Te water!

Op deze warme woensdag lijkt een serie verfrissende zeegezichten me wel een goede keuze. Op de vrijdag van onze vakantie op Terschelling was het weliswaar wat minder warm dan vandaag, maar het was toch wel warm genoeg om me (heel) even lekker in zee te laten zakken …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een tegenvallende vliegshow

Zoals op de voorgaande foto’s al te zien was, was het niet echt druk op het Terschellinger strand – om maar eens een understatement te gebruiken – maar voor de oplettende toeschouwer viel er zo af en toe toch wel wat te zien …

Terwijl ik op ons gerieflijke plekje tegen de duinrand wat om me heen lag te kijken, begon op zeker moment niet zo gek ver bij ons vandaan iemand een joekel van een kite uit te vouwen …

“Nu zullen we het beleven,” dacht ik, en ik ging er eens goed voor zitten …

Dan maar liever de lucht in … up, up and away …

Dat viel echter lelijk tegen … Korte tijd later zag ik de man, met de kite losjes op zijn rug bijeen gehouden, wat mismoedig in oostelijke richting weglopen …

Helmgras, zand en zee

In de beginjaren van onze relatie trokken we er vaak voor naar de Franse zuidwest kust …

Ook toen al zochten we meestal een rustig plekje ver van de drukke strandopgang …

Kilometers lange wandelingen, lekker blootsvoets vlak langs de waterlijn …

En tussendoor alleen maar genieten van helmgras, zand en zee …

De wandelingen zijn wat korter geworden, maar het plezier was er op Terschelling niet minder om …   🙂

Strandweer!

De ACNES heeft zich ook na de derde serie injecties met corticosteroïden en glucose helaas niet laten temmen. Goede en slechte dagen blijven zich nog met een onzekere regelmaat voordoen. Als ik op de ene dag fluitend door het leven ga, is het goed mogelijk dat ik de volgende dag vanwege de pijn weer niets kan doen. Vooral die onvoorspelbaarheid is om gek van te worden. Vanwege de MS moet ik afspraken toch al vaak met een zeker voorbehoud maken, maar dat is nu helemaal waardeloos! Afijn, ik sla me er wel weer doorheen.

Voor verdere behandeling heb ik intussen een oproep voor de Pijnpoli van Nij Smellinghe in Drachten. Voordat ik daar terecht kan, zijn we echter weer een paar weken verder. Tot die tijd blog ik nog maar rustig wat door over die heerlijke vakantie op Terschelling. Kijkend naar het aantal dagen met pijn in de afgelopen weken, is het bijna niet te geloven dat ik uitgerekend in die week mijn buik bijna niet heb gevoeld. Het heeft zo moeten zijn …

Op dag 4 liet de zon zich van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat ten volle zien. Het laat zich raden: rond het middaguur togen we opnieuw naar ons onvolprezen Noordzeestrand …

De pas opgewaaide duinen op het brede strand deden hier en daar denken aan winterse sneeuwduinen. Ik zou bijna zeggen: “Het werd een lange barre tocht …” Zo erg als in ’63 werd het niet, maar het viel niet mee in het rulle zand …

Uiteindelijk vonden we een plekje dat de goedkeuring van de dames kon wegdragen …

Het grote genieten kon beginnen …  🙂

Langs de waterlijn

Dat gebanjer door het rulle zand op het eerste deel van het strand viel me niet mee zo vlak na het fietstochtje. Daarom heb ik maar zo snel mogelijk koers gezet naar het harde zand bij de waterlijn. Onderweg passeerde ik Fikkie, die met de bal op zijn baasje leek te wachten …

Witte schuimkoppen bleven gestaag het strand op rollen …

Een paar meisjes slenterden samen blootsvoets door het water …

Even heb ik overwogen mijn sokken en schoenen ook uit te trekken, maar ik kon er niet toe komen, want dan loop je daar met in de ene hand een camera en in de andere een paar schoenen, dat werkt niet …

En om Aafje nu met mijn schoeisel op te zadelen, dat is ook al weer zo wat …

Het is goed te zien dat er vlak boven de Waddeneilanden een druk bevaren scheepvaartroute loopt …

Het was er een komen en gaan van passerende schepen …

Morgen slenteren we terug naar de duinen, onderweg bekijken we dan wat strandvondsten …