Ik sluit de lange serie van onze avonturen in het rietland van de Weerribben en de Wieden dit jaar af met een laagvliegoefening, waarbij ik mijn fotomaatje even heb gestalkt.
Tot slot nog een woord van dank aan de rietsnijders Klaas Jan, Errie en Oscar, door wie we steeds gastvrij werden ontvangen. En natuurlijk dank aan mijn fotomaatje Jetske, die mijn klapstoeltje droeg en me voor ongelukken in het rietland behoedde …
Dankzij weer en wind was het vrijdag 20 maart een prachtige dag om Flip een paar maal los te laten. In dit filmpje is iets te zien van de eerste resultaten van het herstel van natuur en landschap bij Wetering en de buurtschap Nederland in de Weerribben …
– wordt vervolgd
Tijd voor een filmpje, want ik heb die dag niet alleen foto’s gemaakt met de drone …
De ruigte die de rietsnijders op deze pachtgrond van Natuurmonumenten in de Wieden uit het riet kammen, mogen ze niet verbranden, terwijl dat in de Weerribben (nog) wel mag. Ze moeten het per boot afvoeren als groenafval.
Bij de buren was de rook die dag echter nauwelijks van de lucht. Zij pachten een strook rietland van het Waterschap. En daar, slechts enkele meters verderop, mogen ze de ruigte wel verbranden. Het verschil zit in Nederland regeltjesland in de subsidie …
– wordt vervolgd
Het loopt dit jaar allemaal nog niet op rolletjes. De eerste anderhalve week ging het nog wel, maar daarna ben ik de grip een beetje kwijtgeraakt. Wat ik ook doe, ik ben en blijf maar moe. En voor het eerst van mijn leven kan ik slecht tegen winterkou, vooral mijn bovenbenen laten het daarbij afweten. Sinds ik ruim 20 jaar geleden de diagnose MS heb gekregen, kan ik slecht tegen zomerwarmte. Maar in de winter leefde ik juist vaak op. Afijn, zoals Bredero al zei: het kan verkeren …
Gelukkig weet ik me nog steeds goed te vermaken, dat is het probleem niet. Meestal begin ik de dag met koffie, knäckebröd en een blogrondje. Bij droog weer maak ik daarna vaak even een rondje door de tuin. Na nog een rondje langs wat weblogs stap ik vervolgens vaak even op de hometrainer om ergens in Europa virtueel een halfuurtje te fietsen …
En zo kabbelt het ook ’s middags wat door. Het weblog moet in ieder geval in concept klaar voor de volgende dag. En verder ben ik vaak in gestaag tempo wat bezig met video of foto’s, actuele of oudere, dat maakt niet uit. Belangrijke constatering is, dat ik snel teveel prikkels krijg tegenwoordig. Ik kan de laatste tijd dan ook echt maar één ding tegelijk goed doen. En dat valt niet mee met ook nog eens twee wekenlang prachtige sport op de Olympische Winterspelen …
Voorlopig sukkel ik zo maar wat door. Er is een tijd geweest dat ik door weer en wind naar buiten ging, maar ik wacht nu toch maar op beter weer. Tot het tegendeel is bewezen, ga ik ervan uit dat er wel weer een positieve twist komt tegen de tijd dat het voorjaar in de lucht zit. Ik raak alleen wel wat door mijn actuele foto’s heen langzamerhand. Kijkt u dus niet raar op als er binnenkort een zonnige serie uit het archief verschijnt of zoiets …
Want ik doe dus maar wat …
Ik was er al voor gewaarschuwd dat de DJI Flip geneigd is om mist al snel als een ondoordringbare muur te zien, waar hij voor blijft hangen. Toch wilde ik zaterdagmiddag proberen een paar opnamen met de drone te maken van het werk in het rietland. Dat ging heel even goed, maar al snel bleef hij stil hangen zonder nog vooruit te willen. Ik besloot een stukje achteruit te vliegen, maar daarbij heb ik hem per ongeluk ook verder laten opstijgen …
Flip was in de mist niet meer te zien, maar wat nog erger was: Flip kon zelf ook niets meer zien. Ik zag alleen een grijs vlak op het scherm van de afstandsbediening en zelfs ‘Return Home’ werkte niet lekker in de mist Pas toen de mannen hun machines even hadden uit gezet, kon ik de drone op het gehoor weer met stukjes en beetjes naar me toe halen. Omdat de schrik er even in zat, heb ik geen tweede poging meer gewaagd. Het is het kortste filmpje geworden dat ik tot nu toe met de drone heb gemaakt …
– wordt vervolgd
Vandaag deel twee van mijn tweeluik over ijswater of smeltwater.
Zodra de zon door het wolkendek brak, vielen er dikke druppels smeltwater van de met sneeuw bedekte pergola in de vijver. Daar probeerden ze de heksenbol uiteen te laten spatten …
Wie weet wat februari nog voor ons in petto heeft, maar voorlopig lijken we hier de laatste sneeuw van januari te hebben gehad. Dat is een mooie gelegenheid om het voorlopig ook laatste dronefilmpje van de besneeuwde wereld hier in Fryslân te tonen.
Dinsdag 6 januari lag er ongeveer 7 cm verse sneeuw. De zon scheen lekker en in de verte dreven nog wat buien voorbij. Mooi weer om de DJI Flip bij De Veenhoop een rondje te laten vliegen boven de witte vlakten doorsneden door diepblauwe waterwegen. De Veenhoop in ’t wit …
Afanja's Weblog 