Hallucinant

Het was nog niet eens tropisch warm, toen ik vorige week op de terugweg van een ritje naar de Leijen besloot om een kleine omweg over een nieuw industrieterrein bij Nijtap te rijden. Desondanks was het een tamelijk hallucinante ervaring om daar een aantal levensgrote dinosaurussen achter een hek te zien staan …

Dichterbij gekomen bleken ze niet zo gek gevaarlijk te zijn. Ze zijn door een handelsonderneming per container geïmporteerd uit China. Eenmaal uitgepakt is het een kwestie van enkele delen monteren en een paar stekkers aansluiten. Helemaal plug & play, dan beginnen de monsters brullend met de kop heen en weer te draaien …

Dat is nog eens wat anders dan ‘Tijmen’s dino’s’, die ik mei 2010 in onze tuin heb gefilmd bij het toen nog lustig stromende beekje in onze tuin … 😅

Samen groot (ge)worden

Drachten heeft er sinds enige tijd een muurschildering bij, gemaakt door Marcus Wedman (Marcart) en Teunis Spits (Future Relics). We kwamen er langs, nadat we bij Peije Dei waren geweest. Het is een geschenk van de gemeente Smallingerland ter ere van 75 jaar Philips in Drachten. De mural is geïnspireerd op een iconische Philips-verpakking van de Philishave uit 1950. Het staat symbool voor innovatie, historie en de sterke band tussen Philips en de stad …

Dankzij Philips is Drachten uitgegroeid tot een innovatieve maakstad met ruim 45.000 inwoners. De mural is een verrijking voor de stad zelf: een blijvend kunstwerk waarin verleden, heden en toekomst samenkomen. Bepalende elementen zijn o.a. de eerste en de meeste recente Philishave, het Wapen van Drachten met de drie turven,. het zogenaamde “Phil-Air” vliegveld, de goederentrein naar Groningen en de skyline van Drachten. Meer informatie over de verschillende details van de muurschildering is hier te lezen: Mural Philips – Open Drachten

Een nieuwe stap in mobiliteit

Om toch maar mobiel te blijven, hebben we ons genoodzaakt gezien om maar weer te investeren. De iLark was geen serieuze optie meer om op te kunnen vertrouwen. Nadat we ons uitgebreid hadden georiënteerd op de mogelijkheden, hebben we afgelopen week zaken kunnen doen. Gisteren heb ik de maidentrip ermee gemaakt …

Het is geen e-bike, geen e-scooter en ook geen scootmobiel, maar het is een Joiny. De Joiny verenigt ze alle drie in één. En dat maakt dat hij – in tegenstelling tot de iLark – gebruikt mag worden op de openbare weg, op fiets- en wandelpaden en in winkels. Voordeel van de Joiny is dat de gebruiker op dezelfde ooghoogte zit als fietsers en wandelaars …

De Joiny is ontworpen door de Twentenaar Martin Vossebeld. Door de ziekte MS kon Martin niet langer fietsen. Hij zocht naar een vervoersmiddel dat tussen de e-bike en scootmobiel in lag. Een scootmobiel voelde voor Martin net als voor mij als een te passieve optie met zijn lage zit en het gevoel van ongelijkheid wanneer hij met vrienden of zijn partner op stap ging. Hij voelde zich fysiek nog te goed voor een scootmobiel en was vastberaden een actievere oplossing te vinden. Dat Martin industrieel ontwerper is geweest kwam daarbij goed van pas. Dat leidde tot dit resultaat …

Wat de Joiny bijzonder maakt is dat hij een gepatenteerd kantelsysteem met stabiele middenstand heeft. Dat zorgt ervoor dat de Joiny tijdens het rijden meebeweegt met de bestuurder. Hierdoor worden de krachten die bij
bochten optreden, gecompenseerd in plaats van versterkt. Dit is vergelijkbaar met het in de bocht hangen zoals bij een tweewieler. Bij traditionele scootmobielen moet de bestuurder vaak de schokken opvangen van een
star frame met hoog zwaartepunt …

De Joiny is een volledig Twents product, dat in samenwerking met Steggink Metaal uit Oldenzaal en in een eigen Joiny-assemblagehal wordt gemaakt.

Einde van een tijdperk

Fietsen was al langere tijd geen optie meer en mijn fotokuiertjes werden steeds korter. Daarom zette ik eind mei 2023 een nieuwe stap om mobiel te blijven. Na lang zoeken had ik voor mijn gevoel gevonden wat ik zocht: de Doohan iLark een opvouwbare e-step met een topsnelheid van 25 km/u en een actieradius van 30 km …

Drie zomers lang heb ik er volop van kunnen genieten. Ik heb in die jaren heel wat mooie tochtjes gemaakt naar diverse locaties in de natuur rondom Drachten. Vorig jaar liet de iLark me tegen het eind van de zomer voor het eert enigszins in de steek. Vanwege de afnemende kracht van de batterij liep de actieradius terug tot iets meer dan 25 km …

Een paar weken geleden bracht ik mijn trouwe iLarkje naar de dealer om een nieuwe accu te kopen en het wiellager rechtsvoor te laten vervangen. Daar wachtte me een koude douche. Het wiellager vervangen zou nog wel gaan, maar een nieuwe accu was niet meer leverbaar. Toen ik daarover mijn verwondering uitsprak, kreeg ik te horen dat de fabrikant helaas failliet is gegaan …

Ik ben dus op zoek naar wat anders. Dat valt nog niet mee, want net als drie jaar geleden ben ik nog steeds niet toe aan de scootmobiel. En interessante nieuwe e-steps heb ik nog niet gevonden. Intussen hebben we wel iets op het oog, maar die is me eigenlijk net wat te duur. Zo lang het nog geen lekker weer is, heb ik gelukkig nog alle tijd om op zoek te gaan naar alternatieven. En intussen kan ik nog wat blijven sparen ook …

Windmotor Barfjild is weg

Vanuit de Jan Durkspolder was een paar weken geleden in de verte een kraan te zien. Omdat die vermoedelijk op de Wolwarren stond, reed ik er uit nieuwsgierigheid naartoe. Wat daar precies werd getakeld, was op dat moment onduidelijk. Hoewel er werkzaamheden plaatsvinden aan de verhoging van de kades rond de polder, leek de inzet van een dergelijke kraan daarvoor niet direct verklaarbaar …

Al snel werd duidelijk wat er gaande was: de windmotor Barfjild bleek te zijn verwijderd. Langs de weg stond een aanhangwagen van Bouw- en Molenbouw Bertus Dijkstra uit Sloten, een gespecialiseerd bedrijf in molenonderhoud. De windmotor was inmiddels gedemonteerd en lag klaar voor transport. Volgens een van de aanwezige medewerkers gaat het niet om een volledige restauratie, maar zal de molen een opknapbeurt krijgen. Vanwege het bescheiden formaat is ervoor gekozen de werkzaamheden niet op locatie uit te voeren, maar in de werkplaats …

Tijdens het laden werd het onderstel door twee medewerkers gezekerd, terwijl een derde de bladen van het windrad takelde. Daarbij bleek het windrad, met 18 bladen en een diameter van circa 3 meter, te groot voor de aanhangwagen. Besloten werd om ook dit onderdeel verder te demonteren. Dat proces heb ik niet afgewacht …

Bij een latere passage stonden de medewerkers op het punt te vertrekken, met het windrad alsnog gereed voor transport.

Twee werelden

Zo lang Jetske bij de palenrij in gesprek bleef hangen, zat ik eerste rang voor twee totaal verschillende voorstellingen. Aan de noordkant was het een en al enthousiasme: twee honden die een bal achterna zaten alsof hun leven ervan afhing, en een vrouw die ze met zichtbaar plezier bleef uitdagen …

De bal werd gegooid, gemist, veroverd en opnieuw gegooid. En dat alles met een inzet en uithoudingsvermogen waar menig topsporter jaloers op zou zijn …

Aan de zuidkant ging het er een stuk rustiger aan toe. Na het nodige gepriegel had de boer eindelijk het hek aan de overkant van de Seewei open gekregen. Hij reed naar de juiste akker en begon daar met zijn trekker kalm zijn lijnen over het land te trekken. Geen gehaast, geen gedoe – gewoon gestaag doorwerken – zoals we dat ook de rietsnijders hebben zien doen. Alsof dat soort mannen een stilzwijgende afspraak heeft met weer en wind …

Het contrast kon bijna niet groter: voor me het onverstoorbare geploeter, achter me het fanatieke spring- en smijtwerk. En ik zat er precies tussenin, op mijn bankje, en vond dat eigenlijk de beste plek van allemaal. Gratis vermaak aan twee kanten, je zou er bijna kaartjes voor gaan verkopen …

Daar komen de rietsnijders

We zaten nog maar net, toen we de auto van Klaas Jan zagen naderen over het fietspad dat zich tussen de afgezaagde boomtoppen door slingerde …

Op de aanhangwagen stond een grote handmaaier. Terwijl Klaas Jan hem van de wagen reed, vertelde hij dat zijn oom Errie (the man in black) een verbetering op de machine had aangebracht. Een soort zelf bedachte update zeg maar …

Na een pittige wandeling over de geurige kragge voegden Jetske en ik ons enige tijd later bij de mannen in het achterliggende rietland. Daar startte Klaas Jan meteen de rietmaaier om hem onder het toeziend oog van nieuwsgierige collega’s aan een eerste proefrit te onderwerpen …

Het was al snel duidelijk dat de machine perfect werkte. De golden retriever Rhena zag dat het goed was. Terwijl zij een lekker plekje zocht om te gaan liggen, bracht ik mijn drone in stelling …

– wordt vervolgd