Eenmaal op het strand liepen we weer in zuidelijke richting ‘onder het dorp door’ …
De vergane glorie van de golfbrekers blijft fascinerend en de weerspiegeling ervan was een mooie bonus …
Bij één van de zware betonnen elementen is dit bijzondere allegaartje blijven hangen …
Stoer en massief van dichtbij, maar in feite slechts nietige elementen in het weidse kustlandschap …
– wordt vervolgd –
Over de brede betonnen ‘Boulevard d’Ault-Onival’ bereikten we de strandopgang …
Voorbij de grindstrook kwamen we op het zandstrand terecht. Mooi hard zand, waarin moeder de natuur subtiele patronen had gevormd …
Dichter bij de waterlijn werd het zand gevaarlijk nat …
We naderden het domein van de meeuwen en de door de branding zwoegende (garnalen)vissers …
Hier waren de sporen die moeder natuur in het zand had gevormd minder subtiel, maar niet minder mooi …
– wordt vervolgd –
Na de passage van de rolwolk werd het tegen vier uur ’s middags tijd om een laatste strandwandeling te maken. Via het pad achter het huis daalden we langs de krijtrots af naar het strand …
Het water had zich teruggetrokken. Daarmee was er in de verte weer volop ruimte voor de pierenstekers, en die waren er dan ook weer in groten getale. Verderop zwoegden vissers weer met hun zware netten door het water …
Langs het pad stond deze bloem in weer en wind stoer te bloeien. Iemand een idee wat het is …?
We passeerden het (nog) dichtgetimmerde reddingsstation van Ault-Onival …
En we kwamen nogmaals langs de roze villa met de naam ‘Sans façon’ …
– wordt vervolgd –
Aan het begin van de middag konden we nog een bijzonder weersverschijnsel aanschouwen …
Vanuit het zuidwesten kwam met hoge snelheid van over de oceaan een rolwolk op ons af …
Fascinerend om dit bijzondere fenomeen gedurende een aantal minuten in volle glorie op ons af te zien komen …
Meestal wijst zo’n rolwolk op de nadering van onweer, maar dat bleef hier uit. Na de passage keerde de rust weer, voor zover er op en aan zee zee ooit sprake is van rust …
– wordt vervolgd –
De laatste volle dag van onze virtuele vakantie begon met een loodgrijze lucht. Laaghangende bewolking belemmerde het uitzicht op de krijtrotsen in de verte. Maar het was droog, nog wel …
Dat laatste duurde echter niet zo heel lang. De volgende uren trokken er regelmatig buien over. Regen en windvlagen toverden daarbij weer een heel ander palet van kleuren op zee tevoorschijn. Ik heb het maar weer samengevat in een diashowtje …
Zodra het ergste voorbij was, verscheen ons mannetje de visser weer op het strand aan de voet van de krijtrots voor het huis …
– wordt vervolgd –
In de loop van de middag begonnen mist, wolken en wat wind samen een mooi spel te spelen …
Ik heb geprobeerd dat spel in een kleine diashow weer te geven …
Toen tegen ’t eind van de middag ook de zon zich ermee begon te bemoeien, richtte ik mijn blik op de balkondeur …
– wordt vervolgd –
Die middag verdwenen de krijtrotsen in de verte steeds meer in de mist. Maar ook bij mist hoefde ik me niet vervelen bij hetgeen zich in de diepte voor het huis afspeelde …
Na de lunch verscheen de visserman weer op het strand voor het huis. Terwijl ‘ons mannetje’ – zoals ik hem intussen liefkozend was gaan noemen – aan het scheppen en graven was, verscheen er enige tijd later een tweede visser in beeld. Hij liep van noord naar zuid met zijn net door de branding te zeulen …
Ook het brede strand aan de noordkant van het dorp ging intussen goeddeels schuil in de mist …
Daar werd het plotseling druk. Behalve dat er een paar tractoren op het strand verschenen, waarmee bootjes te water werden gelaten, waren ook daar ineens allerlei mannetjes aan het graven geslagen …
Ons mannetje leek intussen de zee in te lopen. Rare jongens, die Fransen …
– wordt vervolgd –