Stampende stoommachines

Vandaag mogen we weer eens naar de stembus. Ditmaal mogen we proberen om de Provinciale Staten een kleurtje en smoel te geven voor de komende vier jaar. Indirect geven we daarmee ook invulling aan de Eerste Kamer, want de leden daarvan worden gekozen door de leden van de Provinciale Staten …

Woudagemaal (1)

In deze tijd van klimaatverandering is het minstens zo belangrijk dat we vandaag ook een stem kunnen uitbrengen voor het bestuur van de diverse waterschappen. In Fryslân gaat het daarbij om Wetterskip Fryslân dat met enkele honderden gemalen zorgt voor de Friese waterhuishouding. Hot item is hier de discussie rond het grondwaterpeil in het Friese veenweidegebied. De boeren hebben graag een lage waterstand, zodat ze met hun zware machines het land op kunnen; natuur- en milieubelangen vragen echter om een verhoging van de grondwaterstand …

Woudagemaal (2)

In het kader van de waterschapsverkiezingen plaats ik vandaag een fotoserie van het 99 jaar oude Woudagemaal bij Lemmer, het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld. Hoewel het Wetterskip onlangs bij de Waddenzee een groot nieuw gemaal in gebruik heeft genomen, moest het Woudagemaal anderhalve week geleden weer onder stoom worden gebracht om Fryslân droog te houden. Zonder dit pareltje der techniek zouden we hier in tijden van natte overvloed nog altijd geen droge voeten houden.   …

Stinkende politici

Gisteren werden door alle politieke partijen (op 1 na) de campagne-activiteiten tijdelijk opgeschort in verband met de dodelijke schietpartij in Utrecht. Desondanks vonden de ‘heren’ Baudet en Hiddema het gisteravond nodig om op een verkiezingsbijeenkomst van Forum voor Democratie (alleen de naam al …) over de rug van slachtoffers en nabestaanden op uiterst lage wijze zieltjes te winnen …

Samen met dit Friese veulen wil ik graag op beeldende wijze duidelijk maken wat ik van deze ratten en hun manier van politiek bedrijven vind: ze stinken! Bah …

Een gemengd boeket

Een wat onbestemd zwaar gevoel in lijf en leden overheerste vanmorgen tijdens de koffie. Desondanks begon ik in het kader van de waterschapsverkiezingen van woensdag met de uitwerking van een paar logjes over oude en nieuwe gemalen. Het nieuws over een mogelijke terroristische aanslag in een tram in Utrecht benam me aan het eind van de ochtend het beetje plezier dat ik er net in begon te krijgen …

Gistermiddag heb ik een paar foto’s gemaakt van dit gemengd boeket bloemen in Aafjes’ nieuwe vaas. Vandaag kom ik even niet verder dan het opdragen van de foto’s van dat boeket aan de slachtoffers en nabestaanden van het schietincident in Utrecht …

Terug bij de pijnpoli

Ruim twee maanden na mijn vorige qutenza-behandeling tegen de almaar aanhoudende buikpijn ten gevolge van de Acnes waarmee ik sinds een kleine 3 jaar ben behept, hadden we gistermorgen weer een afspraak op de pijnpoli …

Die afspraak kwam ook niets te vroeg trouwens, want de qutenza-pleister had zijn werking alweer een paar weken verloren. Voor mijn gevoel was de werking ditmaal wat minder diepgaand en minder effectief geweest. Mijn theorie dat de MS mogelijk een nadelige invloed heeft op de werking van de qutenza, werd wel gedeeld door de anesthesioloog …

Daarnaast verandert pijnbeleving naar mate de pijn zich meer chronisch in het lichaam nestelt, aldus de anesthesioloog. Afijn, tweemaal chronische klachten, dat gaat dus weer lekker dubbel op. Zo groen van pijn en ellende als de giraf in de wachtkamer bij de pijnpoli ben ik gelukkig nog niet. Dat gevoel heb ik dankzij de qutenza-behandeling al een klein half jaar niet meer gehad. Het blijft behelpen, maar dat zie ik dan toch maar als winst …

Op dit moment pas ik mijn activiteiten en levenswijze weer even wat extra aan, en dat is geen enkel probleem sinds de weeromslag. Volgende week maandag mag ik me weer een uurtje uitstrekken op de pijnpoli om weer een pijnlijke, maar toch bevrijdende pleisterbehandeling te ondergaan. Als het meezit, ben ik ongeveer een week daarna weer van de ergste pijn verlost. Met behulp van mijn foto-archief van februari lukt het tot die tijd nog wel om het weblog rustig voort te laten kabbelen. Daar zal ook de stoere jongen in de wachtkamer op de onderstaande foto me niet van weerhouden …

Ze zijn overigens goed bezig bij ziekenhuis Nij Smellinghe. Een groot deel van het parkeerterrein is intussen overdekt met zonnepanelen. Dat zouden ze op meer plaatsen moeten doen …

Ecokathedrale fotokuier 3

Op mijn zondagse reis door de tijd in de Ecokathedraal ben ik vandaag toe aan deel 3. We gaan de sneeuw in!
In tegenstelling tot dit jaar was de maand februari in 2003 een echte wintermaand. De gemiddelde temperatuur kwam die maand in ons tuintje uit op 0,9 ºC. Met nog 5 dagen te gaan is ’t maandgemiddelde op dit moment 5,9 ºC.

Begin februari 2003 viel er een paar centimeter sneeuw. Dat was voor mij aanleiding om op 5 februari voor de derde maal af te reizen naar de Ecokathedraal. Het zou niet de laatste keer zijn terwijl er sneeuw lag, want een laagje sneeuw accentueert de vele muurtjes, randen en bouwwerken vaak heel mooi …

In het Weerribbenriet (3)

Omdat het gemaaide riet in schoven bijeen staat, verplaatst de rietsnijder zijn werkplek regelmatig. Zo kan hij het afval uit het riet kammen zonder dat hij met elk bosje heen en weer moet lopen …

Zodra hij zijn werkplek heeft verplaatst, begint de rietsnijder de ruigte die uit het riet is gekamd op te ruimen. Dat doet hij simpelweg door het te verbranden. Hoe lang dat nog kan, is ook maar de vraag. Er gaan stemmen op om het verbranden te verbieden, dat zou betekenen dat de rietsnijder het moet verzamelen en afvoeren. En wie dat zal betalen …? De rietsnijder, vrees ik. Zo lang die zijn werk nog kan doen tenminste …

Het werk van de rietsnijder is momenteel alleen lonend dankzij subsidie. Nu de overheid van plan is om die subsidie te halveren, valt er voor de meeste rietsnijders straks zelfs geen droog brood meer te verdienen. En voor de rietsnijder die het misschien nog wel lonend kan maken, heeft de overheid nog een andere verrassing in petto. Tot nu toe wordt er voor de pacht van rietlanden gewerkt met langjarige contracten. Ook daar wil de overheid van af. Dat zal de nekslag zijn voor veel rietsnijder, maar ook voor natuur en landschap …

De rietsnijders zijn onontbeerlijk voor het behoud van de uitgestrekte rietlanden in de Weerribben en de Wieden, maar ook in De Alde Feanen en verschillende andere gebieden in ons land. Wanneer de rietlanden niet jaarlijks worden gemaaid, dan zullen ze binnen enkele jaren veranderen in bossen. Dat was al goed te zien in het perceel waar Klaas dinsdag aan het werk was. Om de paar meter schiet een klein boompje tussen het riet omhoog. De rietmaaier kan die jonge twijgen nu nog aan, maar na een tweede jaar komt hij er niet meer doorheen …

Nee, het was niet echt een heel vrolijk bezoek aan de rietsnijders. Er hingen niet alleen grijze rookwolken boven het rietland, maar ook de spreekwoordelijke donkere wolken met het oog op de toekomst waren voelbaar. Voor Kelev maakte het allemaal niets uit,  hij was en is gewoon heer en meester over zijn domein …

Tot slot: bij RTV Oost kun je terecht voor een radio-interview en een tv-interview over de problemen.
Met dank aan RTV Oost en mijn fotomaatje Jetske, ook zij publiceerde een logje over de ‘Kopzorgen in het rietland’.