Zodra de mist aan het eind van de middag was opgelost, werd het weer lekker warm op het balkon …
Dat was voor mijn eigen weervrouwtje het teken om ook weer eens even buiten te kijken …
En dat was best de moeite waard, want de zon legde een zee van schitteringen over de oceaan …
Na het avondeten nestelde Aafje zich lekker in de zon op het balkon …
Ik ging intussen met R. en J. op avontuur aan de zuidkant van Ault. Het werd een soort kruistocht naar het verlaten en dichtgetimmerde huis op de krijtrotsen in de verte …
Die middag verdwenen de krijtrotsen in de verte steeds meer in de mist. Maar ook bij mist hoefde ik me niet vervelen bij hetgeen zich in de diepte voor het huis afspeelde …
Na de lunch verscheen de visserman weer op het strand voor het huis. Terwijl ‘ons mannetje’ – zoals ik hem intussen liefkozend was gaan noemen – aan het scheppen en graven was, verscheen er enige tijd later een tweede visser in beeld. Hij liep van noord naar zuid met zijn net door de branding te zeulen …
Ook het brede strand aan de noordkant van het dorp ging intussen goeddeels schuil in de mist …
Daar werd het plotseling druk. Behalve dat er een paar tractoren op het strand verschenen, waarmee bootjes te water werden gelaten, waren ook daar ineens allerlei mannetjes aan het graven geslagen …
Ons mannetje leek intussen de zee in te lopen. Rare jongens, die Fransen …
Na mijn wandeling langs al die mooie gevels in het dorp besloot ik terug te lopen naar het huis via het pad langs de krijtrots, waarlangs we de eerste dag naar het strand waren gelopen …
Daar kreeg ik geen spijt van. Om te beginnen was het waarschijnlijk de kortste weg, maar ik heb er ook weer genoten van een heel ander uitzicht. Het geluid van de branding moeten jullie er maar even bij denken …
Een minuut of tien later was ik weer bij het huis. Kan ik jullie toch nog mooi even de beide balkons tonen, die zo’n magnifiek uitzicht over de Atlantische Oceaan bieden …
Toen ik aan de andere kant van het huis naar de vuurtoren keek, was die intussen in mist gehuld …
Laaksum is een piepklein dorpje of buurtschap in het zuidwesten van de Friese gemeente Súdwest-Fryslân aan het IJsselmeer (kaartje Google Maps). Laaksum heeft een rijke visserijhistorie, al in de 17e eeuw waren er vissers actief. Een haven was er echter niet, bij slechte weersomstandigheden moesten de vissersschepen beschutting zoeken in een natuurlijk inham in de toenmalige Zuiderzee bij Mirns …
Op aandringen van de vissers werd er in het begin van de vorige eeuw een haven gegraven bij Laaksum. Deze haven – die wel liefkozend de kleinste vissershaven van Europa wordt genoemd – kon uiteindelijk in 1912 in gebruik worden genomen om plaats te bieden aan de vloot van zogenaamde Staverse jollen, waarmee op haring, ansjovis, bot en paling werd gevist …
Na de voltooiïng van de Afsluitdijk veranderde de Zuiderzee in 1932 in het IJsselmeer. Vanaf die tijd maakten de houten jollen geleidelijk plaats voor stalen schouwen, en zeilen werden vervangen door motoren. Na de Tweede Wereldoorlog telde de haven nog zeven vissersboten, maar nadat de haring en de ansjovis verdwenen waren uit het IJsselmeer, liep dat aantal snel terug. Op dit moment is de stalen schouw HL6 (foto boven) de enige vissersboot die de haven van Laaksum als thuishaven heeft. Tot op de dag van vandaag trekken de gebroeders Jan en Joop de Vries nog dagelijks met de HL6 het IJsselmeer op om er op duurzame wijze te vissen …
Bij het haventje staat nog deHang, het gebouwtje waar eertijds haringen werden gezouten en gerookt. Deze werden als Lemster bokken veelal naar Duitsland geëxporteerd. Het gebouwtje staat nog steeds op de nominatie om opgeknapt te worden, maar dat moet dan wel snel gebeuren, want het kwijnt langzaam maar zeker weg …
In het kader van het 100-jarig bestaan van de haven heeft Omrop Fryslân een documentaire gemaakt, waarin de gebroeders De Vries centraal staan. Die documentaire is hier te zien, en voor de goede orde: de documentaire is goeddeels Friestalig, maar hij is wel voorzien van Nederlandse ondertiteling: “Fryslân Dok – De haven van Laaksum” …
Ik heb intussen post gevat op de zuidelijke havenhoofd. Kijkend in noordelijke richting is op de foto hieronder net links van de bosschage in de verte nog een deel van it Reaklif – het Rode Klif – zichtbaar …
Als we de blik wat lager richten, dan zien we mooie gele bloemetjes op het noordelijke havenhoofd zachtjes heen en weer wuiven. In het eerste deel van deze serie schreef ik al, dat het Friese weidegebied zich op verschillende plaatsen letterlijk uitstrekt tot op de oever van het IJsselmeer. Dat is op de onderstaande foto goed te zien aan de grazende koeien in de verte …
Ik sluit dit hoofdstuk af met een close-up van de bloemetjes op het noordelijke havenhoofd. Ze doen het prachtig met het licht schuimende water op de achtergrond …
Wie op basis van de foto’s van de laatste dagen het idee heeft gekregen, dat ik niet van een strak blauwe lucht houd, heeft het mis. Ook van een strak blauwe lucht kan ik op zijn tijd echt genieten, maar vanuit fotografisch oogpunt hebben buienluchten veel meer te bieden. De bewegingen in de wolken, de schitteringen op het wateroppervlak en het voortdurend veranderende licht blijven me fascineren …
Terwijl ik vorige week dinsdag vanaf het ongeveer 10 meter hoge Reaklif, het Rode Klif (kaartje Google Maps), naar de over het IJsselmeer trekkende buien stond te kijken, verscheen er ineens een laagvliegende aalscholver in beeld …
Hij scheerde zo laag over het water, dat zijn vleugeltippen de golven bijna leken te raken. Hoewel hij me maar weinig tijd bood, lukte het toch om deze aalscholver in volle vlucht van bovenaf te fotograferen, een bepaald niet alledaagse aanblik …
Daarna heb ik de camera nog eenmaal op één van buien boven het IJsselmeer gericht …
Morgen zetten we de bloemetjes buiten bij het iets zuidelijker gelegen haventje van Laaksum (kaartje Google Maps) …
Het was eigenlijk de bedoeling om de eerste fotostop aan de Friese IJsselmeerkust te maken bij het Oudemirdummer Klif. Toen ik daar aankwam begon het echter net te regenen, en een blik op de buienradar leerde, dat er ook nog wat buien onderweg waren naar dat punt. Ik was weliswaar op pad om buienluchten te fotograferen, maar op een bui direct boven me zat ik niet te wachten. Daarom ben ik maar doorgereden naar het wat noordelijker gelegen Reaklif – het Rode Klif – bij Warns. Het Rode Klif (kaartje Google Maps) is één van de restanten van stuwwallen die hier na de laatste ijstijd zijn achtergebleven …
Vanaf dit ongeveer 10 meter hoge uitkijkpunt heb je een prachtig uitzicht over het middelste deel van het IJsselmeer. Als we de blik van links naar rechts – oftewel van zuid naar noord – over het IJsselmeer laten glijden, zien we in zuidelijke richting op de eerste twee foto’s de buien die richting Oudemirdum en Lemmer koersten …
In westelijke richting hing een tamelijk open wolkendek boven het IJsselmeer …
Zon en wolken zorgden in eendrachtige samenwerking voor een mooi spel van licht en donker op het oppervlak van het IJsselmeer …
In noordelijke richting kijkend, zien we een groot opklaringsgebied met een prachtige blauwe lucht en in de verte weer wat vriendelijke stapelwolken …
Aan de horizon zien we de haven van Stavoren … even wat inzoomen …
