SBB blameert zich in De Deelen

Omdat ik in de buurt was, heb ik gistermiddag weer even een tussenstop gemaakt bij De Deelen. Het mooie weer had veel wandelaars naar het mooie natuurgebied getrokken, want de parkeerplaats stond zo goed als vol.

Staatsbosbeheer staat er als beheerder van het gebied bij veel van de bezoekers duidelijk niet best op. Dankzij de aanhoudende “Afsluiting wegens werkzaamheden” van de korte wandelroute is het gebied eigenlijk alleen nog interessant voor mensen die goed ter been zijn. Er werd dan ook flink gemopperd, want ook ouderen die geen kilometers meer kunnen lopen, maken hier graag even een kuiertje. Het is voor veel van de (vaste) bezoekers niet alleen teleurstellend, maar ook bevreemdend dat deze afsluiting nu al meer dan een jaar duurt …

Wie net als ondergetekende minder goed ter been is, is nu aangewezen op het fietspad langs de Hooivaartsloot. Daar kun je door de rietpluimen naar de overkant van het water koekeloeren. Veel meer valt er niet te beleven. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om een stuk(je) over het lange brede pad naar het centrum van De Deelen te lopen. Maar ook daar valt weinig te beleven. Uitzicht naar links en rechts heb je er niet en aan dat pad komt maar geen eind. Na een meter of 50 vond ik het welletjes en heb ik rechtsomkeert gemaakt …

Naar aanleiding van mijn klacht over de afsluiting van het gebied d.d. 5 februari kreeg ik via Twitter van Staatsbosbeheer deze reactie: @JanKaliasAfanja‬ ‪@BoswachterRoel‬ De boswachter geeft aan dat natuurorganisaties helaas geen recreatiebijdragen krijgen voor het herstel van voorzieningen zoals hier in De Deelen. We proberen deze brug te vernieuwen zodra er budget voor is. Iedereen kan daarbij helpen via buitenfonds.nl/brugoverdedeelen. Wie helpt mee?”

Kortom: als ik mijn geliefde korte rondje in De Deelen weer wil kunnen lopen, moet ik zorgen dat er eerst € 20.000 op het kleedje komt voor reparatie of vervanging van een simpele houten voetgangersbrug. Maar Staatsbosbeheer, als jullie geen subsidie hebben voor onderhoud en instandhouding van dit soort minimale recreatievoorzieningen, wat doen jullie dan in godsnaam nog in het gebied??? Zonder die minimale voorzieningen verliest het gebied toch zijn publieke waarde? Als het gebied niet meer toegankelijk hoeft te zijn voor wandelaars en natuurliefhebbers, laat het dan maar lekker aan de natuur over, komt helemaal goed …

Ik baal hier echt gruwelijk van. Stapje voor stapje wordt de toegang tot de natuur voor mensen die wat minder ver kunnen lopen steeds meer beperkt. Dat is hier in de buurt de afgelopen jaren al gebeurt op twee plaatsen bij de Leijen en bij het Weinterper Skar. En intussen is De Deelen dus aan de beurt. Staatsbosbeheer, skamje jimme!

Interview te velde

Vorige week werd ik via het bureau van Project N381 benaderd door Ingrid Spijkers van ‘Wij van PS‘. Zij is in opdracht van de provincie bezig met een boek over de vernieuwing van de N381 en alles wat daarmee annex is. In het kader daarvan wilde ze graag een gesprek met mij hebben, omdat mijn verhaal en foto’s m.b.t. de veranderingen in het Weinterper Skar wellicht bruikbaar zijn voor dit boek …

Een afspraak was snel gemaakt. Omdat Ingrid het gesprek graag op locatie wilde voeren, troffen we elkaar vanmorgen om elf uur in werkelijk prachtige winterse omstandigheden op de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar …

Meteen al genoeglijk pratend, wandelden we samen naar de nog licht berijpte heide. Onderweg hebben we natuurlijk even halt gehouden bij het nieuwe bankje aan het oostelijke pad, maar de rijp op de liggende delen nodigde helaas niet echt uit om er ook even te gaan zitten. Gelukkig heb ik dat met dit fantastische winterweer ook aanzienlijk minder snel nodig. In de huidige  omstandigheden kan ik zeker twee, op goeie dagen misschien wel drie keer zo ver lopen als in de beklemmende septemberwarmte …

Nadat we later op de parkeerplaats afscheid hadden genomen, heb ik mijn viskrukje nog even uit de auto gehaald om nog even wat macro-opnamen te maken van de vele fonkelende ijskristallen op de berijpte bladeren …

Omdat het vandaag voorlopig weer de laatste winterdag is en het twee nachten achtereen lekker heeft gevroren, besloot ik vervolgens nog even naar de Hooidammen te rijden om te kijken of daar al geschaatst werd. En jawel, daar werden alweer heel wat eerste streken gezet door de liefhebbers van natuurijs. Foto’s daarvan zullen hier ongetwijfeld in de loop van de week verschijnen …

En het tweede bankje: check!

Alle gebanjer over het vaak moeilijk begaanbare terrein in het Weinterper Skar heeft er de afgelopen weken behoorlijk ingehakt, toen ik donderdagmiddag thuis kwam, had ik dan ook echt het gevoel dat ik op mijn laatste benen liep. Maar nadat ik gisteren van een verkwikkende rustdag had genoten, vond ik toch dat ik vanmiddag met het mooie weer het tweede bankje nog maar eens moest gaan checken. Voor de nodige morele ondersteuning kuierde Aafje voor de verandering eens mee, want zij wilde ook wel eens met eigen ogen zien wat de veranderingen in It Skar teweeg hebben gebracht …

Die morele ondersteuning was zeer welkom, want het eerste deel van het pad vanaf de westelijke parkeerplaats was nog moeilijk begaanbaar vanwege de dikke laag zand die erop is gebracht. Pas ter hoogte van de plek waar tot twee jaar geleden nog een boerderij stond, bereikten we het deel tot waar de kraanmachinist het nieuwe pad had geëgaliseerd …

Op dat moment hadden we het tweede bankje gelukkig ook bijna bereikt. Kijk eens … daar staat het! Niet vlak ten noorden van het pad, zoals ik had verwacht, maar vlak ten zuiden daarvan  …

Het is een fijn plekje, hoor, lekker met de neus in zuidwestelijke richting … Kijk haar daar eens lekker zitten …

En het uitzicht … daar mankeert ook niets aan. In voorjaar en zomer kijk je hier uit over welig bloeiende velden …
Hoe vaak ik tot dit tweede bankje zal komen, is maar de vraag, want het is een flink stukje lopen, maar dat zien we in de loop der tijd ook wel. Ik ben in ieder geval tevreden met het behaalde resultaat, en ik verwacht dat de bankjes ook door andere wandelaars als een aanwinst zullen worden ervaren.

Zo, en nu neem ik even een paar dagen een welverdiende time-out, want er moet nog het nodige gebeuren om van de Sinterklaasviering ook dit jaar weer een succes te maken. Ik wens jullie allen een gezellige Sinterklaas.

Dat bankje staat er!

De werkzaamheden in het Weinterper Skar zijn bijna afgerond, maar hier en daar worden nog wat puntjes op de spreekwoordelijk ‘i’ gezet. Een van de belangrijkste puntjes is voor mij natuurlijk het plaatsen van de bankjes. Vanmorgen was ik er toevallig getuige van hoe het bankje langs het oostelijke pad werd geplaatst …

Eigenlijk moet je van begin tot eind overal altijd zelf bij zijn, want het bankje komt net niet op de plek die we op 14 november tijdens het “Overleg te velde” hebben afgesproken. Voor de zichtlijnen was het mooier geweest als het bankje 15 tot 20 meter meer naar het noorden, dichter bij de (vroegere) Nije Heawei dus, was geplaatst. De man die het bankje plaatste was dat wel met me eens toen ik hem er op aansprak, maar hij had nu eenmaal opdracht gekregen om het bankje bij de piketpaaltjes te plaatsen. Maar als het me voor tweeën zou lukken om de opdrachtgever tot verhuizing van het bankje te bewegen, dan was hij best bereid om de schep verderop nogmaals in de grond te zetten …

Ik besloot eerst maar een stukje verderop te kijken. Daar deed een kraanmachinist zijn best om het nieuwe deel van het wandelpad over de heide met grote precisie zo goed mogelijk te egaliseren. De man heeft me hier de afgelopen weken regelmatig rond zien scharrelen met mijn zitstok en we hebben ook een paar maal een praatje met elkaar gemaakt. Hij weet dus wat de veranderingen in het gebied voor mij betekenen, en ik stel het dan ook zeer op prijs dat hij zijn best doet om de gevolgen voor zo ver mogelijk te minimaliseren …   😉

Een klein stukje verder naar het zuiden ligt een nieuw veerooster in het oostelijke pad. Tot hier kunnen de schapen die de heide begrazen in het vervolg komen …

De heide ten noorden van het nieuwe pad mag kennelijk verder vergrassen en verbossen, want zodra er binnenkort een nieuwe afrastering langs het pad is gemaakt, kunnen de schapen daar dus niet meer komen …

Toen ik er op de terugweg langs kwam, was het bankje intussen bijna klaar. “Het staat keurig waterpas en dankzij een degelijke fundering zal het ook niet meer verzakken,” zo verzekerde de medewerker van Lolkema me …

Nadat ik via Project N381 telefonisch contact met hem had opgenomen, heb ik korte tijd later ter plekke nog even overleg gehad met de boswachter, die in deze als opdrachtgever fungeert. Ik heb hem er niet toe kunnen bewegen om het bankje toch nog een stukje naar het noorden te laten verplaatsen. Dit is volgens de boswachter de beste plek omdat het de grootste kans op droge voeten biedt …

Maar ach, ik zal het hem niet euvel duiden. De man is kennelijk geen fotograaf en heeft daardoor toch ietwat minder kijk op mooie zichtlijnen. En echt slecht is het natuurlijk toch ook niet. Ik denk, dat ik hier in de toekomst menig aangenaam moment zal beleven, met het hoofd in de zon en de benen tijdelijk in de rust …

Naar aanleiding van je reactie d.d. 11 februari 2015 ben je dus bij deze uitgenodigd, aargh …   🙂

Het tweede bankje is intussen ook al geplaatst. Hoe dat erbij staat, zal ik een deze dagen eens proberen te bekijken.

Het einde van de Nije Heawei

Het einde van de Nije Heawei als lokale weg is vandaag echt definitief aangebroken. Vanmorgen is met een asfaltfrees begonnen met het verwijderen van het wegdek. Het donkere weer werkte lekker mee aan dit toch wat trieste beeld …

Dampend, brullend en ratelend schraapte het indrukwekkende monster de toplaag van de weg om het asfalt in kleine brokjes via een lopende band in vrachtauto’s te storten, die het materiaal vervolgens afvoerden …

Na enige tijd leek er een kink in de kabel te komen. De machine werd tot stilstand gebracht, waarna de bestuurder en zijn collega de onderzijde aan een inspectie onderwierpen …

Samen kropen ze – gewapend met zwaar materiaal – onder het apparaat. Daar verrichtten ze enige tijd wat sleutelwerk, waarna de machine weer ‘onder stoom’ werd gebracht …

Zodra de machinerie weer in beweging was, ging het met gezwinde spoed in de richting van het oostelijke einde van de Nije Heawei. Toch wist de freesmachine de finishlijn niet in één keer op volle kracht te halen, want er moest eerst water worden bijgetankt …

Dat kwam mij wel goed uit, want het gaf me mooi de kans om in alle rust zowel letterlijk als figuurlijk nog even stil te staan bij het einde van de Nije Heawei …

Zo moet het maar

Het was gisteren opnieuw een grijze dag en het bleef maar gestaag motregenen. Bepaald geen ‘technisch weer‘ dus, toch ben ik nog maar eens weer naar het Weinterper Skar gereden om ter plekke nog eens goed rond te kijken wat de beste plek is om een tweede bankje te plaatsen. Ik heb de kans gekregen om mijn invloed te laten gelden, en die kans pak ik dan ook serieus aan. Dan nog maar een keer nat worden en pijnlijke benen krijgen …

Het idee van een bankje aan de oostkant van de heide heb ik intussen laten varen. Drie bankjes op een rij wordt wat teveel van het goede, want er staat namelijk ook al een bankje tussen de beide zuidelijke vennetjes. Bovendien ligt er recht tegenover het nieuwe pad over de heide al enige jaren een dode boom langs het oude pad, die kan in noodgevallen prima dienen als rustplaats tussen het eerste en het tweede bankje …

Halverwege de heide buigt het pad af in noordwestelijke richting (of in oostelijke richting, het hangt er maar net vanaf waar je vandaan komt). Daar staat een klein groepje berken rondom een dode boom, dat zou wellicht nog een plekje kunnen zijn om een bankje te plaatsen, bedacht ik me onderweg …

De beste plaats voor het tweede bankje lijkt me uiteindelijk toch de westelijke kant van de boomwal, tegenover de plek waar vroeger de boerderij stond. Als het bankje daar met de rug tegen de boomwal wordt geplaatst, is dat op een zonnige middag een fijn plekje met rondom een fraai uitzicht …

Toen ik terug was bij de auto, kwam de boswachter ook net terug van een rondje door het gebied. We hebben het nog even over mijn bevindingen gehad, en hij was wel bereid om nog eens naar het alternatief van het plekje bij het berkenbosje te kijken (het kruisje op het bovenstaande kaartje), maar erg hoopvol klonk hij niet. Zelf ben ik er intussen ook wel uit, want ik denk dat het uitzicht vanaf het plekje bij de boomwal vooral in voorjaar en zomer toch wel het mooist denkbare plekje is …

Zo moet het maar in de nieuwe situatie … Het eerste bankje bij de vroegere kruising van de Nije Heawei en het oostelijke pad en een tweede bankje aan de andere kant van de heide, tegen de westkant van de boomwal. De toekomst moet maar leren vaak ik aan dat tweede bankje toe kan komen, want dat is een flink eindje lopen. Maar ach … als er toevallig een boswachter in de buurt is, dan kan ik natuurlijk altijd nog proberen te liften …  😉

Overleg te velde

Begin februari vorig jaar kon ik hier het heugelijke nieuws melden, dat ik n.a.v. het afsluiten van de Nije Heawei de toezegging heb gekregen dat Staatsbosbeheer bij monde van Pieter Huisman na overleg met Anne Meijer van Project N381 akkoord was gegaan met het plaatsen van een bankje nabij de parkeerplaats aan de oostzijde van de Nije Heawei …

Inmiddels is er ter vervanging van de Nije Heawei een nieuw wandelpad gebaand over de heide aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Op vijf november jl. heb ik hier wat van die werkzaamheden getoond …

Om een idee te krijgen hoe dat pad erbij komt te liggen en wat het in de toekomst te bieden heeft, ben ik vorige week – gewapend met camera en viskrukje – eens voorzichtig op verkenning gegaan. Ik ben tot de conclusie gekomen, dat het nieuwe pad best eens een verrijking zou kunnen zijn …

Het zou mooi zijn als er behalve op de toegezegde plek ook halverwege en aan het eind het nieuwe pad een bankje zou kunnen komen, bedacht ik me onderweg. Dat bleek echter wat al te optimistisch gedacht, want vandaag hoorde ik dat er slechts geld beschikbaar is voor twee bankjes. Maar goed, ik ben gewend om een gegeven paard niet in de bek te kijken, en twee bankjes zijn er tenslotte toch meer dan het ene bankje dat me in eerste instantie is toegezegd … 🙂

Hoewel het bepaald geen ‘technisch weer’ was, heb ik vanmiddag een overleg te velde gehad met een delegatie van Project N381 en Staatsbosbeheer over de plaatsing van een paar bankjes. Over het eerste bankje waren we het snel eens, dat komt op de plek waar nu het oostelijke pad en de Nije Heawei elkaar nog kruisen. De plek voor een tweede bankje hebben we nog niet definitief vastgesteld, omdat de boswachter niet echt gelukkig was met een bankje midden op de heide …

Ik zit nu te dubben tussen een plekje aan de oostkant van de heide (de meest zelfzuchtige en gemakkelijkste optie voor mij) en een plekje aan de westkant van de heide. Kijkend naar het totaalbeeld van het gebied, is dat laatste de meest sociale optie. Ik denk, dat ik morgen nog maar eens op verkenning moet … 🙂