Een doodlopende weg of een doodlopend pad kan best zijn charme hebben, maar daar was aan it Swartfean geen sprake van. Het was zogezegd een dooie boel langs dat doodlopende pad. Op de terugweg nam ik daarom met genoegen de afslag naar de Bosk, richting Rottevalle. Ook dit is een half verhard pad met slechts hier en daar een huis …

Hoewel de naam anders doet vermoeden, loopt dit pad niet echt door een bos. Maar door de vele bomen langs het pad en de boomwallen, die er tussen de weilanden dwars op staan, krijg je wel die indruk. Het kon mij wel bekoren. Na enige tijd naderde ik aan de linkerkant van de weg een paar uitnodigende zitjes met rotan stoelen. Een stukje verderop hing een groot aantal kleurrijke nestkastjes tegen de schutting, die het pad en een tuin hier scheidde. Terwijl ik mijn ritje vervolgde, keek nog ik nog eens achterom. Ja, dit pad stond me wel aan …