Grijs en kil in De Deelen

Eigenlijk had ik helemaal geen zin om er op uit te gaan met het grijze en kille weer van vandaag, maar uiteindelijk heb ik mezelf er onder het motto “stilstand is achteruitgang” toch maar toe gedwongen om een fotokuier te maken in De Deelen. Daar wordt zo te zien een begin gemaakt met het aanbrengen van walbeschoeiing langs een aantal petgaten …

131127-1311x

Wind en water zorgen er op verschillende plaatsen in De Deelen namelijk voor dat de zogenaamde legakkers die de petgaten doorsnijden worden afgekalfd en weggeslagen. Als dat proces doorzet, dan blijft er van het zo kenmerkende verveningslandschap niets anders over dan één of meerdere meren, en daarvan hebben we in Fryslân al genoeg …

131127-1307x

Op een pol in het tweede petgat stond een blauwe reiger doodstil en chagrijnig voor zich uit te kijken. Aan zijn houding te zien, was hij net zo min een liefhebber van het huidige weertype als ik …

131127-1316x

Ook vandaag heb ik weer heel wat grote zilverreigers gezien. Ook in De Deelen waren deze mooie, maar o zo schuwe vogels weer niet bereid om even te poseren. Tot driemaal toe vloog er vlakbij eentje op, en elke keer had ik het nakijken …

131127-1312x

Voordat ik de oversteek maakte naar het pad op de laatste legakker, heb ik maar weer eens een foto gemaakt van het bruggetje dat daar ligt. Vrijwel alle bruggetjes in De Deelen zijn al geruime tijd voorzien van kippengaas om uitglijden te voorkomen. Alleen op dit bruggetje is dat niet geval, en dus restte me weinig anders dan maar voetje voor voetje over de spekgladde paaltjes naar de overkant te schuifelen …

131127-1341x

Halverwege het pad hingen nog een paar berken als stille getuigen van de oktoberstorm scheef over het pad. Gelukkig bleven ze hangen toen ik er even later onderdoor liep …

131127-1343x

Ik was blij dat ik enige tijd later de werkkeet en het klaar liggende beschoeiingsmateriaal weer in zicht kreeg. De laatste meters legde ik meer strompelend dan lopend af. Misschien is het toch wel verstandig om deze lange route in het vervolg maar niet meer alleen te lopen …

131127-1351x

Requiem voor een camera

De mensen die hier (vrijwel) dagelijks even om het hoekje kijken, zullen zich herinneren, dat ik half januari samen met mijn maat Johan onder andere een fotosessie heb gehad op de oever van het Tjeukemeer. De foto’s die dat heeft opgeleverd, zijn voor een deel hier en hier te zien. Tot zo ver niets aan de hand …

120117-1359x

De rijen met paaltjes waren in combinatie met het zacht golvende water ook wel interessant voor wat video-opnamen, maar we hadden geen van beiden een statief meegenomen. Omdat ik wel  mijn ca. 10 cm hoge flexibele driepootje bij had, plaatste ik dat met mijn camera erop op het talud. Een paar maal verplaatste ik het geheel wat en zoomde ik waar nodig wat in of uit. Ook dat verliep allemaal prima, totdat ik uiteindelijk behoedzaam neerknielde om camera en ministatief weer op te pakken …

Net toen ik mijn camera vastpakte, schoot mijn linkervoet onder me weg, omdat ik hem blijkbaar net op een ijzig stukje asfalt had neergezet. Ik viel op mijn gat en gleed angstwekkend dicht naar het water toe, gelukkig kon Johan me nog net letterlijk en figuurlijk in mijn kraag grijpen om erger te voorkomen. Op mijn beurt kon ik nog net op tijd mijn camera weer grijpen, voordat die te water zou raken. Afgezien van een paar vlekken in mijn broek en jas, en een geschaafde linkerhand leek de schade in eerste instantie alleszins mee te vallen. We konden er wel om lachen, want we zijn allebei wel wat gewend als het om soortgelijke ongelukjes gaat …   😉

120117-1405x

Pas enige dagen later ontdekte ik tot mijn schrik, dat er op alle foto’s die ik sindsdien had gemaakt, en waarop een egaal vlak zoals b.v. een strakblauwe lucht te zien was, een vrij grote donkere vlek zat. In eerste instantie dacht ik dat er wellicht een vlek op de lens zat, maar omdat poetsen geen effect had, heb ik me maar tot een deskundige gewend. Die kwam tot de conclusie dat de sensor waarschijnlijk beschadigd was geraakt bij de val van de camera, en dat reparatie wel eens duurder zou kunnen zijn dan de aanschaf van een vervangende camera …

De vlek was op veel foto’s vrij makkelijk weg te poetsen, maar met video’s lukte dat helaas niet. Ondanks enkele minpuntjes zoals de toch wel grote ruisgevoeligheid, heb ik in de afgelopen 2,5 jaar toch veel plezier van de Canon Powershot SX1 IS beleefd. Vele honderden foto’s en tientallen filmpjes heb ik er mee kunnen maken. Nu ik er geen strakke video-opnamen meer mee kan maken, is het doek helaas gevallen voor deze trouwe metgezel. De video “Oan’e Tsjûkemar” (Aan het Tjeukemeer) is dan ook de laatste bezienswaardige video die ik met de Canon Powershot SX1 IS heb kunnen maken. Ik zou zo zeggen, ga er maar eens even lekker voor zitten (voor het beste resultaat wel even inschakelen op de hoogst mogelijke kwaliteit)…

Wordt vervolgd …

Op glad hout

Terwijl ik me dinsdag 17 januari nog steeds stond te verlustigen aan het lijnenspel bij het talud, was Johan wat verder naar het zuiden gescharreld …

120117-1418x

Toen ik enige tijd later die kant ook opging, ontdekte ik tussen het riet een houten steigertje …

120117-1426x

Omdat er niet alleen op het water, maar ook op die steiger hier en daar wat ijs lag, schuifelde ik behoedzaam naar het eind van het houten plankier …

120117-1428x

Nu eens wendde ik blik en camera naar rechts …

120117-1431x

Dan weer keek ik naar links …

120117-1432x

En zo kreeg ik al doende, heel voorzichtig, toch weer net wat een andere kijk op dat kleine stukje wereld …

120117-1435x