Het einde van de Nije Heawei

Het einde van de Nije Heawei als lokale weg is vandaag echt definitief aangebroken. Vanmorgen is met een asfaltfrees begonnen met het verwijderen van het wegdek. Het donkere weer werkte lekker mee aan dit toch wat trieste beeld …

Dampend, brullend en ratelend schraapte het indrukwekkende monster de toplaag van de weg om het asfalt in kleine brokjes via een lopende band in vrachtauto’s te storten, die het materiaal vervolgens afvoerden …

Na enige tijd leek er een kink in de kabel te komen. De machine werd tot stilstand gebracht, waarna de bestuurder en zijn collega de onderzijde aan een inspectie onderwierpen …

Samen kropen ze – gewapend met zwaar materiaal – onder het apparaat. Daar verrichtten ze enige tijd wat sleutelwerk, waarna de machine weer ‘onder stoom’ werd gebracht …

Zodra de machinerie weer in beweging was, ging het met gezwinde spoed in de richting van het oostelijke einde van de Nije Heawei. Toch wist de freesmachine de finishlijn niet in één keer op volle kracht te halen, want er moest eerst water worden bijgetankt …

Dat kwam mij wel goed uit, want het gaf me mooi de kans om in alle rust zowel letterlijk als figuurlijk nog even stil te staan bij het einde van de Nije Heawei …

Hard tegen hard op de Nije Heawei

De onderstaande borden en hekken staan intussen twee weken aan de westzijde van de Nije Heawei. Je zou toch zeggen dat dit beeld voor zichzelf spreekt: deze weg is afgesloten voor doorgaand verkeer …

Toch trof ik gistermiddag aan de oostelijke kant van de Nije Heawei het volgende tafereel aan: twee dames waren met hun autootje blijkbaar tussen de hekken aan de westkant door geslalomd, waarna ze bijna aan het eind van de weg werden geconfronteerd met een wel erg grote en brede tegenligger. Door stapvoets voorwaarts te rijden, trachtte de chauffeur van de vol beladen kiepauto enige tijd om de dames ertoe te bewegen om achteruit terug te rijden naar de plaats waar ze vandaan gekomen waren …

Vanuit de verte was goed te zien dat achteruit rijden niet echt de sterkste kant was van de bestuurster. Er zat voor de chauffeur van de zware truck dan ook niets anders op dan zelf maar een stukje achteruit te rijden, zodat de dames o zo voorzichtig ter hoogte van de kruising met het oostelijke pad van het Weinterper Skar door de modder konden passeren. Het recht van de sterkste ging dus uiteindelijk toch niet helemaal op …   🙂