De laatste strandwandeling

– Virtueel naar Frankrijk 50 –

Na de passage van de rolwolk werd het tegen vier uur ’s middags tijd om een laatste strandwandeling te maken. Via het pad achter het huis daalden we langs de krijtrots af naar het strand …

Het water had zich teruggetrokken. Daarmee was er in de verte weer volop ruimte voor de pierenstekers, en die waren er dan ook weer in groten getale. Verderop zwoegden vissers weer met hun zware netten door het water …

Langs het pad stond deze bloem in weer en wind stoer te bloeien. Iemand een idee wat het is …?

We passeerden het (nog) dichtgetimmerde reddingsstation van Ault-Onival …

En we kwamen nogmaals langs de roze villa met de naam ‘Sans façon’

– wordt vervolgd –

Een rolwolk over de krijtrotsen

– Virtueel naar Frankrijk 49 –

Aan het begin van de middag konden we nog een bijzonder weersverschijnsel aanschouwen …

Vanuit het zuidwesten kwam met hoge snelheid van over de oceaan een rolwolk op ons af …

Fascinerend om dit bijzondere fenomeen gedurende een aantal minuten in volle glorie op ons af te zien komen …

Meestal wijst zo’n rolwolk op de nadering van onweer, maar dat bleef hier uit. Na de passage keerde de rust weer, voor zover er op en aan zee zee ooit sprake is van rust …

– wordt vervolgd –

Art deco in Ault-Onival

– Virtueel naar Frankrijk 38 –

Belofte maakt schuld, en dus schotel ik jullie vandaag wat foto’s voor van een aantal bijzondere gevels in Ault-Onival, die voor een belangrijk toch wel als ‘art deco’ herkenbaar zijn …

Aan het eind van de 19e eeuw kon je binnen 3 uur vanuit Gare du Nord in Parijs naar Ault-Onival reizen. Zodra het tweelingdorp naam begon te maken, trokken er veel kunstenaars naar toe die zich lieten inspireren door het strand en de krijtrotsen. Ook voor de Parijse bourgeoisie werd het dorp een geliefde badplaats …

De staat van onderhoud van de panden varieerde in 2005 nogal. Op zoek naar foto’s van het dorp op internet heb ik het idee gekregen, dat er intussen een inhaalslag is gemaakt en dat veel van de villa’s aardig zijn opgeknapt. Het zou me niet verbazen als het – zeker in tijden van Corona – opnieuw een aanlokkelijke plaats is geworden voor Parijzenaars …

Als de allure van de oude badplaats ergens voelbaar is, dan is het wel in de straat waar ik de onderstaande foto’s heb gemaakt. Ik vind het echt erg mooie panden …

“Mooier wordt het eerst niet meer,” bedacht ik me toen ik was aangekomen bij ‘Sans Façon’, het roze huis op de onderstaande foto. Hier stond ik voor de keuze om terug te lopen door het dorp of om te kiezen voor het pad langs de krijtrots, waar we op de eerste dag langs waren gekomen …

– wordt vervolgd –

‘Les Loulous, ‘Cocorico’ en ‘Terminus’

– Virtueel naar Frankrijk 37 –

Vol goede moed begon ik mijn ochtendwandeling door Ault-Onival. Om mijn krachten zo goed mogelijk te verdelen, besloot ik eerst naar het hoogste deel van het dorp te lopen. Ik hoopte tot bij de vuurtoren te kunnen komen, maar dat bleek letterlijk en figuurlijk te hoog gegrepen te zijn. Ter hoogte van de kerk leek het me maar beter om weer langzaam af te dalen naar het dorp. Ik was tenslotte op pad gegaan om eens wat bijzondere geveltjes te bekijken, maar daarvoor moest ik toch echt weer een paar etages lager zijn …

De Chapelle Notre-Dame d’Onival werd in 1886 gebouwd. Verder naar het zuiden stond in Ault toen al de gotische kerk L’église St-Pierre uit de14e en 15e eeuw. Omdat dit te ver werd gevonden, nam een ondernemende zakenman einde 19e eeuw bij de geboorte van de badplaats Onival-les-Bains het initiatief tot de bouw van deze kerk, de Chapelle Notre-Dame d’Onival

Het strand van Onival werd rond 1870 ontdekt door Firmin Girard, een Parijse schilder, die de eerste villa bouwde op een kavel gelegen aan de huidige Rue de Saint-Valery. Vele kunstenaars vonden er sindsdien inspiratie voor hun strandgezichten en er werden veel fraaie villa’s gebouwd …

Hoewel het allemaal een verwaarloosde indruk maakte, ademde alles in dit dorpje de sfeer van vervlogen tijden uit. Vooral de art deco huizen doen je verlangen naar het Frankrijk van begin twintigste eeuw. De mooiste gevels bewaar ik voor morgen. Waar ik vandaag vooral de nadruk op wil leggen is dat de meeste huizen in Ault een naam hebben …

– wordt vervolgd –

Zeegezichten – elke dag anders

– Virtueel naar Frankrijk 36 –

De volgende dag – we schrijven intussen dag vijf – begon met zon boven land en wolken boven zee. Daaronder toonde de zee weer een mooie mengeling van zeegroen en marineblauw  …

Het was aanlokkelijk om weer te blijven kijken naar de steeds veranderende zeegezichten, de verderop voorbij drijvende wolken en groepjes meeuwen die zeilden op de wind in die zweem van blauw …

In plaats daarvan maakte ik eerst eens een rondje door het huis. De heer des huizes had zich teruggetrokken in zijn atelier en de beide vrouwen leken zich ook wel te vermaken, daarom besloot ik eens een wandeling door het dorp te maken. Even wat (art deco)geveltjes bekijken …

– wordt vervolgd –

Kleurenspel op zee

– Virtueel naar Frankrijk 35 –

Naar aanleiding van een reactie van C. op ‘De zon zakt weg in een waaier van wolken’ begin ik vandaag met een schema dat ik eerder deze week toevallig op Twitter voorbij zag komen. Het is de schematische weergave van het zicht dat iemand vanaf een bepaalde kijkhoogte heeft tot de horizon. Voor een volwassene van 1.70 m die op het strand staat, ligt de horizon op ca 5 km afstand. Even uitgaand van een hoogte van het balkon van 25 m, ligt de horizon daar op ca 18.5 km. Daar komt met mijn lengte van 1.95 m nog eens ruim 5 km bij. Dat betekent dat ik vanaf dat balkon een prachtig zicht van meer dan 20 km over de Atlantisch Oceaan had …

Aan het begin van de avond van dag vier heb ik nog eens een uurtje met camera en statief op het balkon gezeten. Het kleurenspel werd alleen maar mooier, toen er tussen het blauw ook diverse tinten violet en paars verschenen …

Deze diashow vereist JavaScript.

– wordt vervolgd –

Zee en wolken in 50 tinten blauw

– Virtueel naar Frankrijk 34 –

Na een welbestede middag waren we tegen vijf uur weer thuis, waar het balkon me al snel weer naar buiten lokte …

Moe, maar voldaan nestelde ik me met een kop koffie in de namiddagzon. Hier en aan de noordkant van Ault scheen de zon nog, verder naar het westen en zuiden begonnen zee en wolken een mooi spel te spelen …

Dat resulteerde in een klein halfuurtje tot een korte diashow met meer dan vijftig tinten blauw …

Deze diashow vereist JavaScript.

– wordt vervolgd –