Vandaag nog even wat minimal snow art.
Ik slaap nog wat bij, en dan presenteer ik morgen een filmpje (ook met sneeuw in het decor) …
Nog wat lijnen in de sneeuw
Categorie archief: Gezondheidsperikelen
Lijnen in de sneeuw
Mijn dagen staan weer even in het teken van intense vermoeidheid, daarom ben ik even wat korter van stof.
Deze subtiele lijnen in de sneeuw zijn veroorzaakt door de harde wind over de Friese vlakte …
Een lange sneeuwwandeling (2)
De dooi heeft vanmorgen dan wel zijn intrede gedaan, ik ga ook na vandaag nog wel even door met het plaatsen van sneeuwfoto’s. Het was weer een topweek voor dit kind van de winter, en dat deel ik graag met de lezers …
Zaterdag was ik hier halverwege een lange sneeuwwandeling. Het spreekt voor zich dat ik eerst het verslag van die mooie kuier door de wijk nog even afrond met een paar foto’s. Het was tenslotte die langste wandeling aan één stuk die ik de afgelopen jaren heb gemaakt …
Een geslaagde herstart
In de nieuwjaarsnacht ben ik zoals gebruikelijk kort na twaalven naar buiten gegaan. Daar heb ik na de nieuwjaarswensen met de buren over en weer, een tijdlang tegen de voorgevel van ons huis staan leunen om nog één keer naar een uitbundige vuurwerkshow te kijken …
En uitbundig was het dit jaar! In onze straat werd gelukkig nog geen rotje afgestoken, maar rondom in de wijk waren lichtuitbarstingen en daverend geknal welgeteld 25 minuten achtereen niet van de lucht. Het staat op video …
Die 25 minuten is achteraf bekeken ruim te lang geweest. Gisteren heb ik vrijwel de hele dag mijn rechterbeen moe en zwaar voort moeten slepen. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen opende, lag er een miniem laagje sneeuw in de tuin. Dat vind ik een hoopvol teken voor een geslaagde herstart, want er zit weer wat leven in mijn rechterbeen …
Een punt achter 2025
Het is weer tijd om een punt achter het jaar te zetten. En dat vind ik in dit geval helemaal niet zo erg, Ik vond het weer geen fantastisch jaar met alle vreemde politieke ontwikkelingen en wendingen, zowel nationaal en internationaal.
Op het persoonlijke vlak heb ik niet echt te klagen gehad dit jaar. Ja, ik sukkel langzaam maar zeker verder achteruit, met name mijn onderdanen laten het wel eens wat te vaak afweten. Maar daar doe je met MS verder niks aan. Gelukkig houdt Aafje me thuis met de meeste zaken nog steeds uit de wind, anders zou de strijd een stuk groter zijn.
Mede dankzij mijn trouwe fotomaatje Jetske is het ook in fotografisch opzicht toch best weer een aardig jaar geworden. Hieronder even een kort overzicht met voor elke maand een foto …
Dank aan alle lezers, likers en reageerders. Zonder jullie bijdragen zou het hier een saaie boel zijn. Mede namens Aafje wens ik jullie allen een rustige & veilige jaarwisseling en een gelukkig & gezond 2026.
Het loopt licht met twee
Tot 2016 was het Weinterper Skar mijn favoriete natuurgebied. Een paar maal per week maakte ik er steevast een wandeling. Soms maakte ik een fotokuier aan de zuidkant, maar meestal liep ik naar het bankje bij de dobbe aan de noordkant van het Skar. Tegenwoordig is de afstand van 700 meter naar dat bankje me helaas te groot …
Tegenwoordig kies ik weer voor de zuidkant. Daar is in het kader van natuurcompensatie i.v.m. de verdubbeling van de N381 eind 2016 op mijn verzoek een bankje geplaatst. Dat bankje staat op 250 meter vanaf de parkeerplaats. Dat was ook de korte wandeling die ik voorstelde te maken bij het weerzien met mijn oud-studiegenoot Andries van de P.A. in Drachten.
Hoewel we elkaar na 45 jaar in het passeren waarschijnlijk niet herkend zouden hebben, werd het een hartelijk weerzien. Gewapend met mijn trekkingstokken stelde ik voor om naar dat bankje te wandelen. Er viel genoeg te praten, en dan is 250 meter niet zo ver. Ook op het bankje hielden we het goed pratend over elkaars levensverhaal en carrière …
Bewolking en wind hielden de temperatuur vooral voor mijn bovenbenen net wat te laag om langere tijd lekker op het bankje te kunnen zitten. Daarom stelde ik voor om nog maar even door te wandelen naar een tweede bankje, dat 250 meter verder naar het zuiden staat. “Do moatst ek noch werom, hè” waarschuwde Andries nog. De benen voelden echter krachtig, dus ik durfde het wel aan …
We waren ook zomaar bij het tweede bankje aangekomen, het loopt nu eenmaal licht met zijn tweeën. Ook op het tweede bankje hielden we het makkelijk pratend. Maar na enige tijd zijn we toch maar weer in dezelfde twee etappes terug gelopen naar de parkeerplaats. Daar hebben we bij het afscheid afgesproken om volgend voorjaar nog eens een afspraak te maken. Om dan wat verder te kunnen komen, moet tegen die tijd Whilly maar weer mee. Dat is me op goed rollende paden afgelopen jaar samen met fotomaatje Jetske ook een keer of drie uitstekend bevallen …
Terugblikkend zijn de ontmoeting en de wandeling de extra rustdag, die ik gisteren op de waarschijnlijk laatste zachte dag van 2025 noodgedwongen heb moeten nemen, dubbel en dwars waard geweest. Zoals mijn eerste neuroloog al zei: “Ga gerust af en toe eens even over je grens, daar kun je in principe niets mee vernielen.” Ik ben die uitdaging woensdag dan ook graag aangegaan. Daarna is een roestig dagje helemaal niet erg …
Bekend met MS
Vandaag even extra editie over heel herkenbare MS klachten, nadat ik vanmorgen eerder al wat foto’s van herfstbladeren in het bos had gepubliceerd: https://wp.me/pHUJ-lnU.
Ik werd vanmorgen weer eens wakker met zwabberbenen, daarom ben ik de dag weer heel rustig begonnen met koffie en koek. Daarna ben ik zoals gebruikelijk de tuin even in gelopen. Na een paar keer rustig heen en weer lopen zat er weer voldoende pit in de benen om voorzichtig even wat blad te ruimen. Daar zou Aafje blij mee zijn. 😉
Teug binnen keek op de pc naar het Journaal van 11 uur. Meteen daarna volgde er een vooraankondiging van het programma ‘Tijd voor Max’ van 11:15 – 12:00 uur op NPO 1. Ik kijk daar anders nooit naar, maar mijn interesse werd gewekt door de aankondiging dat Bert Maalderink (verslaggever bij Studio Sport) zou vertellen over de podcast ‘Bekend met MS’, die hij samen met het Nationaal MS Fonds heeft gemaakt.
Ik had daar al over gehoord, maar toen Maalderink na ongeveer 20 minuten in beeld kwam, werd ik toch geraakt door zijn herkenbare verhaal. Na een voorgeschiedenis van ongeveer 4 jaar met diverse klachten, kreeg Maalderink in 2023 de diagnose MS. Bij Studio Sport lukte het werken na verloop vooral in de zomer niet meer. Dat resulteerde uiteindelijk in het maken van de podcast.
Als het over zijn klachten gaat, somt Maalderink een voor mij heel herkenbaar rijtje op:
‘Ik kan slecht tegen fel licht en andere prikkels zoals licht en geluid, da’s gedoe. Verder heb ik o.a. last van vermoeidheid, gevoelloosheid in vingertoppen. Hersenmist is ook zoiets, dat het moeilijk is om makkelijk te denken. Bij elkaar heb ik wel zo’n 10 dingen die ik wel een beetje heb. Geen heel groot drama op dit moment, maar het is wel lastig.’
Ik denk, dat ik straks maar eens naar die podcast ga luisteren. Hij is hier te vinden:
- Spotify: https://open.spotify.com/show/2yE8TFIgqQZAquMnXFZ6Eo
- Podimo: https://podimo.com/s/pUUQQv9Z
- Apple Podcasts: https://podcasts.apple.com/us/podcast/bekend-met-ms/id1844823624
In deel 4 vertelt Bert Maalderink zijn eigen verhaal. Ik vind het een aanrader: https://podcasts.apple.com/us/podcast/aflevering-4-bert-maalderink/id1844823624?i=1000734757818
Afanja's Weblog 