Ik sluit de lange serie van onze avonturen in het rietland van de Weerribben en de Wieden dit jaar af met een laagvliegoefening, waarbij ik mijn fotomaatje even heb gestalkt.
Tot slot nog een woord van dank aan de rietsnijders Klaas Jan, Errie en Oscar, door wie we steeds gastvrij werden ontvangen. En natuurlijk dank aan mijn fotomaatje Jetske, die mijn klapstoeltje droeg en me voor ongelukken in het rietland behoedde …
Als je langs een rietveld loopt of fietst zie je meestal weinig meer dan de wuivende pluimen van het riet, die afhankelijk van wind en zon regelmatig veranderen van kleur en glans …
Nu ik al een jaar of 17 regelmatig met fotomaatje Jetske een dagje bij de rietsnijders ben, weet ik dat er van alles schuil gaat onder die wuivende rietpluimen. Over de verende bodem, die lang niet overal even sterk is, heb ik het al eens gehad. Wat voor de rietsnijders van minstens even groot belang is, is dat het riet niet overal even goed groeit.
Dat is op de onderstaande foto al een klein beetje te zien. Dit is het perceel waar Errie met de blauwe rietmaaier aan het werk was. De buitenste randen leverden mooi lang en stevig riet op. Maar als je goed kijkt naar het riet dat er nu nog staat, zie je aan de kleurverschillen dat het naar het midden steeds donkerder en korter wordt. In het midden is het riet veel korter en er zit ook meer ondergroei in het riet …
Bij het perceel ernaast, waar de pachter zelf aan het werk was, was het nog slechter gesteld. Dat hele veld werd wel gemaaid, maar het riet werd niet in bosjes gebonden. Het was te kort en er bleef vooral afval over. Alles wat hier gemaaid is, wordt bij elkaar geschoven en in brand gestoken. Voor de rietsnijder blijft er van dat perceel geen riet over voor de handel. Maar geen zorgen, hij krijgt wel subsidie voor het maaien en opruimen van het riet …
Het beeld is dus nogal wisselend Maar gelukkig leek het op het volgende perceel weer een stuk beter. Daar wierp de rietmaaier weer mooie, volle bossen riet uit …
– wordt vervolgd
Gisteren heb ik een aantal foto’s getoond van het werk van rietsnijder Errie met de grote blauwe rietmaaier. Vandaag doe ik dat nog eens dunnetjes over met een dronevideo van een paar minuten …
– wordt vervolgd
We zaten nog maar net, toen we de auto van Klaas Jan zagen naderen over het fietspad dat zich tussen de afgezaagde boomtoppen door slingerde …
Op de aanhangwagen stond een grote handmaaier. Terwijl Klaas Jan hem van de wagen reed, vertelde hij dat zijn oom Errie (the man in black) een verbetering op de machine had aangebracht. Een soort zelf bedachte update zeg maar …
Na een pittige wandeling over de geurige kragge voegden Jetske en ik ons enige tijd later bij de mannen in het achterliggende rietland. Daar startte Klaas Jan meteen de rietmaaier om hem onder het toeziend oog van nieuwsgierige collega’s aan een eerste proefrit te onderwerpen …
Het was al snel duidelijk dat de machine perfect werkte. De golden retriever Rhena zag dat het goed was. Terwijl zij een lekker plekje zocht om te gaan liggen, bracht ik mijn drone in stelling …
– wordt vervolgd
Strook na strook maaide Jan het hoge riet op het achterste deel van het perceel. De zware machine trok een breed pad door het verende rietland. Daarbij liet hij tijdelijk diepe sporen achter in het dikke veenmospakket …
Zoals wel vaker wanneer we samen te gast zijn bij de rietsnijders, verloochende mijn fotomaatje Jetske haar afkomst niet. Als dochter van een rietsnijder, weet ze hoe belangrijk het is dat de bosjes riet meteen in schoven worden gezet. In geval van regen kan het water dan snel naar beneden lopen, zonder dat het riet te nat wordt en kan gaan rotten. En dus besloot Jetske de handen uit de mouwen te steken …
Ik besloot het maaien en het zetten van de schoven even vanuit de lucht te volgen, zodat ik ook daar nog wat foto’s en video-opnamen van kon maken. Toen ik Flip enige tijd later naar beneden had gehaald, omdat de batterij bijna leeg was, kwam Jetske bij me zitten op een hoopje ruigte. “Het is goed verder,” zei ze lachend met het zweet op het voorhoofd, “Klaas Jan moet ook nog wat werk houden …”
– wordt vervolgd
Het rietland waar we vorige week te gast waren, heeft een bijzondere ondergrond. Het is kragge of trilveen. In de ondiepe, voedselarme plassen in de Weerribben en de Wieden heeft zich een dikke drijvende mat van plantenresten, wortels en wortelstokken gevormd. Die drijvende massa kan in de loop der tijd wel een meter dik worden, zodat je er gemakkelijk overheen kunt lopen. Je voelt de grond dan echt onder je voeten veren …
De rietsnijders kunnen zelfs met hun rietmaaiers en ander materieel op die mat aan het werk. Vanuit de lucht zijn de vele lijnen die door de trekkers met dubbellucht banden in het rietland worden getrokken goed zichtbaar. Als we de ondergrond van dichtbij bekijken, dan zijn daar talrijke veenmossen en andere planten te zien …
De dubbellucht banden van het materieel zijn onontbeerlijk, met een enkele banden zou een rietmaaier waarschijnlijk al na enkele meters tot de assen in de bodem wegzakken. En iemand die zich lopend in het gebied waagt, kan niet zonder een gedegen terreinkennis. De drijvende ondergrond is namelijk niet overal even sterk en levensgevaarlijk …
Jetske laat op haar blog met een paar foto’s mooi zien hoe Klaas Jan zijn kinderen tijdens een vorige bezoek waarschuwde. Met een vork liet hij op een zwakke plek zien hoe diep je plotseling kunt wegzakken. De rietmachine kan er wél overheen dankzij de brede dubbelluchtbanden en de gelijkmatige verdeling van het gewicht. Hoe diep de bodem veert als de rietmachine eroverheen rijdt, laat Jetske op diezelfde pagina zien met een videootje: ‘Riet maaien op trilveen’.
Het kampement van de rietsnijders met een groene en een blauwe rietmachine en een tweepersoons schaftkeet …
Fotomaatje Jetske had in de verte al het geluid van een nadere boot gehoord. Ze stelde zich op bij de smalle vaart om daar rietsnijder Jan S. met haar camera te ontvangen …
Nadat wij kort kennis hadden gemaakt, liep Jan door naar zijn rietmachine. Nadat hij het zeil van de maaikop van de rietmaaier had verwijderd, liep hij naar de keet om een smeerpistool te pakken. Daarmee ging hij de machinerie kort te lijf. Nadat hij er nog even keurend naar had gekeken, werd het resultaat goed bevonden …
Daarna liep Jan naar Klaas Jan. Vanuit de verte keek ik naar het werkoverleg van de beide mannen. Na de opnamen die ik eerder die dag al gemaakt, had ik nog één batterij bewaard om ook wat van het werk van Jan S. vanuit de lucht te filmen. Eerst maar even afwachten waar hij zou beginnen …
Na afloop van hun korte overleg startte Jan zijn machine. Hij begon te maaien naast een bosrand aan de oostkant van het terrein. Intussen maakte ik Flip weer vliegklaar …
– wordt vervolgd
Afanja's Weblog 