In de kleine vogelkijkhut

Zoals verschillende mensen gisteren al opmerkten, was het een flinke kuier naar de kleine vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Dat wist ik vooraf ook wel, want ik ben er tot een paar jaar geleden wel vaker geweest. Maar des te lekkerder is het om op zo’n dag bij het doel aan te komen, en daar een tijdlang lekker te kunnen zitten …

Het was geen straf om rustig uit te kijken over het Friese polderland. De gestaag voortdrijvende wolken verzorgden samen met de zon een mooi spel van licht & schaduw en fraai gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …

In de verte staat de windmotor, die vanaf de andere kant al zo vaak heeft gefigureerd op foto’s die op de achtergrond vooral (imposante) wolkenpartijen tonen …

Het was stil in het polderland. Aan de andere kant van het water stonden een paar koeien te grazen. Een blauwe reiger die ineen gedoken de wind trotseerde, bleef naar alle waarschijnlijkheid zitten om de benaming ‘vogelkijkhut’ eer aan te doen, denk ik …

Verderop stond te midden van het wuivende riet een vogelaar. Hij probeerde om een torenvalk voor de lens te krijgen, die zich ophield bij de gaswinningslocatie. Als een voorbode van de nakende winter blies de wind ontelbare pluisjes door de lucht …

Na enige tijd brak het moment aan om de terugweg te aanvaarden. Eerst langs het ‘dode bomen bos’, dan over het bruggetje waar ik leunend weer even wat rust kon pakken en tot slot langs het bankje, waar ik toen – in tegenstelling tot op de heenweg – wel even ben gaan zitten …

Ja, voor het eerst sinds bijna twee jaar is een langere fotokuier weer te doen, en dat voelt goed. Morgen meer daarover.

Naar de kleine hut

Verreweg de meeste foto’s die ik in de loop der jaren in de Jan Durkspolder heb gemaakt, heb ik genomen vanuit de grote vogelkijkhut aan het eind van de Westersanning. Deze hut is meteen vanaf de weg bereikbaar via een met wilgen omzoomd betonpad. Vanuit de ruim opgezette hut, die voorzien is van een rolstoelplateau, heb je rondom zicht over het zuidelijk deel van de polder …

Er staat echter ook nog een tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Die staat wat verder weg en is eigenlijk alleen op goeie dagen nog bereikbaar voor mij. Maandag had ik zo’n goeie dag, en dus heb ik mijn wandelschoenen aangetrokken om aan het eind van de Westersanning via het schelpenpad in westelijke richting te lopen …

Bij een groot informatiepaneel over flora en fauna in het gebied, gaan we rechtsaf en volgen we een graspad dat omgeven door struweel en riet via een bruggetje naar een veel kleinere vogelhut leidt …

Als we het bruggetje achter ons hebben gelaten, krijgen we uitkijkend over een rietkraag een eerste glimp van de vogelhut te zien …

Waar het pad na verloop van tijd afbuigt naar links, krijgen we zicht op een klein ‘dode bomen bos’ …

Als we de blik vanaf die plek naar rechts wenden, zien we weer een door wilgen omzoomd paadje dat naar de vogelkijkhut leidt …

In deze hut is ruimte voor vier, misschien vijf mensen, die op een rijtje naast elkaar op een bank kunnen zitten om aan de oostkant van de hut uit te kijken over land en water …

Morgen een rondblik vanuit deze kleine vogelkijkhut in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder.

Skywatch Friday 439

Het zou best eens kunnen dat afgelopen maandag de laatste vriendelijke herfstdag van 2018 is geweest. Onder vlot voortdrijvende lage wolken en tussen het ruisend riet heb ik die middag een wandeling gemaakt aan de noordkant van de Jan Durkspolder. Kijk maar even mee …

It might well be that last Monday was the last friendly fall day of 2018. Under smooth drifting low clouds and between the rushing reeds, I took a walk that afternoon on the north side of the Jan Durkspolder. Take a look …










Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Ook goedemorgen

In het begin van onze vakantie was het voor de koeien te warm om overdag in de wei te lopen. Nadat we halverwege de vakantie in koelere lucht terecht waren gekomen en de weilanden na een paar regenbuien weer wat groener kleurden, mochten de koeien overdag weer de wei in …

Ik kan jullie verzekeren dat het leuk is om als je ’s ochtends op het terras je eerste bakje koffie drinkt, vanaf de andere kant van het water te worden begroet door een koe die je tussen de zacht heen en weer deinende rietstengels lodderig aankijkt …

Reiger loopt juveniel hapje mis

Het lijkt al heel wat, die juveniele meerkoet, maar hij is nog steeds niet veilig. Terwijl hij woensdagavond met pa of ma langs een rietkraag op zoek was naar voedsel en/of nestmateriaal, verscheen er plotseling een blauwe reiger die het tweetal in de smiezen had. De volwassen meerkoet nam een dreigende houding aan en stelde zich op tussen de reiger en de juveniele meerkoet …

Het jong verdween een stukje verderop in de rietkraag op de plek waar vermoedelijk door het ouderpaar aan een nieuw nest voor de tweede wordt gewerkt. Na een korte, maar felle schermutseling tussen de meerkoet en de reiger, hief de laatste de kop op om vervolgens zijn heil elders te zoeken …

Elke pas zorgvuldig overwegend, kwam de reiger langzaam maar zeker, stapje voor stapje onze kant op. Enkele malen deed hij een poging om een visje te verschalken, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij uiteindelijk met lege maag weg vloog om zijn geluk elders te proberen …

En de juveniele meerkoet …, die had weer een dag overleefd.

Een kluivende kraai

Wat voor gevaren er onder water precies dreigden voor de jonge meerkoetjes, heb ik niet met eigen ogen kunnen zien. Een cameraval in de omgeving heeft wel aangetoond dat de otter zich er ophoudt en ook een onguur type als de snoek zal er vast rond zwemmen.

Wat ik wel heb kunnen zien, is dat het luchtruim in de omgeving van het nest van de meerkoeten regelmatig onveilig werd gemaakt door kauwen en kraaien …

Omdat het meerkoetenpaar geen kauw of kraai in de directe omgeving van het nest duldde, restte die rekels meestal niets anders dan de rietkraag af te struinen op zoek naar wat eetbaars. Eén van de kraaien stond op een bepaald moment aan de andere kant van het water een tijdlang op een gevonden schelpdier te kluiven.
Het zag er nogal taai uit …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Meerkoet op ’t nest

Volgens mij is er in deze tijd van het jaar vrijwel geen sloot, vijver of plas waar geen meerkoeten (Fulica atra) broeden. Zo ook in de sloot die mij maandag scheidde van de ree in riet en ruigte …

Waar de frisgroene pompeblêden vanuit de diepte tevoorschijn kwamen, zat een antracietkleurige meerkoet op een voor meerkoetse begrippen tamelijk stevig en degelijk verankerd nest wat om zich heen te kijken …

De partner zwom een eind verderop langs de rietkraag, waarschijnlijk op zoek naar voedsel voor hem of haar …