Fotobingo ‘mensen’

‘Mensen, maar niet de klassieke portretten’ stond er deze week op de bingokaart van Fotobingo 12 van Saturnein. Ik heb een allegaartje van mensen bij elkaar gescharreld in mijn archief. Maar ik begin met een mij dierbare foto uit juli 1977. Het is een per ongeluk gemaakte dubbelfoto geworden, omdat ik het filmpje van mijn toenmalige Agfa Clack camera blijkbaar niet had doorgedraaid ….

Verder is het een tamelijk willekeurig allegaartje aan spelevarende, werkende, schaatsende, herdenkende, wandelende en dode mensen geworden. En dat alles in chronologische volgorde …

Stille herinnering

Bevriende wandelaars in het Weinterper Skar …

Dag Roel.

Een lange sneeuwwandeling (2)

De dooi heeft vanmorgen dan wel zijn intrede gedaan, ik ga ook na vandaag nog wel even door met het plaatsen van sneeuwfoto’s. Het was weer een topweek voor dit kind van de winter, en dat deel ik graag met de lezers …

Zaterdag was ik hier halverwege een lange sneeuwwandeling. Het spreekt voor zich dat ik eerst het verslag van die mooie kuier door de wijk nog even afrond met een paar foto’s. Het was tenslotte die langste wandeling aan één stuk die ik de afgelopen jaren heb gemaakt …

Een lange sneeuwwandeling (1)

Voor de tweede keer dit jaar hebben fotomaatje Jetske en ik gisteren een afspraak voor een gezamenlijke fotokuier moeten cancelen, vanwege de winterse weersomstandigheden. Er zat niets anders op dan maar met de camera vermaken in en rond de tuin …

’s Middags besloot ik te wachten tot het zou gaan sneeuwen en dan een korte sneeuwwandeling te maken in de wijk. Halverwege de middag was het zo ver, al was het maar een lichte sneeuwbui. Goed gekleed ging ik gewapend met mijn trekkingstokken en de camera op pad.

Het werd een mooie, en veel langere tocht dan ik vooraf had verwacht, want dit is helemaal mijn weer. Dat laat zich vandaag wel voelen in mijn bovenbenen, maar dat heb ik er graag voor over. Het kind van de winter is weer wakker …

Wadlopers op ’t pad

Als voor ons langzamerhand het eind van de tocht in zicht komt, komen ons drie mannen tegemoet die nog aan hun tocht moeten beginnen …

Vanuit Peazens-Moddergat zijn er diverse mogelijkheden om het jaar rond onder leiding van een gids wadlooptochten van verschillende lengte en zwaarte te maken. Eén van de mannen droeg een stok bij zich. Net als bij het schaatsen op natuurijs, kent de man met de stok waarschijnlijk de veilige route, hij is de gids …

Toen ik even later nog eens omkeek, waren de mannen al bijna uit zicht verdwenen. Jammer dat ze niet passeerden toen wij aan het eind van de strekdam zaten. Het zou mooi geweest zijn om hun sporen op het Wad met de camera te volgen. Helaas viel onze planning en die van hun niet samen …

Wandelaars langs het Wad

We hadden niet alleen wat het weer betreft een prima dag uitgekozen om naar de Peazemerlânnen te gaan. Het was er ook heerlijk rustig …

Meer menselijke activiteit dan af en toe een passerende wandelaar in de verte hebben we er die dag niet gezien. Storend waren die mensen niet, integendeel, ze deden het fotografisch erg goed in die immense leegte …

Voorzichtig glibberend terug

Zoals ik gisteren al schreef, liep ik het eerste deel van de terugweg over het dammetje achter de oude palenrij. De beide fotografen die ik al had gezien als stipjes aan de horizon, hadden me intussen ingehaald, zij liepen nu voor me uit …

Op de kruin de dijk stonden een paar mannen met elkaar te praten. Geen idee waar ze het over hadden, maar ze wezen in ieder geval niet naar hetzelfde punt aan de overkant …

Ik naderde intussen een gat in de palenrij waar ik de oversteek naar de andere kant wilde maken. Daar hield Jetske zich nog ergens op …

Voetje voor voetje ben ik voorzichtig glibberend naar de palenrij gegaan. Nadat ik het laatste stuk over de basaltblokken was gekleuterd, bevond ik me aan de zeezijde van de palen …

Ik sluit vandaag af met een paar wandelaars, die nu op hun beurt over het dammetje achter de palenrij in de richting van de Peazemerlânnen liepen …

– wordt vervolgd