Een hoge bi in de tuin

Toen we vorige week vrijdag door St. Jansklooster reden, zag ik deze prachtige hoge bi in de tuin van een typisch huis van de streek staan. Jetske had aan mijn ‘Kijk nou eens …’ genoeg om de auto even te parkeren. Die moest natuurlijk even op de foto. De bewoonster, die net naar buiten kwam, had daar geen enkel bezwaar tegen. Ze waren helemaal aan fotograferen gewend, vertelde ze lachend …

Een hoge bi is een vroeg type fiets met een heel groot voorwiel en een heel klein achterwiel. De hoge bi is ongeveer 150 jaar geleden ontworpen. De pedalen zijn bij een hoge bi direct aan de as van het voorwiel bevestigd. Om een redelijk verzet te krijgen moet het voorwiel groot zijn. De beenlengte van de berijder is daarbij de grens …

Dat is heel wat anders dan de moderne lichtgewicht fietsen van carbon, waarop Mathieu van der Poel, Remco Evenepoel en een handvol anderen vandaag in het Canadese Montreal strijden om het wereldkampioenschap wielrennen op de weg.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Als een oude deur die scheef in het kozijn hing, als een geknakt hek aan de rand van een weiland … zo lag de Joiny in het gras langs de Mersken. De medewerker van de dealer Care4More schrok nogal, toen hij de schade zag. De Joiny werd in de bus geschoven, waarna ik keurig thuis werd gebracht. De Joiny ging mee naar de zaak in Drachten. Voor Jetske zat er niets anders op dan de laatste 10 km maar weer alleen naar ons huis te fietsen. Het begint intussen te wennen, want dat heeft ze vanwege pech met de iLark ook al eens meegemaakt …

Mijn Joiny is vorige week opgehaald door de fabriek voor onderzoek. Net als bij de dealer zijn ze ook daar nogal geschrokken, want dit hadden ze nog niet eerder meegemaakt. U zult begrijpen dat ik nogal met ze te doen heb dat ze zo geschrokken zijn. Misschien moet ik ze maar een bosje bloemen sturen … 😜

Hoe dan ook, sinds gisteren heb ik weer een nieuwe Joiny. De km-teller van mijn oude Joiny is niet verder gekomen dan 976 km. Maar met het eerste ritje van gisteren erbij, zit ik dit jaar al mooi boven de 1.000 km. Zelf heb ik er vertrouwen in dat het niet nog een keer op dezelfde wijze mis zal gaan. Aafje heeft daar wat minder vertrouwen in. Om haar te plezieren draag ik nu een helm als ik op pad ga met de Joiny…

Laat de nazomer maar komen!

De laatste ronde (1e helft)

In de eerste week van september maakten fotomaatje Jetske en ik nog maar eens een ritje op e-bike en Joiny. Daar was het tenslotte nog mooi weer voor. Jetske was meteen al prettig verrast was door de eerste nieuwe paden die ik voor die dag in gedachten had. Dicht bij de Mersken gaf deze jongedame ons de kans om wat foto’s te maken van haar en haar ruim 30 jaar oude pony …

In het volgende nieuwe pad zat een bruggetje waar we het Koningsdiep of Alddjip overstaken. Ook hier hielden we even halt om wat foto’s te maken …

Ten zuiden van het Alddjip kwamen we in het Oude Bosch uit. Ik had gepland om bij het nieuwe bankje voor Bert een hapje te eten. En dat lukte, want het bankje was vrij toen we er langs kwamen. En niet alleen dat, de zon scheen ook nog eens lekker tussen nog groene bladeren door …

Nadat we de inwendige mens hadden verzorgd, vervolgden we ons ritje. Al snel maakten we een volgende tussenstop bij de Freulevijver. Ook hier was het ondanks de warme en droge zomer nog flink groen. Als de nazomer het toelaat hoop ik hier binnenkort nog wat herfstkleuren te kunnen scoren …

– wordt vervolgd

Het uitzicht terug!

We waren gistermorgen ruim 10 km onderweg en we hadden al een paar foto-stops gemaakt, toen het tijd werd voor een korte sanitaire stop. Langs een stil, kronkelend fietspaadje tussen weilanden en bosschages zag Jetske een geschikt plekje. Terwijl ze wegdook tussen het struikgewas, wachtte ik rustig op de Joiny tot ze terug zou keren. Daarbij hoorde ik vanuit een maïsveld naast het fietspad al snel een ratelend en ronkend geluid naderen …

Vlak voordat de grote hakselaar uit de akker tevoorschijn kwam, stond Jetske weer decent gekleed naast het fietspad. ‘Dat is mooi getimed,’ riep ze me toe. Daarbij verwees ze niet alleen naar het feit dat ze zelf net op tijd weer tevoorschijn was gekomen, maar ook dat deze gebeurtenis mooi aansloot op mijn klaagzang over de muren van maïs van gisteren …

De combinatie van de hakselaar en de trekker met aanhangwagen maakte korte metten met deze muur van maïs, die het uitzicht op de Mersken blokkeerde. De mannen troffen het op deze waarschijnlijk laatste zomerse dag van 2026. Het werk vlotte snel op het droge akkerland. Wij troffen het trouwens niet minder tot dat moment, daarom vervolgden we onze weg in de richting van de Freulevijver tussen Wijnjewoude en Bakkeveen …

Een AWACS boven ’t Wad

We lieten de Terp fan de Takomst achter ons. Wie weet, misschien komen we er ooit nog eens terug. Maar nu vervolgden we onze rit in westelijke richting langs de zeedijk. Al snel verscheen het silhouet van het Tempeltje van Ids op de kruin van de dijk …

Daar kwamen we die dag echter niet voor. Daarom gaf Jetske wat extra gas bij, zodat we met een aanloopje over de dienstweg langs het tempeltje de dijk op konden rijden. Net als bij de Terp fan de Takomst stopten we ook nu weer buitendijks. Daar herinnert een monument aan het verhaal van de dobbepaarden in november 2006 …

Daar kwamen we eerst echter nog niet aan toe. Boven de dijk was intussen een AWACS-vliegtuig verschenen. Die zien we hier in het noorden niet zo vaak, omdat ze niet in ons land gestationeerd zijn. Die moest dus wel even op de foto. Dit toestel had kennelijk om de een of andere reden net vliegbasis Leeuwarden Leeuwarden aangedaan en vervolgde nu zijn weg in de richting van de Noordzee …

Hallucinant

Het was nog niet eens tropisch warm, toen ik vorige week op de terugweg van een ritje naar de Leijen besloot om een kleine omweg over een nieuw industrieterrein bij Nijtap te rijden. Desondanks was het een tamelijk hallucinante ervaring om daar een aantal levensgrote dinosaurussen achter een hek te zien staan …

Dichterbij gekomen bleken ze niet zo gek gevaarlijk te zijn. Ze zijn door een handelsonderneming per container geïmporteerd uit China. Eenmaal uitgepakt is het een kwestie van enkele delen monteren en een paar stekkers aansluiten. Helemaal plug & play, dan beginnen de monsters brullend met de kop heen en weer te draaien …

Dat is nog eens wat anders dan ‘Tijmen’s dino’s’, die ik mei 2010 in onze tuin heb gefilmd bij het toen nog lustig stromende beekje in onze tuin … 😅

Samen groot (ge)worden

Drachten heeft er sinds enige tijd een muurschildering bij, gemaakt door Marcus Wedman (Marcart) en Teunis Spits (Future Relics). We kwamen er langs, nadat we bij Peije Dei waren geweest. Het is een geschenk van de gemeente Smallingerland ter ere van 75 jaar Philips in Drachten. De mural is geïnspireerd op een iconische Philips-verpakking van de Philishave uit 1950. Het staat symbool voor innovatie, historie en de sterke band tussen Philips en de stad …

Dankzij Philips is Drachten uitgegroeid tot een innovatieve maakstad met ruim 45.000 inwoners. De mural is een verrijking voor de stad zelf: een blijvend kunstwerk waarin verleden, heden en toekomst samenkomen. Bepalende elementen zijn o.a. de eerste en de meeste recente Philishave, het Wapen van Drachten met de drie turven,. het zogenaamde “Phil-Air” vliegveld, de goederentrein naar Groningen en de skyline van Drachten. Meer informatie over de verschillende details van de muurschildering is hier te lezen: Mural Philips – Open Drachten …