Tussen zomer en winter

Afgezien van kortstondige bezoekjes van de stormen Austen en Boelo hebben we tot deze week eigenlijk een voorbeeldig rustige herfst gehad. Het was boven verwachting om nog tot eind oktober mooie en lekkere ritjes op de Joiny te kunnen maken …

Na een rappe daling van de temperaturen, gepaard gaand aan wind wind en regen, toont de herfst nu zijn andere gezicht. Omdat mijn ‘inwendige thermostaat’ defect is geraakt door MS, worstel ik momenteel zowel overdag als ’s nachts weer met de overgang naar de lagere temperaturen. Vooral mijn bovenbenen hebben het weer zwaar te verduren. Het moet zijn tijd weer even hebben, dan zal dat ook dit jaar wel weer wennen …

Extra belemmerende factor is een nieuwe gevoelsstoornis, die me sinds ongeveer drie maanden plaagt. Op een ochtend werd ik wakker met een ijskoude voet. Onderzoek door de huisarts leerde dat het niet aan de doorbloeding lag. Bleef over dat het een neurologische kwestie is. En daar is helaas niks aan te doen. Ik liep in huis altijd het liefst blootsvoets of op sokken, die tijd is echter voorbij. Als ik geen sokken en schoenen of sloffen draag, heb ik tegenwoordig de hele dag het gevoel dat mijn rechtervoet in een bak ijswater staat. En dat gaat – in tegenstelling tot het plaagstootje in Urk onlangs – niet zomaar weer voorbij. Echt romantisch is anders, maar zelfs in bed draag ik tegenwoordig af en toe sokken …

Intussen kijk ik alvast uit naar echt winterweer. Voor mijn voet zal het niets uitmaken, die voelt toch al koud aan. Voor mijn bovenbenen is het echter vaak een weldaad om bij vorst het thermisch ondergoed weer aan te kunnen hebben. Dat maakt het tegen die tijd weer wat makkelijker om buiten te zijn. Tot die tijd beperk ik het tot zo nu en dan een autoritje met hier en daar een korte fotostop. De foto’s op mijn blog zullen de komende tijd vooral uit het (recente) archief komen…

Langs de Ommelebommelesteen

Na enige tijd hadden we het wel bekeken bij de haven. Het werd langzamerhand tijd om terug te gaan naar de auto. Waar we op de heenweg langs de voet van de vuurtoren waren gelopen en via de trap waren afgedaald, liepen we nu beneden langs om de vuurtoren heen …

Voorbij de vuurtoren zag ik een blauwe reiger op de basaltblokken aan de waterlijn staan. Een stuk daarachter was in het IJsselmeer een grote steen te zien waar drie meeuwen op stonden. Dat is niet zomaar een steen. Het is de Ommelebommelsteen, een granieten kei, zo’n 30 meter van de kust van Urk. De steen speelt een belangrijke rol in de geboortefolklore van het vroegere eiland …

De legende staat beschreven bij een beeldje genaamd De Vroemoêr (Urkers voor De Vroedvrouw), gemaakt door Piet Brouwer. Het beeld toont de vader die bij de steen naar het deurtje zoekt, terwijl de vroedvrouw met een mandje in de boot blijft wachten …

Intussen had mijn MS – zoals wel vaker – plotseling weer toegeslagen. Mijn rechterbeen begon dienst te weigeren, waardoor ik het elke stap min of meer moest meeslepen. Veel verder dan 150 m was het niet, maar het laatste deel van de kuier terug naar de auto werd nog een zware tocht. Gelukkig staan er langs de kustlijn meerdere bankjes waar ik even gebruik van kon maken. Nadat ik mezelf onder aanmoediging van mijn fotomaatje tot slot ook de trap naar het Vissersmonument had weten op te hijsen, kon ik daar vandaan deze foto nog maken ..

Een roestige vlinder

“Hoe gaat het met u?” vroeg de neuroloog, nadat Aafje en ik afgelopen week in haar kantoor waren gaan zitten voor het jaarlijkse controle-gesprek. Geheel naar waarheid antwoordde ik: “Goed, want ik heb een uitstekende zomer achter de rug …”

We vertelden haar en de MS-verpleegkundige over de Joiny, waarmee ik sinds begin juni al fotograferend door de omgeving fladderde. “Ik kan het aan u zien,” zei ze, “u straalt”. Maar ik vertelde er ook bij, dat al die activiteit zo langzamerhand wel weer zijn tol begon te eisen. De altijd maar voortslepende vermoeidheid is al 22 jaar het grootste probleem dat de MS met zich meebrengt. Verder is vooral de loopafstand in de loop van dit jaar weer wat korter geworden. Ik begin als het ware wat roestig te worden nu de zomer voorbij is …

Over het enige nieuwe verschijnsel waar ik enige tijd geleden plotseling last van kreeg, had ik indertijd al contact gehad met de afd. neurologie. De neuroloog had er steeds geen verklaring voor. Maar een remedie was er waarschijnlijk ook niet tegen. In feite is er nog één middel waarvoor ik met mijn MS in aanmerking kan komen. Maar de kans is groot dat de bijwerkingen groter zijn dan de voordelen ervan. Het leek me beter om daar maar niet aan te beginnen. Ik doe het al 22 jaar met een minimum aan MS-medicatie en dat wil ik graag zo houden. Daar kon de neuroloog zich prima in vinden …

Nu we het koude(re) seizoen in gaan, zal ik mijn activiteiten weer moeten aanpassen. Met regelmatig een ritje op de Joiny is het eerst wel gedaan. Het is tijd om weer aan mijn conditie te gaan werken door virtuele ritjes te maken op de hometrainer. Hopelijk kan ik de spierkracht in mijn benen daarmee ook de komende winter weer wat op peil houden. Ook dat voornemen werd wel weer gewaardeerd …

Nadat alles aan de orde was geweest, konden we het gesprek naar tevredenheid afronden. Roestig of niet, ik kan weer een jaar met MS afvinken en we gaan volle goede moed het 23e jaar tegemoet. Zoekend naar een evenwicht tussen rust en activiteit probeer ik weer een koers uit te stippelen. We zien wel weer waar het schip strandt …

Fijne zondag allemaal.

40 jaar

Gisteravond mochten Aafje en ik aanschuiven bij het tuinfeest van mijn fotomaatje en haar eega ter gelegenheid van hun 40-jarig huwelijk. Het werd een gezellige avond met een fijne temperatuur om buiten te zitten. De tuin was feestelijk ingericht en de catering was weer goed geregeld. Zoon- en dochterlief ontlokten Jetske en Dick met een bloemlezing over kleine en grotere gebeurtenissen in de afgelopen 40 jaar menigmaal een brede glimlach of een gulle lach. Kortom, het was fijn om er weer bij te kunnen zijn …

Hoewel het gisteravond dus lekker weer was, zit de warmte van de afgelopen dagen al flink in mijn benen. Dat is op zo’n avond toch wel jammer. Ik hield er altijd wel van om eens van plekje wisselen om met verschillende mensen bij te kunnen praten. Ook vond ik het altijd wel lekker om even aan een statafel te staan. Daarnaast heeft het mijn foto- en videobeelden wat eentonig gemaakt, maar een kniesoor die daar op let …

Was ik vroeger wel eens wat brak op de dag na een feestje, daar heb ik vandaag in ieder geval geen last van. Vandaag willen de benen alleen hun rust en wat verkoeling. Maar daarin zal ik vast niet de enige zijn …

Fijne zondag verder

Een nieuwe stap in mobiliteit

Om toch maar mobiel te blijven, hebben we ons genoodzaakt gezien om maar weer te investeren. De iLark was geen serieuze optie meer om op te kunnen vertrouwen. Nadat we ons uitgebreid hadden georiënteerd op de mogelijkheden, hebben we afgelopen week zaken kunnen doen. Gisteren heb ik de maidentrip ermee gemaakt …

Het is geen e-bike, geen e-scooter en ook geen scootmobiel, maar het is een Joiny. De Joiny verenigt ze alle drie in één. En dat maakt dat hij – in tegenstelling tot de iLark – gebruikt mag worden op de openbare weg, op fiets- en wandelpaden en in winkels. Voordeel van de Joiny is dat de gebruiker op dezelfde ooghoogte zit als fietsers en wandelaars …

De Joiny is ontworpen door de Twentenaar Martin Vossebeld. Door de ziekte MS kon Martin niet langer fietsen. Hij zocht naar een vervoersmiddel dat tussen de e-bike en scootmobiel in lag. Een scootmobiel voelde voor Martin net als voor mij als een te passieve optie met zijn lage zit en het gevoel van ongelijkheid wanneer hij met vrienden of zijn partner op stap ging. Hij voelde zich fysiek nog te goed voor een scootmobiel en was vastberaden een actievere oplossing te vinden. Dat Martin industrieel ontwerper is geweest kwam daarbij goed van pas. Dat leidde tot dit resultaat …

Wat de Joiny bijzonder maakt is dat hij een gepatenteerd kantelsysteem met stabiele middenstand heeft. Dat zorgt ervoor dat de Joiny tijdens het rijden meebeweegt met de bestuurder. Hierdoor worden de krachten die bij
bochten optreden, gecompenseerd in plaats van versterkt. Dit is vergelijkbaar met het in de bocht hangen zoals bij een tweewieler. Bij traditionele scootmobielen moet de bestuurder vaak de schokken opvangen van een
star frame met hoog zwaartepunt …

De Joiny is een volledig Twents product, dat in samenwerking met Steggink Metaal uit Oldenzaal en in een eigen Joiny-assemblagehal wordt gemaakt.

Einde van een tijdperk

Fietsen was al langere tijd geen optie meer en mijn fotokuiertjes werden steeds korter. Daarom zette ik eind mei 2023 een nieuwe stap om mobiel te blijven. Na lang zoeken had ik voor mijn gevoel gevonden wat ik zocht: de Doohan iLark een opvouwbare e-step met een topsnelheid van 25 km/u en een actieradius van 30 km …

Drie zomers lang heb ik er volop van kunnen genieten. Ik heb in die jaren heel wat mooie tochtjes gemaakt naar diverse locaties in de natuur rondom Drachten. Vorig jaar liet de iLark me tegen het eind van de zomer voor het eert enigszins in de steek. Vanwege de afnemende kracht van de batterij liep de actieradius terug tot iets meer dan 25 km …

Een paar weken geleden bracht ik mijn trouwe iLarkje naar de dealer om een nieuwe accu te kopen en het wiellager rechtsvoor te laten vervangen. Daar wachtte me een koude douche. Het wiellager vervangen zou nog wel gaan, maar een nieuwe accu was niet meer leverbaar. Toen ik daarover mijn verwondering uitsprak, kreeg ik te horen dat de fabrikant helaas failliet is gegaan …

Ik ben dus op zoek naar wat anders. Dat valt nog niet mee, want net als drie jaar geleden ben ik nog steeds niet toe aan de scootmobiel. En interessante nieuwe e-steps heb ik nog niet gevonden. Intussen hebben we wel iets op het oog, maar die is me eigenlijk net wat te duur. Zo lang het nog geen lekker weer is, heb ik gelukkig nog alle tijd om op zoek te gaan naar alternatieven. En intussen kan ik nog wat blijven sparen ook …

Ik doe dus maar wat

Het loopt dit jaar allemaal nog niet op rolletjes. De eerste anderhalve week ging het nog wel, maar daarna ben ik de grip een beetje kwijtgeraakt. Wat ik ook doe, ik ben en blijf maar moe. En voor het eerst van mijn leven kan ik slecht tegen winterkou, vooral mijn bovenbenen laten het daarbij afweten. Sinds ik ruim 20 jaar geleden de diagnose MS heb gekregen, kan ik slecht tegen zomerwarmte. Maar in de winter leefde ik juist vaak op. Afijn, zoals Bredero al zei: het kan verkeren …

Gelukkig weet ik me nog steeds goed te vermaken, dat is het probleem niet. Meestal begin ik de dag met koffie, knäckebröd en een blogrondje. Bij droog weer maak ik daarna vaak even een rondje door de tuin. Na nog een rondje langs wat weblogs stap ik vervolgens vaak even op de hometrainer om ergens in Europa virtueel een halfuurtje te fietsen …

En zo kabbelt het ook ’s middags wat door. Het weblog moet in ieder geval in concept klaar voor de volgende dag. En verder ben ik vaak in gestaag tempo wat bezig met video of foto’s, actuele of oudere, dat maakt niet uit. Belangrijke constatering is, dat ik snel teveel prikkels krijg tegenwoordig. Ik kan de laatste tijd dan ook echt maar één ding tegelijk goed doen. En dat valt niet mee met ook nog eens twee wekenlang prachtige sport op de Olympische Winterspelen …

Voorlopig sukkel ik zo maar wat door. Er is een tijd geweest dat ik door weer en wind naar buiten ging, maar ik wacht nu toch maar op beter weer. Tot het tegendeel is bewezen, ga ik ervan uit dat er wel weer een positieve twist komt tegen de tijd dat het voorjaar in de lucht zit. Ik raak alleen wel wat door mijn actuele foto’s heen langzamerhand. Kijkt u dus niet raar op als er binnenkort een zonnige serie uit het archief verschijnt of zoiets …

Want ik doe dus maar wat …