Een zittend bestaan

Bertie schreef gisteren een mooi blog over de plek die een mooie oude rookstoel vroeger had in Huize Bertjens. Dat deed mij eraan denken, dat we er vroeger ook eentje hadden. Die rookstoel is, nadat mijn ouders nieuwe meubels hadden gekocht, zelfs op mijn verzoek gemigreerd naar mijn kamer. Op de foto linksonder kun je net een reepje van mij en mijn stoel zien …

Naar mate mijn onderdanen me als gevolg van de MS langzaam maar zeker meer in de steek begonnen te laten, ging ik stilaan meer een zittend bestaan leiden. Om naast mijn fotokuiers in de natuur ook binnenshuis de gelegenheid te hebben om te bewegen, heb ik tien jaar geleden een hometrainer aangeschaft. Als ik niet achter mijn bureau zit, maak ik daar zeker bij slecht weer nog steeds regelmatig gebruik van. Zo heb ik vanmorgen de Vaalserberg nog beklommen …

Maar ja, na een half uur fietsen blijven er nog de nodige uren over, die ik goeddeels achter mijn bureau doorbreng. Dat deed mijn benen de laatste tijd ook geen goed. Daarom heb ik deze week een ‘Ellipse Fit’ in gebruik genomen. Dat is een fietsapparaat voor onder mijn bureau. het is beslist geen vervanger voot de hometrainer, maar het voelt wel goed om nu ook achter mijn bureau wat in beweging te kunnen blijven. Omdat hij met een stevige handgreep ook makkelijk te verplaatsen is, zal hij volgende week tijdens de Olympische Winterspelen ook aan de andere kant van de kamer goed van pas komen …

Blootsvoets de sneeuw in

Donderdag heeft het hier met tussenpozen een groot deel van de dag licht gesneeuwd. Dat ik er overdag nog steeds niet toe kon komen om naar buiten te gaan om te fotograferen, is tekenend voor mijn vermoeidheid van de laatste tijd. Dat is me als kind van de winter me nog niet eerder overkomen. Maar er is altijd hoop …

Het bloed blijft kruipen waar het niet kan gaan. Nadat Aafje naar bed was gegaan, lokte de gestaag, in het licht bij de vijver neerdwarrelende sneeuw, me ’s avonds laat toch naar buiten. En ik besloot het dan ook maar meteen goed te doen, blootsvoets. Niet ver hoor, even tot achter in de tuin …

In vroeger jaren liep ik bij voorkeur op blote voeten in en rond huis. Sinds ik MS heb, heb ik echter veel eerder en vaker last van koude voeten. Maar als ik even blootsvoets in de sneeuw heb gelopen, dan heb ik de rest van de avond meestal heerlijk warme, tintelende voeten. En zo was het ook ditmaal …*

* ’t is een wondere wereld

Hang- en sluitwerk

Het troosteloze koude en grijze weer en de voortslepende vermoeidheid van lijf en leden weerhouden me er nog steeds van om de natuur weer eens in te gaan. Daarom heb ik ook voor vandaag maar weer een paar toepasselijke foto’s uit het archief tevoorschijn gehaald …

Dit kapotte houten hek en een verroest hek van metaal hebben het ook niet makkelijk. Ze zijn provisorisch samengebonden met pakjestouw om het weiland af te kunnen sluiten.

Samen staan ze wel ongeveer voor de staat van mijn lichaam en geest, aangetast en traag. Maar ik heb één voordeel, ik word nog niet met touwtjes bij elkaar gehouden …

Nog wat lijnen in de sneeuw

Vandaag nog even wat minimal snow art.

Ik slaap nog wat bij, en dan presenteer ik morgen een filmpje (ook met sneeuw in het decor) …

Lijnen in de sneeuw

Mijn dagen staan weer even in het teken van intense vermoeidheid, daarom ben ik even wat korter van stof.

Deze subtiele lijnen in de sneeuw zijn veroorzaakt door de harde wind over de Friese vlakte …

Een lange sneeuwwandeling (2)

De dooi heeft vanmorgen dan wel zijn intrede gedaan, ik ga ook na vandaag nog wel even door met het plaatsen van sneeuwfoto’s. Het was weer een topweek voor dit kind van de winter, en dat deel ik graag met de lezers …

Zaterdag was ik hier halverwege een lange sneeuwwandeling. Het spreekt voor zich dat ik eerst het verslag van die mooie kuier door de wijk nog even afrond met een paar foto’s. Het was tenslotte die langste wandeling aan één stuk die ik de afgelopen jaren heb gemaakt …

Een geslaagde herstart

In de nieuwjaarsnacht ben ik zoals gebruikelijk kort na twaalven naar buiten gegaan. Daar heb ik na de nieuwjaarswensen met de buren over en weer, een tijdlang tegen de voorgevel van ons huis staan leunen om nog één keer naar een uitbundige vuurwerkshow te kijken …

En uitbundig was het dit jaar! In onze straat werd gelukkig nog geen rotje afgestoken, maar rondom in de wijk waren lichtuitbarstingen en daverend geknal welgeteld 25 minuten achtereen niet van de lucht. Het staat op video …

Die 25 minuten is achteraf bekeken ruim te lang geweest. Gisteren heb ik vrijwel de hele dag mijn rechterbeen moe en zwaar voort moeten slepen. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen opende, lag er een miniem laagje sneeuw in de tuin. Dat vind ik een hoopvol teken voor een geslaagde herstart, want er zit weer wat leven in mijn rechterbeen …