Een nieuwe bridge-camera

Het probleem met de scherpstelling van mijn camera deed zich al langere tijd voor, maar 2 weken geleden begon het een beetje de spuigaten uit te lopen. Scherpstellen begon een kwestie van meer geluk dan wijsheid te worden en het vergde steeds meer geduld. Voeg daarbij dat het in- en uitzoomen al een tijdlang gepaard ging met kreunende en ratelende geluiden van de lens, wat vooral bij video heel vervelend is, dan zal duidelijk zijn dat er iets moest gebeuren …

In het huidige tijdsgewricht hoor je er dan in principe vanuit milieu- en financiële overwegingen denkelijk voor te kiezen om het apparaat ergens ter reparatie aan te bieden, maar daar had ik even geen zin in. Meer dan 50 kilometer heb ik in mijn leven nog nooit gevlogen, ik rijd veel minder dan de gemiddelde forens, ons energieverbruik vertoont al jaren een dalende trend en ik douche zeker minder dan gemiddeld 5 minuten per dag. Kortom: mijn ecologische voetafdruk stond de aanschaf van een nieuwe camera niet in de weg …

Het is de Canon PowerShot XS70 HS geworden, de jongere broer van mijn vorige camera de XS50 HS. Met o.a. 65x zoom, 4k video en een geheel nieuw menu heeft de PowerShot SX70 HS in alle opzichten aanzienlijk meer kracht en souplesse dan zijn voorgangers. Met een rode maan en een goeddeels witte wereld waren het niet de gemakkelijkste omstandigheden om aan mijn nieuw aanwinst te wennen. Maar ik heb er wel veel plezier aan beleefd. Het spreekt voor zich dat de resultaten hier de komende dagen de revue zullen passeren …

 

Terug in ’t rietland

Tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe camera kwam ik op internet uiteindelijk uit op twee camera’s die mogelijk aan mijn verwachtingen en vereisten zouden kunnen voldoen. Toen ik vorige week woensdag nog steeds dubbend en wikkend en wegend in de winkel stond, maakte de verkoper het me ineens een stuk makkelijker: welke van de beide camera’s ik ook zou kiezen, als ik niet tevreden was, zou ik hem altijd binnen twee weken nog mogen omruilen voor de andere …

En dus stapte ik een halfuurtje later de winkel uit met de Canon Powershot SX50 HS. En dat was niks te vroeg, want ’s avonds kreeg ik een telefoontje van één van de riettelers in wiens opdracht ik nog steeds bezig ben met een film over het werk van de rietsnijders in De Weerribben. Hij zou graag willen dat ik zaterdagmiddag naar het rietland kwam om de laatste opnamen te maken …

Het grootste deel van het rietland was intussen al kaalgeschoren, en overal lagen bossen riet te drogen. Dankzij het voor de rietsnijders gunstige winterweer met vanaf half januari weinig sneeuw en veel ijs, lagen de mannen bijna een maand voor op schema …

De laatste afvalresten, de zogenaamde ruigte, was her en der op bultjes verzameld en werd door één van de rietsnijders in brand gestoken. Dat legitiem vuurtje stoken (nog wel …) is toch wel een van de aantrekkelijke kanten van het werk, lijkt me, maar daar kwam ik niet voor …

Er moesten nog wat opnamen gemaakt worden van één van de rietmaaiers, daarbij gaat het niet om de maaier die voor op een tractor is gemonteerd, want die heb ik vorig jaar al uitgebreid in beeld genomen …

Nee, het gaat om de handmaaier, die hieronder in de verte te zien is, terwijl hij zich een pad baant door één van de laatste stukken rietland die nog gemaaid moesten worden …

In gezelschap van de trouwe hond van één van de rietsnijders, die altijd met de baas naar het werk gaat, wacht ik rustig in het zonnetje en in de nog frisse wind op de terugkomst van man en maaier …

Kijk, daar komt hij weer aan, dat komt mooi uit, want nu kan ik jullie nog mooi even een videosnippertje laten zien van de SX40 HS …




Binnenkort nog wel het een en ander over mijn nieuwe camera, maar de eerste resultaten zijn veelbelovend.

Requiem voor een camera

De mensen die hier (vrijwel) dagelijks even om het hoekje kijken, zullen zich herinneren, dat ik half januari samen met mijn maat Johan onder andere een fotosessie heb gehad op de oever van het Tjeukemeer. De foto’s die dat heeft opgeleverd, zijn voor een deel hier en hier te zien. Tot zo ver niets aan de hand …

De rijen met paaltjes waren in combinatie met het zacht golvende water ook wel interessant voor wat video-opnamen, maar we hadden geen van beiden een statief meegenomen. Omdat ik wel  mijn ca. 10 cm hoge flexibele driepootje bij had, plaatste ik dat met mijn camera erop op het talud. Een paar maal verplaatste ik het geheel wat en zoomde ik waar nodig wat in of uit. Ook dat verliep allemaal prima, totdat ik uiteindelijk behoedzaam neerknielde om camera en ministatief weer op te pakken …

Net toen ik mijn camera vastpakte, schoot mijn linkervoet onder me weg, omdat ik hem blijkbaar net op een ijzig stukje asfalt had neergezet. Ik viel op mijn gat en gleed angstwekkend dicht naar het water toe, gelukkig kon Johan me nog net letterlijk en figuurlijk in mijn kraag grijpen om erger te voorkomen. Op mijn beurt kon ik nog net op tijd mijn camera weer grijpen, voordat die te water zou raken. Afgezien van een paar vlekken in mijn broek en jas, en een geschaafde linkerhand leek de schade in eerste instantie alleszins mee te vallen. We konden er wel om lachen, want we zijn allebei wel wat gewend als het om soortgelijke ongelukjes gaat …   😉

Pas enige dagen later ontdekte ik tot mijn schrik, dat er op alle foto’s die ik sindsdien had gemaakt, en waarop een egaal vlak zoals b.v. een strakblauwe lucht te zien was, een vrij grote donkere vlek zat. In eerste instantie dacht ik dat er wellicht een vlek op de lens zat, maar omdat poetsen geen effect had, heb ik me maar tot een deskundige gewend. Die kwam tot de conclusie dat de sensor waarschijnlijk beschadigd was geraakt bij de val van de camera, en dat reparatie wel eens duurder zou kunnen zijn dan de aanschaf van een vervangende camera …

De vlek was op veel foto’s vrij makkelijk weg te poetsen, maar met video’s lukte dat helaas niet. Ondanks enkele minpuntjes zoals de toch wel grote ruisgevoeligheid, heb ik in de afgelopen 2,5 jaar toch veel plezier van de Canon Powershot SX1 IS beleefd. Vele honderden foto’s en tientallen filmpjes heb ik er mee kunnen maken. Nu ik er geen strakke video-opnamen meer mee kan maken, is het doek helaas gevallen voor deze trouwe metgezel. De video “Oan’e Tsjûkemar” (Aan het Tjeukemeer) is dan ook de laatste bezienswaardige video die ik met de Canon Powershot SX1 IS heb kunnen maken. Ik zou zo zeggen, ga er maar eens even lekker voor zitten (voor het beste resultaat wel even inschakelen op de hoogst mogelijke kwaliteit)…

Wordt vervolgd …