Eindelijk: een roerdomp

Ik zat heerlijk in de zon, uit de wind, en wachten voelde allesbehalve als een straf. Misschien zou de bruine kiekendief zich nog eens laten zien boven het rietland. Uiteindelijk werd mijn geduld beloond… maar niet zoals verwacht …

Plotseling vloog er een vogel op uit het riet. Heel even dacht ik dat het opnieuw de bruine kiekendief was. Maar toen hij mijn kant op kwam en vlak langs me vloog, zag ik meteen aan de vleugels dat dit geen kiekendief kon zijn. Nieuwsgierig bekeek ik, zodra hij uit zicht was, de foto’s die ik had gemaakt …

Dit was geen bruine kiekendief. Dit was een roerdomp. En niet zomaar één – dit was mijn allereerste roerdomp, een absolute primeur.

Al meer dan twintig jaar hoor ik in het rietland die diepe, mysterieuze hoemp-toon. Vooral vanuit de vogelkijkhut bij De Leien heb ik er vaak naar staan speuren, altijd tevergeefs. De roerdomp is een meester in camouflage en gaat volledig op in zijn omgeving. Je moet echt geluk hebben om hem te zien. En nu vloog hij, totaal onverwacht, gewoon voor me langs …

Mijn dag kon niet meer stuk toen ik een uurtje later thuis de foto’s op de pc bekeek.

Een bruine kiekendief

Hoewel er een stevige en vooral koude noordoostenwind waaide, kreeg ik dinsdagochtend toch de drang om even aan de waterkant te kijken. Vanwege de windrichting leek het me geen goed idee om naar de Leijen te gaan. Daar zou de kou vrij spel hebben door de open deur die niet dicht kon. Daarom koos ik voor de Jan Durkspolder. Eenmaal daar bleek de wind nog oostelijker dan verwacht, waardoor het ook daar allesbehalve aangenaam was. Nadat ik enkele kuifeenden had gefotografeerd die zich dapper door de woelige golven sneden, besloot ik een beschutter plekje op te zoeken …

Niet veel later zat ik uit de wind en in de zon in de berm langs de Dominee Bolleman van der Veenweg, ten noorden van Earnewâld. Het voorste deel van het rietland was gemaaid, maar verderop stond nog een brede strook riet. Vanuit de auto had ik daar een bruine kiekendief zien landen …

Al snel verscheen hij weer. Hij maakte een rustige vlucht heen en weer over het riet, om vervolgens opnieuw te verdwijnen tussen de stengels. Het duurde lang voordat hij zich weer liet zien. Ik begon me af te vragen of hij daar misschien een nest had …

Ik besloot geduldig te blijven wachten tot hij zich opnieuw zou tonen …

Zoek & volg

Ik sluit de lange serie van onze avonturen in het rietland van de Weerribben en de Wieden dit jaar af met een laagvliegoefening, waarbij ik mijn fotomaatje even heb gestalkt.

Tot slot nog een woord van dank aan de rietsnijders Klaas Jan, Errie en Oscar, door wie we steeds gastvrij werden ontvangen. En natuurlijk dank aan mijn fotomaatje Jetske, die mijn klapstoeltje droeg en me voor ongelukken in het rietland behoedde …

Lijnen en structuren

Na ruim 30 blogs over het rietland in de Weerribben en de Wieden, en vooral het zware werk dat daar door de rietsnijders wordt verricht, ben ik bijna toe aan een afronding. Voor mij persoonlijk was het topjaar in het riet. Dat begon op 7 februari met een dag in de mist aan de Roomsloot in de Weerribben. Daarna gingen op 25 februari op een prachtige dag per boot het riet in op een voor mij nieuwe locatie in de Wieden …

Op 20 maart waren we te gast bij de rietsnijders in het rietland bij de buurtschap Nederland. Vandaag de laatste serie foto’s die ik die dag heb gemaakt. Lijnen en structuren in het rietland, niet meer en niet minder …

– Morgen nog een laatste filmpje van boven het rietland

Voor nu eerst fijne Paasdagen!

Het ene riet is ’t andere niet

Als je langs een rietveld loopt of fietst zie je meestal weinig meer dan de wuivende pluimen van het riet, die afhankelijk van wind en zon regelmatig veranderen van kleur en glans …

Nu ik al een jaar of 17 regelmatig met fotomaatje Jetske een dagje bij de rietsnijders ben, weet ik dat er van alles schuil gaat onder die wuivende rietpluimen. Over de verende bodem, die lang niet overal even sterk is, heb ik het al eens gehad. Wat voor de rietsnijders van minstens even groot belang is, is dat het riet niet overal even goed groeit.

Dat is op de onderstaande foto al een klein beetje te zien. Dit is het perceel waar Errie met de blauwe rietmaaier aan het werk was. De buitenste randen leverden mooi lang en stevig riet op. Maar als je goed kijkt naar het riet dat er nu nog staat, zie je aan de kleurverschillen dat het naar het midden steeds donkerder en korter wordt. In het midden is het riet veel korter en er zit ook meer ondergroei in het riet …

Bij het perceel ernaast, waar de pachter zelf aan het werk was, was het nog slechter gesteld. Dat hele veld werd wel gemaaid, maar het riet werd niet in bosjes gebonden. Het was te kort en er bleef vooral afval over. Alles wat hier gemaaid is, wordt bij elkaar geschoven en in brand gestoken. Voor de rietsnijder blijft er van dat perceel geen riet over voor de handel. Maar geen zorgen, hij krijgt wel subsidie voor het maaien en opruimen van het riet …

Het beeld is dus nogal wisselend Maar gelukkig leek het op het volgende perceel weer een stuk beter. Daar wierp de rietmaaier weer mooie, volle bossen riet uit …

– wordt vervolgd

Boven de Weerribben

Dinsdag heb ik een filmpje gepubliceerd, waarin te zien was hoe rietsnijder Errie de grote blauwe rietmaaier vaardig door het rietland stuurde. Omdat ik eerder al het een en ander had gefilmd van het kammen van het riet door Klaas Jan, heb ik me deze keer meer gericht op het landschap. Dit eerste filmpje heb ik in één take gemaakt …

– wordt vervolgd

Errie achter de grote rietmaaier

Gisteren heb ik een aantal foto’s getoond van het werk van rietsnijder Errie met de grote blauwe rietmaaier. Vandaag doe ik dat nog eens dunnetjes over met een dronevideo van een paar minuten …

– wordt vervolgd