Een nieuwe bridge-camera

Het probleem met de scherpstelling van mijn camera deed zich al langere tijd voor, maar 2 weken geleden begon het een beetje de spuigaten uit te lopen. Scherpstellen begon een kwestie van meer geluk dan wijsheid te worden en het vergde steeds meer geduld. Voeg daarbij dat het in- en uitzoomen al een tijdlang gepaard ging met kreunende en ratelende geluiden van de lens, wat vooral bij video heel vervelend is, dan zal duidelijk zijn dat er iets moest gebeuren …

In het huidige tijdsgewricht hoor je er dan in principe vanuit milieu- en financiële overwegingen denkelijk voor te kiezen om het apparaat ergens ter reparatie aan te bieden, maar daar had ik even geen zin in. Meer dan 50 kilometer heb ik in mijn leven nog nooit gevlogen, ik rijd veel minder dan de gemiddelde forens, ons energieverbruik vertoont al jaren een dalende trend en ik douche zeker minder dan gemiddeld 5 minuten per dag. Kortom: mijn ecologische voetafdruk stond de aanschaf van een nieuwe camera niet in de weg …

Het is de Canon PowerShot XS70 HS geworden, de jongere broer van mijn vorige camera de XS50 HS. Met o.a. 65x zoom, 4k video en een geheel nieuw menu heeft de PowerShot SX70 HS in alle opzichten aanzienlijk meer kracht en souplesse dan zijn voorgangers. Met een rode maan en een goeddeels witte wereld waren het niet de gemakkelijkste omstandigheden om aan mijn nieuw aanwinst te wennen. Maar ik heb er wel veel plezier aan beleefd. Het spreekt voor zich dat de resultaten hier de komende dagen de revue zullen passeren …

 

Jong geleerd

Om organisatorische redenen wilden zijn ouders Tijmen wel even een paar dagen kwijt, daarom logeert het mannetje deze week een paar dagen bij pake en beppe (opa en oma voor de niet-Friestaligen). Hij was gisterochtend nog maar nauwlijks binnen, of hij vertelde met een stralend gezicht dat hij de oude fotocamera (Fuji Finepix J110w) van papa en mama had gekregen, nadat die een nieuw toestel hadden aangeschaft. Aangestoken door pake, die hij nog nooit zonder camera had gezien, ging er een grote wens van Tijmen in vervulling, want al voordat hij vier werd hanteerde hij dit toestel af en toe verbazend knap. Natuurlijk moest pake al snel op de foto …

Nadat Tijmen zich de eerste uren op teken- en plakwerkjes had gestort, heb ik hem ’s middags voorgesteld om samen wat te gaan fotograferen in de tuin. Die suggestie werd stralend beaamd. Toen ik er nog aan had toegevoegd, dat ik een aantal van zijn foto’s op pake zijn weblog zou plaatsen, stapte hij trots glunderend gewapend met de camera naar buiten …

Tijmen heeft al van jongs af aan iets met onze druiven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat daar een foto van gemaakt moest worden. Daarbij schuwde Tijmen het gebruik van de zoomfunctie niet …

Ook de knalrode mandevilla en de regenmeter werden secuur in beeld gebracht …

Natuurlijk mocht een foto van de vijver, waar de gele plomp zijn tweede bloem showt en waar de zoveelste waterlelie is opgedoken, niet ontbreken …

Helemaal achter in de tuin waren deze bloemetjes en de kruik een kiekje waard …

Wel een struik, maar nog steeds geen vlinders …

Terug op het terras bleek dat beppe aan het werk was bij de vijver …

Terwijl Tijmen met beppe over de vijver stond te kletsen, liet ik mijn blik en gedachten even naar de lucht dwalen. Juist op dat moment passeerde er een ooievaar. Toen ik de camera op hem had ingezoomd, zag ik dat hij niet alleen was. Waar zou zo’n beest dat vrachtje nou toch gaan afleveren …?