Mijmeringen bij maanlicht

Terwijl de zon in het westen achter de einder was verdwenen, was achter ons de halve maan omhoog geklommen …

De rode gloed van de zon maakte plaats voor de blauwe waas van het blauwe uur. In de verte bewoog een vage schim zich langs de waterlijn …

Jetske was begonnen aan de terugweg, zij had de zonsondergang vanuit een heel ander perspectief bekeken. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat heeft opgeleverd …

Zo te zien kon ze er nog geen genoeg van krijgen. Terwijl een groot containerschip in oostelijke richting koerste, draaide Jetske zich nog eens om …

Er waren nog meer late strandgangers op pad …

Altijd leuk om af en toe eens even lekker te spelen met de scherptediepte …

Zo zie je het net, en zo zie je het net niet (zo goed) …

Jetske hield opnieuw halt en draaide zich nog maar eens om, en gelijk had ze, want er viel nog steeds van alles te zien aan de horizon …

En zo te zien probeerde ze ook nog even een plaatje van de maan te schieten …

Maar na een lange tocht over de brede zandvlakte voegde ze zich uiteindelijk toch breed lachend weer bij ons …

Einde van alweer een mooie vakantiedag, en er zouden nog enige prachtige dagen volgen … 😀

Weerzien met het strand

Nadat we ons hadden geïnstalleerd in ons stulpje voor de komende week, zijn we in de loop van de middag op pad gegaan om datgene te doen waarvoor we eigenlijk waren gekomen: het strand weer eens zien en de zee weer eens horen …

Om dat te bereiken moest ik meteen flink aan de bak, want om zee en strand weer te kunnen zien, moesten we bij één van de strandopgangen eerst een knap stukje klimmen om de duinenrij te overwinnen. Eenmaal boven lagen zee en strand in hun volle omvang aan onze voeten …

Met amper 15 graden op de thermometer was het bepaald geen strandweer, maar dat vond ik helemaal niet zo erg. Dankzij de regen van dag ervoor en het uitblijven van de zon nadien, lag het strand er lekker hard bij en dat maakte het lopen een stuk makkelijker dan het rulle zand dat we later in de week zouden treffen …

Onder een stemmig grijs wolkendek wierp Oerol in de verte zijn schaduw vooruit met de bouw van een indrukwekkende stellage op het strand …

Aan de vloedlijn stapten heel toepasselijk een paar scholeksters heen en weer. Waarom dat toepasselijk is …? Wel, de scholekster heet in het Fries ‘strânljip’. Als we dat letterlijk vertalen, dan is dat een ‘strandkievit’, want strand is in het Fries ‘strân’ en de kievit heet in het Fries ‘ljip’ …  😉

Daarachter wierp de kolkende watermassa voortdurend grote plakken schuim op het strand …

Voordat we het strand weer achter ons lieten, was een eenzame meeuw bereid om nog even voor me te poseren …

Skywatch Friday 192

Deze Skywatch draag ik op aan een goede vriend die momenteel net als ik wat met zijn gezondheid worstelt …

This Skywatch is dedicated to a good friend who is actually struggling with his health like I do …

Soms zijn zee en lucht nauwelijks of niet van elkaar te onderscheiden …

Sometimes sea and air can be hardly distinguished from each other …

Maar uiteindelijk brengen verandering van licht en blikveld weer helderheid …

But in the end a change of light and another field of vision will bring clarity again …

Door een probleem met WordPress lukt ‘t misschien niet om te reageren met je gebruikelijke e-mailadres. Met een ander (nep) e-mailadres lukt het vaak wel.

Due to a problem with WordPress it is possible you cannot comment with your usual e-mailadress. It will probably work with another (fake) e-mailadress.

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Vrolijk Pasen! … – … Happy Easter!

Langs de waterlijn

Dat gebanjer door het rulle zand op het eerste deel van het strand viel me niet mee zo vlak na het fietstochtje. Daarom heb ik maar zo snel mogelijk koers gezet naar het harde zand bij de waterlijn. Onderweg passeerde ik Fikkie, die met de bal op zijn baasje leek te wachten …

Witte schuimkoppen bleven gestaag het strand op rollen …

Een paar meisjes slenterden samen blootsvoets door het water …

Even heb ik overwogen mijn sokken en schoenen ook uit te trekken, maar ik kon er niet toe komen, want dan loop je daar met in de ene hand een camera en in de andere een paar schoenen, dat werkt niet …

En om Aafje nu met mijn schoeisel op te zadelen, dat is ook al weer zo wat …

Het is goed te zien dat er vlak boven de Waddeneilanden een druk bevaren scheepvaartroute loopt …

Het was er een komen en gaan van passerende schepen …

Morgen slenteren we terug naar de duinen, onderweg bekijken we dan wat strandvondsten …

Op het strand

Vanaf de Badhuiskuil was het nog maar een klein stukje fietsen naar het strand bij Paal 8. Daar moest nog even worden geklommen om de duinenrij te overwinnen, en vervolgens lag de schier oneindige zandvlakte van het brede Terschellinger strand voor ons …

Een klein knulletje kreeg er zijn eerste vliegerles …

“Kijk eens papa … zo hoog …”

Jetske lag al snel in haar kenmerkende houding in het zand …

Aafje genoot op haar eigen manier van zon, wind, zand en zee …

Een miniduintje in wording …

Sporen in het zand …

Morgen neem ik jullie even mee naar de waterlijn …

De vuurtoren

Sandra sprak gisteren het vermoeden uit, dat ik vast niet zo ver bij haar vandaan op het strand was geweest, dit temeer daar ze iemand had zien lopen die nogal op mij leek …

Goed geprobeerd, Sandra, maar dan zul je waarschijnlijk mijn dubbelganger hebben zien lopen, want wij verblijven op een flinke steenworp afstand van de oudste vuurtoren van ons land …