Insecten uit eigen tuin

Menigeen zal toch wel even geschrokken zijn dat hier donderdag ineens een actueel logje verscheen, kan ik me zo voorstellen. Nou, wees gerust … dat was vooreerst weer een eenmalig gebeuren.

In het oosten van ons land schijnt momenteel plaatselijk al flink wat sneeuw te liggen. Hier in het noorden schijnt de zon nu nog vrolijk bij een graad of 4. Dat alles geeft mij mooi de kans om, voordat we vandaag of morgen mogelijk ook hier een pak sneeuw krijgen, eerst nog wat zomerse foto’s uit eigen tuin aan jullie te slijten …

Aan groenten en fruit heeft ons tuintje niets meer te bieden sinds de druif de geest heeft gegeven, maar ondanks de algehele neergang van de insectenpopulatie kan ik nog wel een paar insecten uit eigen tuin aanbieden …

Dit drietal – van boven naar beneden: een groene vleesvlieg, een (tuin)hommel en een blinde bij (met dank aan Soli voor de determinatie van de blinde bij) heb ik eind juli op en rond de vlinderstruik kunnen vastleggen …

Gehoornde koeien

Tevreden met mijn foto’s van de grutto, heb ik ook nog even een kijkje genomen bij het naastgelegen weiland …

Daar liep een aantal fraai gehoornde koeien in de wei … stevige dames die garant staan voor een goed stukje vlees …

Verderop zag het weiland er helaas een stuk minder romantisch uit, daar leek een stortplaats te liggen …

Toch jammer dat een boer dat zo doet, want het doet toch afbreuk aan het verder fraaie plattelandsbeeld …

Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

Een (v)luchtig etentje

Een kwartiertje voordat ik dinsdagmiddag de scène van de gewone krabspin en de johanneskever voor mijn camera kreeg, had ik langs het noordelijke pad iets aan het fluitenkruid zien hangen …





Toen ik wat beter keek, zag ik dat het een roofvlieg was, die een andere vlieg in zijn klauwen had gekregen. Kijk eens naar die imposante poten, waarmee hij de vlieg in bedwang houdt en waarmee hij zichzelf vastklampt aan het fluitenkruid …





Luttele seconden nadat ik de laatste foto had gemaakt, vloog de roofvlieg met zijn prooi weg …




De laatste insecten(?)

Op één van de laatste zonnige en echt zachte oktoberdagen heb ik bij de bloeiende klimop nog eens wat insecten in beeld kunnen vangen m.b.v. mijn macrovoorzetlens. Vanwege het 10-jarig jubileum van mijn poollichtavonturen en de actualiteit van de storm die daarop volgde, zijn die laatste macro’s tot nu toe blijven liggen …





Vandaag is een prima dag om hier toch nog even een paar van die foto’s te publiceren, het zouden tenslotte best eens de laatste insecten geweest kunnen zijn, die ik dit jaar voor de camera heb gehad …





Daarnaast zijn deze macrofoto’s een mooie gelegenheid om jullie even te wijzen op het feit dat op Holland Doc 24 vanavond om 19:13 uur de prachtige Franse film “Microcosmos, le peuple de l’herbe” uitzendt …





Op een mooie zomerochtend dalen de biologen Claude Nuridsany en Marie Perennou af in de jungle van een grasveld. Ze gaan er op zoek naar de bewoners van een onbekende wereld binnen de wereld, die van de fantastische wezens die tussen het gras en op het water leven. Door hun vergrootglas ontdekken ze een parallelle micro-wereld waar andere wetten gelden. Hieronder de trailer van de film, die voor macroliefhebbers absoluut een aanrader is …




Op het terras

Met temperaturen tussen 20 en 25 graden is het momenteel op het terras goed toeven, en daar profiteer ik dan ook ten volle van. Dankzij het zonnige weer laten zich ook in ons tuintje dit weekend geregeld vlinders zien, en dat komt goed uit in dit nationale vlindertelweekend. Grote aantallen vlinders zitten er nooit in ons tuintje, maar de variëteit valt me helemaal niet tegen. Ik heb dit weekend tot nu toe zeker 5 soorten gespot, waaronder dit geaderd witje op de ijzerhard (Verbena officinalis)





Ook de kattenstaarten (Lythrum salicaria) zijn in trek bij diverse insecten. Vooral witjes, blauwtjes en diverse zweefvliegen en hommels laten zich daar veelvuldig zien. De onderstaande hommel had de neiging om helemaal in de bloemetjes te duiken …





Dankzij de warmte in juli hebben de druiven een flinke groeispurt gemaakt. Ik vrees alleen, dat op zijn minst een deel van de oogst ook dit jaar weer ten prooi zal vallen aan meeldauw …





Behalve vlinders zijn ook diverse andere insecten verzot op de bloemetjes van de ijzerhard. De onderstaande libel wilde in eerst instantie niet meewerken aan een fotosessie. Hij blijf me zijn rug maar toekeren. De onderstaande foto heb ik geplaatste omdat de glas-in-lood-vleugels er wel mooi op staan. Later op de zaterdagmiddag lukte het om een aantal erg mooi portretfoto’s van deze libel te maken, daarvan zal ik binnenkort nog wel eens wat plaatjes laten zien. Nu is het eerst weer tijd om het terras op te gaan om te genieten van het mooie weer nu het nog kan …




Dodelijke omhelzing

Nadat ik onlangs in het Weinterper Skar al een paar vliegen had gefotografeerd, waarvan de een de ander lekker zat op te peuzelen, trof ik vorige week dit sinistere duo aan in De Deelen …





Volgens mij mogen we dit met recht een dodelijke omhelzing noemen …