Het einde van de Nije Heawei

Het einde van de Nije Heawei als lokale weg is vandaag echt definitief aangebroken. Vanmorgen is met een asfaltfrees begonnen met het verwijderen van het wegdek. Het donkere weer werkte lekker mee aan dit toch wat trieste beeld …

Dampend, brullend en ratelend schraapte het indrukwekkende monster de toplaag van de weg om het asfalt in kleine brokjes via een lopende band in vrachtauto’s te storten, die het materiaal vervolgens afvoerden …

Na enige tijd leek er een kink in de kabel te komen. De machine werd tot stilstand gebracht, waarna de bestuurder en zijn collega de onderzijde aan een inspectie onderwierpen …

Samen kropen ze – gewapend met zwaar materiaal – onder het apparaat. Daar verrichtten ze enige tijd wat sleutelwerk, waarna de machine weer ‘onder stoom’ werd gebracht …

Zodra de machinerie weer in beweging was, ging het met gezwinde spoed in de richting van het oostelijke einde van de Nije Heawei. Toch wist de freesmachine de finishlijn niet in één keer op volle kracht te halen, want er moest eerst water worden bijgetankt …

Dat kwam mij wel goed uit, want het gaf me mooi de kans om in alle rust zowel letterlijk als figuurlijk nog even stil te staan bij het einde van de Nije Heawei …

Hard tegen hard op de Nije Heawei

De onderstaande borden en hekken staan intussen twee weken aan de westzijde van de Nije Heawei. Je zou toch zeggen dat dit beeld voor zichzelf spreekt: deze weg is afgesloten voor doorgaand verkeer …

Toch trof ik gistermiddag aan de oostelijke kant van de Nije Heawei het volgende tafereel aan: twee dames waren met hun autootje blijkbaar tussen de hekken aan de westkant door geslalomd, waarna ze bijna aan het eind van de weg werden geconfronteerd met een wel erg grote en brede tegenligger. Door stapvoets voorwaarts te rijden, trachtte de chauffeur van de vol beladen kiepauto enige tijd om de dames ertoe te bewegen om achteruit terug te rijden naar de plaats waar ze vandaan gekomen waren …

Vanuit de verte was goed te zien dat achteruit rijden niet echt de sterkste kant was van de bestuurster. Er zat voor de chauffeur van de zware truck dan ook niets anders op dan zelf maar een stukje achteruit te rijden, zodat de dames o zo voorzichtig ter hoogte van de kruising met het oostelijke pad van het Weinterper Skar door de modder konden passeren. Het recht van de sterkste ging dus uiteindelijk toch niet helemaal op …   🙂

Gestrand in een weiland

Nadat de blauwe reiger eindelijk ruimte voor me had gemaakt, vervolgde ik mijn weg in de richting van de Earnewarre en de Dominee Bolleman van der Veenweg ten noorden van Earnewâld. Daar had ik kort van tevoren een grote bergingstruck van de fa. Broekhuizen naar toe zien rijden, wellicht dat daar wat te beleven en te fotograferen was …

Eenmaal ter plekke was al snel duidelijk dat een chauffeur van de fa. Reym het spoor even bijster was geraakt bij een kleine gaslocatie, die daar midden in een weiland ligt. Zijn zware truck was met de linkerwielen naast de rijplaten terechtgekomen, er zat geen beweging meer in …





Er werd wat gekeken, er werd wat gegraven en gerekend … Uiteindelijk leek men tot de conclusie te komen dat de bergingstruck het in zijn eentje niet zou redden zonder de truck van Reym uit elkaar te trekken. Daarom werd na enige tijd besloten om een mobiele kraan en een vrachtwagen met extra rijplaten te laten komen. Dat duurde mij allemaal wat te lang, daarom heb ik tussendoor maar even een ritje gemaakt, waarbij ik nog een lunchende zilverreiger kon kieken. Toen ik ruim een half uur later terugkwam, werd de bergingstruck via de vers aangerukte rijplaten achter de gestrande truck gezet en de mobiele kraan werd aan de voorzijde gezet. Met vereende kracht werd de truck van Reym bevrijdt, waarna hij tegen half drie ’s middags op eigen kracht het weiland kon verlaten …




Een spuitgast in actie

Het weekend is weer voorbij en dus wordt er ook in en rond de bouwput van de tunnel in aanbouw aan de Peelrug weer volop gewerkt. Een continue stroom van grote gele trucks voert aan de westkant van de bouwput zwarte aarde aan …





Terwijl ik stond toe te kijken hoe een rupskraan de bulten zwarte aarde aan de zuidkant omvormde tot een mooi egaal hellend talud, werd mijn blik naar een beweging aan de noordkant getrokken …





Op wat ik maar het noordelijke bruggenhoofd zal noemen, was iemand gekleed in een regenpak druk in de weer met een hogedrukspuit …





De man zal blij zijn met het feit dat de stofwolken, die de trucks enkele weken geleden voortdurend opwierpen, zijn neergedaald, want anders had hij aan de gang kunnen blijven …





De stoffige paden zijn na de regen van de laatste dagen hier en daar veranderd in modderpoelen …





Het is maar goed dat er rijplaten liggen, anders zou de continue stroom trucks ongetwijfeld zo af en toe tot stilstand komen …




Skywatch Friday 339 – N381

Normaal leven we in een rustige, landelijke streek …

Normally we live in a quiet rural area …





Sinds enige tijd wordt er in diverse weilanden gewerkt aan de aanleg van een nieuwe weg met tunnels en bruggen …

Since some time there are construction works going on in several meadows for a new road with tunnels and bridges …





Normaal richt ik me vooral op de natuur, maar ik kijk nu graag eens naar het werk van diverse zware machines …

Normally I focus on nature photography, but now I’m frequently visiting construction sites with those heavy machines …





Bij één van de bouwlocaties heb ik een mooi hoog uitzichtpunt, zoals op deze foto, die is gemaakt door mijn fotomaatje Jetske, is te zien …

At one of the construction sites, I have a pretty high viewpoint, as you can see in this picture, made by my friend Jetske …





Op de voorgrond wordt gewerkt aan de bouw van een tunnel …

In the foreground, a tunnel will be built …





Op de achtergrond wordt een brug gebouwd …

In the background, a tunnel is built …





Zoals je kunt zien, ben ik niet alleen met zonnig weer bij één van de bouwputten te vinden …

As you can see, I’m not visiting the construction locations only with sunny weather …





Vlak voordat de bui losbarstte, was ik terug in de auto, en ook de truck op de laatste foto werd mooi op tijd omhoog gesleept door een shovel …

Just before it started to rain, I was back in the car, and the truck at the last photo was dragged up by the shovel in time too …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Metamorfose van een bouwput

Op 19 februari kwam ik min of meer toevallig langs de bouwput aan de Peelrug tussen Wijnjewoude en Donkerbroek. Daar wordt in het kader van de vernieuwing van de N381 een tunnel met gescheiden rijbanen voor auto’s en fietsers aangelegd, die straks de nieuwe N381 gaat kruisen. Dit was één van de eerste foto’s die ik van die enorme bouwput maakte …





Terwijl de tapijtlegger aan de westkant nog bezig was met de bekleding van de bouwput, werd vanaf de oostkant al een dikke laag aarde over de bekleding gestort …





Sindsdien ben ik regelmatig even in de buurt van de bouwput te vinden. Om zo goed mogelijk zichtbaar te zijn voor de grote trucks, die voortdurend af en aan rijden met vele tonnen aarde, draag ik tegenwoordig een reflecterend veiligheidsvest …





Behalve aarde en zand werden er ook diverse andere materialen aangevoerd. Veel daarvan is me ontgaan, want voor het beste resultaat moet je er eigenlijk continue bij blijven, maar dat vind ik toch wat overdreven. Ik was wel getuige van de aanvoer van de elementen die de scheidingswand tussen beide tunnelbanen gaan vormen …





En intussen blijven de trucks en dumpers maar af en aan rijden, een vracht geel zand hier, een vracht zwarte aarde daar … Voor menige trucker ben ik intussen al een bekende rond de bouwput. Omdat een paar truckers hebben gevraagd waar ze mijn foto’s kunnen zien, heb ik gisteren besloten om alle foto’s (587 stuks tot nu toe) die ik er intussen heb gemaakt onbewerkt in een fotoalbum te dumpen: Bouw Peelrugtunnel N381





Eén van de zaken die mij zijn ontgaan, is wat er aan de noordkant van de bouwput is gebeurd. Ik heb het idee dat daar iets is geconstrueerd dat te maken heeft met de bemaling van de tunnel, maar dat is niet meer dan een gokje …





Maar ja, om nou voortdurend mensen aan hun veiligheidsjas of -vest te trekken om te vragen wat waar waarom gebeurt, dat lijkt me nu ook weer niet zo’n goed plan. Ik zet wel eens voorzichtig een stapje binnen de hekken om een foto te maken, en dat wordt tot nu toe ook wel oogluikend gedoogd, maar daar moest het ook maar toe beperkt blijven, lijkt me. Die huisregels hangen er niet voor niets, en een bouwput is nu eenmaal geen theater …





Afijn, om de draad weer even op te pakken: nadat de tunnelwanden mede dankzij de inspanningen van de lijntrekker gestalte hadden gekregen, werd er nog steeds zand aangevoerd. Een shovel en een kleine, maar voelbaar zware wals zorgden voor de verdere verwerking …





En zo begint de tunnel na een maand als zodanig herkenbaar te worden …





En zo ziet de bouwput er na een maand al heel anders uit, alleen aan de westkant is aan de rand nog wat van de grote lappen tapijt te zien, de enorme kuil is weer goeddeels gevuld …





Afhankelijk van het weer en van de gesteldheid van mijn lijf en leden blijf ik de bouw de komende tijd wel wat volgen. Daarnaast zal ik wellicht nog eens wat details van de afgelopen maand de revue laten passeren, maar de grote bulk van de foto’s blijft hier te zien.


– wordt vervolgd –

Over stoffige paden

Nadat ik me gistermiddag een tijdlang had vermaakt met het paars-witte bloemenlint van de krokussen aan de Overstesingel in Drachten, heb ik weer koers gezet naar de tunnelbouw aan de Peelrug …





Daar ben ik eerst op een bult zwarte aarde geklommen om vanuit de hoogte wat foto’s te maken van de voortgang van de tunnelbouw. Mijn blik werd echter nog meer naar een paar grote gele zandauto’s getrokken. Terwijl ze af en aan reden met zwarte aarde, wierpen ze flinke stofwolken op …





De zwarte aarde werd gedumpt aan de oostkant van de tunnelbak, waar het met een rupskraan met een lange arm op de juiste plek in de tunnelbak werd verspreid …

De kleine foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Toen ik even later weer aan de westkant van het project stond te fotograferen, kwam de onderstaande truck ineens uit een stofwolk tevoorschijn. Nadat de chauffeur zijn lading had gestort en weer naar boven was gereden, stopte hij bij mij. De chauffeur opende het zijraam, waarna hij me een briefje aanreikte met de vraag of ik hem een foto van zijn truck in de stofwolk zou willen mailen …





Dat wilde ik natuurlijk best doen, maar voor niets gaat de zon op. Daarom vroeg ik de chauffeur of ik in ruil voor die foto een ritje mee mocht maken. Daar had de chauffeur geen bezwaar tegen: “Jawis jong, klim der mar yn,” luidde zijn reactie. En zo zat ik korte tijd later na een toch wel moeizame klimpartij naast trucker Jan in zijn truck …





Op dat moment verkeerde ik in de veronderstelling dat het een ritje van pakweg een kwartiertje, hooguit twintig minuten zou worden. Ik ging er namelijk van uit, dat de nieuwe lading ergens langs de stoffige noodweg door de landerijen zou worden opgepikt. Niets bleek echter minder waar te zijn …

Ook deze kleine foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





De enigen die hun lading halverwege de noodweg oppikten, waren de grote gele trucks die ik eerder zwarte aarde aan de oostkant van de tunnel had zien lossen. Wij reden tot Donkerbroek over de noodweg die dwars door de landerijen was aangelegd. Bij Donkerbroek draaide we de N381 op om onze weg te vervolgen naar een zandwinput bij Veenhuizen. Al met al een ritje van ongeveer 20 km waar we een klein half uurtje over deden …





Nog weer een half uurtje later waren we weer terug bij de Peelrug, waar trucker Jan zijn lading van 30 ton hoogwaardig zand loste op het diepste punt van de tunnel in wording …





Nadat ik bij het hek was uitgestapt, maakte ik nog wat foto’s van het lossen van de lading en de klim vanuit de bouwput terug naar boven …

En ook de laatste kleine foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Terwijl hij in een stofwolk verdween voor zijn volgende, tevens laatste rit van de dag, wuifde ik trucker Jan nog even na, om daarna huiswaarts te keren. Het was een mooie middag geweest, waarop ik me prima heb vermaakt en weer het e.e.a. heb geleerd over hetgeen er zoal komt kijken bij de vernieuwing van de N381 …





Trucker Jan: ook vanaf deze plek nogmaals bedankt voor het ritje!