Schaatsenrijders op de Bonke

De laatste keer dat ik schaatsenrijders op de Bonke zag, was begin maart. Dik ingepakt waagden ze zich toen na een week met matige vorst tot strenge vorst in de nachten over een degelijk ijsvloertje …

Toen ik daar begin augustus bij een zomerse temperatuur van ruim 25 graden aan de waterkant zat, zag ik ineens heel andere schaatsenrijders

Dit duo – ja, het zijn er echt twee, die het samen heel druk hebben – toverde daar geruime tijd de mooiste rimpelingen op het wateroppervlak tevoorschijn …

Deze schaatsenrijders en een lantaarntje waren overigens de enige insecten die ik daar in de vakantie heb kunnen fotograferen, want wat insecten betreft was het er stil, heel stil …

Weerbeeld mei 2018

Het weer kende in de afgelopen maand vele gezichten, maar in mijn beleving was het toch vooral een erg zonnige en warme maand. Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik bij warm weer langzaam maar zeker de resterende kracht in mijn door MS geplaagde benen verlies. Meestal gebeurde dat in het verleden in juli of augustus, maar nu was het met vele dagen op rij rond de 25 ºC al in mei raak …

In ons tuintje is de gemiddelde temperatuur uitgekomen op 16,5 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van ca. 11,8 ºC over de periode 1971-2000. Dat is een verschil van 4,7 graden! Ik heb hier 20 warme dagen (20 ºC of meer), 10 zomerse dagen (25 ºC of meer) en 1 tropische dag (30 ºC of meer) kunnen noteren. Normaal zijn dat er respectievelijk 8, 2 en 0. Opvallend was het wisselende temperatuurverloop. Zonder die scherpe dalingen was de gemiddelde temperatuur nog een stuk hoger uitgekomen ….

Van fotokuiers is als gevolg van de warmte weer niet veel terechtgekomen. Wat relaxen is bij warm weer mijn deel. In de eerste tien dagen van mei liet dat zich prima combineren met het fotograferen, want aan de rand van stad en platteland is altijd wel wat aan de hand …

In ons tuintje was deze maand daarentegen maar bar weinig te fotograferen. In het verleden heb ik hier heel wat mooie insectenfoto’s heb kunnen scoren. Dit jaar is het zo goed als niks, noppes, nada … Twee zweefvliegen, een johanneskever en een vuurjuffertje, dat is het!!!

En als dat gemis nu werd goedgemaakt door wat in de omliggende natuur en boerenland heb gezien … Nee hoor! Ook echt veel minder dan normaal. Ik begin me dan ook knap te ergeren aan mensen die de teruggang van het aantal insecten ontkennen en aanvechten bij elk insect dat ze zien. Zoals klimaatontkenners dat met de klimaatverandering doen, zodra het eens een maand aan de koude kant is. Alsof er niks aan de hand is … Volgens mij is er wel degelijk wat aan de hand, en dat vind ik zo langzamerhand knap zorgelijk …

Maar goed, terug naar het weerbeeld van de afgelopen meimaand, want ook over de neerslag valt nog wel wat te zeggen. Bij ons viel met 66 mm iets meer regen dan normaal over de periode 1971-2000. Wel opvallend is dat vrijwel alle regen is gevallen bij 3 stortbuien. Of eigenlijk aan de rand van drie stortbuien. In grote delen van het land ontstond diverse keren wateroverlast, omdat zware buien maar heel langzaam voortbewogen, waarbij plaatselijk plotseling 40-60 mm regen viel. Wij zijn er steeds goed voor weg gekomen, omdat de buien goeddeels langs ons trokken, maar ik denk er toch aan om maar eens een paar zandzakken aan te schaffen …

Insecten uit eigen tuin

Menigeen zal toch wel even geschrokken zijn dat hier donderdag ineens een actueel logje verscheen, kan ik me zo voorstellen. Nou, wees gerust … dat was vooreerst weer een eenmalig gebeuren.

In het oosten van ons land schijnt momenteel plaatselijk al flink wat sneeuw te liggen. Hier in het noorden schijnt de zon nu nog vrolijk bij een graad of 4. Dat alles geeft mij mooi de kans om, voordat we vandaag of morgen mogelijk ook hier een pak sneeuw krijgen, eerst nog wat zomerse foto’s uit eigen tuin aan jullie te slijten …

Aan groenten en fruit heeft ons tuintje niets meer te bieden sinds de druif de geest heeft gegeven, maar ondanks de algehele neergang van de insectenpopulatie kan ik nog wel een paar insecten uit eigen tuin aanbieden …

Dit drietal – van boven naar beneden: een groene vleesvlieg, een (tuin)hommel en een blinde bij (met dank aan Soli voor de determinatie van de blinde bij) heb ik eind juli op en rond de vlinderstruik kunnen vastleggen …

Gehoornde koeien

Tevreden met mijn foto’s van de grutto, heb ik ook nog even een kijkje genomen bij het naastgelegen weiland …

Daar liep een aantal fraai gehoornde koeien in de wei … stevige dames die garant staan voor een goed stukje vlees …

Verderop zag het weiland er helaas een stuk minder romantisch uit, daar leek een stortplaats te liggen …

Toch jammer dat een boer dat zo doet, want het doet toch afbreuk aan het verder fraaie plattelandsbeeld …

Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Een (v)luchtig etentje

Een kwartiertje voordat ik dinsdagmiddag de scène van de gewone krabspin en de johanneskever voor mijn camera kreeg, had ik langs het noordelijke pad iets aan het fluitenkruid zien hangen …





Toen ik wat beter keek, zag ik dat het een roofvlieg was, die een andere vlieg in zijn klauwen had gekregen. Kijk eens naar die imposante poten, waarmee hij de vlieg in bedwang houdt en waarmee hij zichzelf vastklampt aan het fluitenkruid …





Luttele seconden nadat ik de laatste foto had gemaakt, vloog de roofvlieg met zijn prooi weg …




De laatste insecten(?)

Op één van de laatste zonnige en echt zachte oktoberdagen heb ik bij de bloeiende klimop nog eens wat insecten in beeld kunnen vangen m.b.v. mijn macrovoorzetlens. Vanwege het 10-jarig jubileum van mijn poollichtavonturen en de actualiteit van de storm die daarop volgde, zijn die laatste macro’s tot nu toe blijven liggen …





Vandaag is een prima dag om hier toch nog even een paar van die foto’s te publiceren, het zouden tenslotte best eens de laatste insecten geweest kunnen zijn, die ik dit jaar voor de camera heb gehad …





Daarnaast zijn deze macrofoto’s een mooie gelegenheid om jullie even te wijzen op het feit dat op Holland Doc 24 vanavond om 19:13 uur de prachtige Franse film “Microcosmos, le peuple de l’herbe” uitzendt …





Op een mooie zomerochtend dalen de biologen Claude Nuridsany en Marie Perennou af in de jungle van een grasveld. Ze gaan er op zoek naar de bewoners van een onbekende wereld binnen de wereld, die van de fantastische wezens die tussen het gras en op het water leven. Door hun vergrootglas ontdekken ze een parallelle micro-wereld waar andere wetten gelden. Hieronder de trailer van de film, die voor macroliefhebbers absoluut een aanrader is …