Kleverig koraalzwammetje en meer moois

Ondanks het mooie egale fietspad was ik die dag bewust te voet op pad gegaan. Ik hoopte nog wat macrofoto’s te kunnen maken van paddenstoelen of zo. Daarom besloot ik het fietspad bij de tweede bocht te verlaten en al rond speurend over de zachte bosgrond terug te lopen richting auto …

Hier ligt een stukje bos waar de grond eigenlijk altijd vochtig is, maar dat er ondanks de aanhoudende droogte ook nu nog een paar forse plassen water lagen, verraste me toch wel even …

Ook hier waren de paddenstoelen in tegenstelling tot voorgaande jaren niet dik gezaaid dit jaar. Ik besloot maar eens te kijken of er van een stuk lege schors van een tak nog iets te maken viel …

Veel meer dan een aardig inkijkje zat er niet in …

Een stukje verderop leek op een rottende boomstam iets op te lichten. De bovenstaande foto’s van de schors kon ik met behulp van het kantelbare schermpje nog maken door me diep voorover te buigen, maar voor deze kleine zwammetjes moest ik toch echt even op de knieën …

Het is het kleverig koraalzwammetje, een schimmel die leeft op vermolmde stronken en stammen van naaldbomen. Het schimmelweefsel groeit in het hout. In de herfst worden daaruit de kleine, felgekleurde paddenstoelen gevormd …

Terwijl ik moeizaam weer opkrabbelde, hoorde ik gakkende ganzen naderen. Ze hadden geen betere richting kunnen kiezen, ik kon ze net tussen de bomen door vastleggen …

Als dat geen mooie bruggetje is naar de Skywatch Friday van morgen, weet ik het niet meer …  🙂

Het bos in

Vandaag neem ik jullie mee het bos in. En dat zal de komende tijd wel vaker gebeuren, want ik heb dit najaar intussen diverse boswandelingen gemaakt. Deze eerste boswandeling heb ik gemaakt op 17 oktober jl., dat was met 20,1 ºC de laatste warme dag van dit jaar …

De plaats van handeling was ‘het Oude Bosch’ tussen Wijnjewoude en Bakkeveen. Het was een stralende dag, maar het bos ademde duidelijk de eerste tekens van de naderende herfst …

Ook lager bij de grond was dat merkbaar. Ik heb al eerder geschreven dat ik maar weinig paddenstoelen heb gezien dit jaar. Deze twee grote stinkzwammen stonden zo prominent naast het pad, dat ik ze niet kon missen …

Even laten komen we aan bij het welbekende bankje ter herinnering aan Bert Wuite met die prachtige tekst “Leven is reizen en de weg is kort”. Dit bankje heb ik al in 2008 tijdens een fotokuier ontdekt. In oktober 2013 heb ik onder de titel ‘Grensoverschrijdend gedrag’ het verhaal achter dit bijzondere bankje nog eens uit de doeken gedaan …

Omdat onze weg nog vrij lang is, blijven we hier niet te lang zitten. We vervolgen onze weg en daarbij richten we regelmatig we de blik even omhoog, hopend op het verschijnen van een mooie jacobsladder. Dat valt echter tegen, de zon krijgt teveel kracht en verdrijft de minuscule vochtdruppeltjes uit de lucht …

En dan komt het doel van deze kuier in zicht: de Freulevijver …

En zo kon ik mijn fotomaatje eindelijk na 12 jaar wandelen kennis laten maken met dit bijzondere stukje Fryslân dat een rijk verleden met adellijke invloeden heeft …

– wordt vervolgd –

 

De grootste, de mooiste

Hoewel ik intussen de afgelopen weken een paar boswandelingen heb gemaakt, heb ik maar weinig paddenstoelen gezien. Dat kan te maken hebben met de droogte, maar het is ook mogelijk dat ik domweg niet goed kijk. Ik zoek er in elk geval niet meer om, want om ze mooi op de foto te zetten moet je meestal diep door de knieën. Nou is dat nog wel te doen, maar het wordt wel steeds moeilijker om vervolgens weer vlot tot stand te komen …

Vorige week heb ik me tijdens een boswandeling eenmaal laten verleiden om voor een kleine, maar mooie collectie kleverige koraalzwammetjes op de knieën te gaan. Die foto’s volgen later nog. Dat ik vandaag toch een paar mooie paddenstoelen kan presenteren, heeft te maken met de grootte en de standplaats van deze fraaie zwammen. Het gaat hier om een paar nog vrij jonge exemplaren van de grote parasolzwam, die in de buurt van Earnewâld aan de rand van een stuk hooiland stonden te pronken. Deze zwammen kunnen wel tot 40 cm groot worden. Mede daardoor kon ik dit tweetal (bijna) vanuit de auto fotograferen. De grootste paddenstoelen zijn voor mij in feite dan ook de mooiste dit jaar …

 

Een afdakje

De zon is vanmorgen om 8.46 uur opgekomen en om 16.30 uur verdwijnt hij weer onder de horizon. Een kleine twee uur later begint om 18.11 uur de astronomische winter. Dat alles maakt vandaag tot de kortste dag van 2016. En naar buiten kijkend, bekruipt me het gevoel dat het ook wel eens de donkerste dag van het jaar kan worden. Echt zo’n waterkoude dag, waarop je maar het best lekker bij de kachel kunt blijven. En als je er dan toch uit moet, dan kun je maar beter een plekje in de luwte onder een afdakje opzoeken, want het is intussen nog gaan regenen ook …

Glanzende schoonheid

Hoe mooi hij ook is, deze foto van glanzende porseleinzwammen met hier en daar een druipende druppel, geeft de sfeer van de dag aardig weer: triest, grijs en nat …

Gelukkig is mijn stemming een stuk vrolijker, nadat ik vanmorgen in het ziekenhuis de positieve en geruststellende uitslag kreeg van een onderzoek dat ik vorige week heb ondergaan …   🙂

Een kleurige trilzwam

Tijd voor wat licht en kleur op deze grijze zondag …

In het Weinterper Skar trof ik deze fraai schimmel aan …

Wat het is …? Verder dan dat het waarschijnlijk een tremella of trilzwam is, kom ik niet …

Maar ik was eerlijk gezegd met alleen de aanblik ook al tevreden … fijne zondag verder!   🙂

Een vliegenvangzwam

Het viel me na de lange, warme zomer niet makkelijk om mijn fotokuiertjes weer op te pakken. Daarom heb ik sinds enige tijd ter stimulering van mezelf een appje op mijn telefoon, dat me er toe aanzet om op zijn minst een half uur per dag flink in beweging te zijn. Dat werkt op zich prima, maar ik heb het deze week ietwat overdreven, vrees ik …

De kunst is altijd om de juiste balans te vinden, en dat valt vaak niet mee. Daarom doe ik het vandaag maar weer eens een dagje rustig aan met een paar foto’s die ik eind oktober heb gemaakt in het toen nog lekker zonnige herfstbos bij Heidehuizen …

Om dergelijke laag bij de grondse macro’s te kunnen blijven maken, heb ik sinds het voorjaar altijd een superlicht aluminium viskrukje in de auto liggen. Het regelmatig doen van gymnastische kniel- en hurk tijdens een fotokuiers vergt onnodig veel kracht en energie. Wie niet sterk is moet maar weer slim zijn …

En dan nog even over de foto’s: ik weet natuurlijk ook wel, dat dit een porseleinzwam is, maar ik vond het met al die vliegjes op zijn kleverige hoed eigenlijk toch ook wel een mooie vliegenvangzwam. Maar kijkend naar de laatste foto, had ik hem eigenlijk net zo goed pompeblêdzwam kunnen noemen … 🙂