Alle begin is moeilijk

Nadat we de nodige foto’s hadden gemaakt van de ooievaars in het bosachtige deel van ‘de Lokkerij’ zijn Jetske en ik enige tijd bij het veld met de paalnesten gaan zitten …

Vooral het geklepper, dat regelmatig opklonk van één of meerdere nesten was fascinerend. Het geklepper begint vaak al, wanneer een partner naar het nest komt vliegen. Na de landing wordt er niet alleen geklepperd, maar ook stijlvol gedanst. Met de snavels dicht bij elkaar tonen de geliefden elkaar hun genegenheid. Het is niet voor niks dat ooievaars monogame partners zijn, die elkaar in principe hun leven lang trouw blijven …

Dat alles bij elkaar vroeg niet alleen om beeld, maar ook om geluid. Tijd voor een actiefilmpje …

Daarmee kom ik aan het eind van dit verrassende bezoek aan ‘de Lokkerij’. Met dank aan mijn fotomaatje!

Zo zie ik ze niet vaak

Tijdens mijn reguliere ritjes zie ik vooral rondom Earnewâld regelmatig ooievaars, maar in zo’n bosrijke omgeving als hier bij ‘de Lokkerij’ zag ik ze niet eerder. De naam ‘Lokkerij’ betekent trouwens niet dat de ooievaars hier naar toe werden gelokt. De naam houdt verband met de familie Lokken, die in de boerderij waarin nu het ooievaarsstation gevestigd is, generaties lang het boerenbedrijf uitoefende. Lokkerij betekent dus: ‘de boerderij van Lokken’

Ik vond het fascinerend om te zien hoe de ooievaars daar in het bos bouwmateriaal bijeen sprokkelen om hun boomnesten te bouwen. Dat sprokkelen is één ding, maar dan moet het spul vervolgens ook nog naar huis worden gebracht. Dat betekent in dit geval opstijgen tussen de bomen door, daarna wordt buiten het bos met een wijde boog hoogte gemaakt …

Eenmaal op de juiste hoogte keert de ooievaar met zijn vracht terug naar het bos. Vervolgens is het de kunst om strak tussen de bomen door te manoeuvreren om het bouwmateriaal uiteindelijk netjes af te leveren bij moeder de vrouw op het nest in aanbouw. Er is nog wel het nodige werk aan de winkel voor dit koppel, want meer dan een paar takjes liggen er zo te zien nog niet. Maar ze vliegen af en aan, dus ze doen wel hun best …

De meeste ooievaars op boom- en paalnesten rondom hebben het er beter voor staan. Vooral veel van de oude boomnesten zijn indrukwekkend. Aan veel van die nesten wordt al jarenlang gewerkt, en daar zijn ook al vele generaties uit voortgekomen …

Maar niet iedereen maakt zich even druk om een nest. Dit koppel stond lekker rustig naast elkaar in de zon. Het fundament ligt er, en daar lijkt het nog even bij te blijven. Misschien zijn ze ook nog simpelweg te jong om al aan broeden te beginnen. Je weet ’t niet …

Naar ‘de Lokkerij’

Vorige week woensdag zweefden er een tijdlang twee ooievaars boven onze woonwijk. Daar valt niet veel voor ze te halen, het zal dus wel een verkenningsmissie geweest zijn om t.z.t. ergens wat te brengen. Daar naar kijkend, nam me ik voor om deze week weer eens een ritje langs de ooievaars bij Earnewâld te maken. Het zou er echter niet van komen, maar ik ging wel naar de ooievaars …

Terwijl we twee dagen later aan het begin van een gezamenlijke fotodag bij Jetske op het terras aan de koffie zaten, vroeg Jetske of het een idee was om naar ooievaarsstation ‘de Lokkerij’ te gaan. Ze was daar enkele dagen eerder al samen met haar zoon geweest, maar van foto’s maken was toen niet veel gekomen. Afgaand op de foto’s die ze ervan had getoond op haar blog, leek het me een prima plan …

En zo stonden we een uur later bij ooievaarsstation ‘de Lokkerij’. Het is prachtig gelegen in het Reestdal, op de grens van de provincies Overijssel en Drenthe (Google Maps). Het is net als ‘It Eibertshiem’ bij Earnewâld één van de eerste 12 ooievaars-buitenstations die eind jaren ’70 in het leven zijn geroepen …

Nadat in de jaren 60 de ooievaar in ons land was uitgestorven, werd er in 1969 in het Liesvelt in Groot-Ammers een fokprogramma gestart. Ooievaars die daaruit zijn voorgekomen kregen na verloop van tijd op deze buitenstations de kans om te wennen aan een meer natuurlijk leven …

Het fokprogramma en de buitenstations zijn een groot succes gebleken. Nadat de ooievaars eind jaren 60 uitgestorven waren, telt ons land momenteel weer 1200-1300 broedparen. Zoals hier had ik ze echter nog niet gezien. ‘De Lokkerij’ telt op en rondom huize ‘de Luttike Havixhorst’ momenteel ca. 50 broedparen, die nestelen op palen en daken, maar ook in de bomen …

  • wordt vervolgd

In een nat bos

Bij It Alddjip waren we snel uitgekeken, daarom overlegden we bij de auto waar we vervolgens naar toe zouden gaan. Nadat ik had voorgesteld om even naar Bakkeveen te rijden, kwam Jetske met een kaartje op haar mobieltje op de proppen. Een stip op de kaart duidde een plekje aan, waar iemand al heel wat mooie vogel- en eekhoornfoto’s had gemaakt, vertelde Jetske. Ik bekeek het kaartje eens en ik wist meteen waar het was …

Een kwartiertje later liepen we ter plekke het bos in. Het werd een wandeling door een nat bos, maar gelukkig waren de paden droog. Op basis van een herkenningspunt op de kaart had ik vooraf ingeschat, dat het te voet wel te doen was. Maar dat viel die dag tegen. Dat is de pest met MS, je weet nooit hoe lang je onderdanen willen meewerken aan je plannen. Er restte me op dat moment geen andere optie dan onderweg eerst maar eens een tijdje op een boomstronk langs het pad te gaan zitten …

Omdat we het aangewezen plekje waarschijnlijk al voorbij waren, besloten we na een korte pauze maar rechtsomkeert te maken en terug te keren naar de auto. Onderweg kon ik echter de verleiding niet weerstaan om nog even een pad naar rechts te nemen. Dat pad leidde naar het Witte Meer, ook wel bekend als de ijsbaan van Beetsterwaag. Ik was blij om de container en de bankjes in zicht te krijgen. Daar zouden we even lekker kunnen zitten …

2021 in 50 foto’s

Een terugblik op 2021 met 50 van de ca. 2.750 foto’s die ik hier in 368 logjes heb gepubliceerd …


Een knisperend bruin tapijt

Toen ik vanmorgen de gordijnen op trok, was meteen duidelijk dat het de vijfde grijze, af en toe natte dag op rij van deze week zou worden. Gelukkig had ik maandagmiddag nog een gezonde fotokuier met af en toe wat zon op de bol gehad …

Nadat ik eind oktober al eens een boswandeling had gemaakt bij Heidehuizen (Google Maps), heb ik dat maandagmiddag nogmaals gedaan. De eerste keer was ik te vroeg om van uitbundige herfstkleuren te kunnen genieten, toen kleurde het bos nog voornamelijk groen. Afgelopen maandag was het hoogtepunt van de kleurenpracht duidelijk al geweest …

Een groot deel van de bladeren was intussen al neergedwarreld en vormde een knisperend bruin tapijt op de bosgrond. Ook de bladeren die nog wel waren blijven hangen hadden hun glans intussen goeddeels verloren. Nee, van een mooi kleurrijk bladerdek hoefde ik het hier niet te hebben …

Maar gelukkig valt er meer te ontdekken in een oud bos. Wat te denken van deze oude stobbe bijvoorbeeld. Aan de zonnige kant was hij nog veel mooier …

Herfst in het bos

Gelukkig heb ik eind oktober op een zonnige dag een korte boswandeling gemaakt bij Heidehuizen (Google Maps), want sindsdien hebben we de zon hier nauwelijks meer gezien …

Een paar beukenbladeren en wat dood hout werden mooi door de zon uitgelicht …

Op de gebruikelijke plek lag weer een grote plas water, die aan de randen verraderlijk was bedekt met bladeren. Het viel me overigens op dat het bladerdek hogerop nog goeddeels groen was. …

Er waren maar weinig paddenstoelen te zien, maar deze twee stonden zo mooi in de zon, dat ik ze niet kon missen …

Ik eindig vandaag met de laatste restanten van wat eens majestueuze boom was …