Bij ’t tweede bankje

Drie dagen nadat ik met Jetske aan de oostkant van het Weinterper Skar was, had ik in fysiek opzicht een dusdanig goede dag, dat ik besloot om weer eens een kuiertje aan de westkant van het gebied te maken …

Op een van de landjes aan de zuidkant van het pad bloeiden de eerste pinksterbloemen …

En waar pinksterbloemen zijn, daar zijn ook oranjetipjes. Het is wel geen mooie macrofoto zoals ik ze in het verleden wel heb gemaakt, maar ik ben al lang blij met deze vangst. De tering naar de nering zetten, heet dat …

Tevreden met de score van een pinksterbloem en een oranjetipje in korte tijd, vervolgde ik mijn weg naar het tweede ‘Afanja-bankje’ aan de rand van de heide …

Genietend van het uitzicht heb ik op het bankje even lekker een broodje gegeten …

Nadat de inwendige mens tevreden gesteld was en mijn benen weer wat kracht hadden herwonnen, heb ik nog even een blik over de heide geworpen …

Het bleef beperkt tot een blik van afstand hoor, zelfs het frisgroene gebladerte in de verte kon me niet verleiden om de warmte van de heide bewust op te zoeken …

Nee, ik had op het bankje een ander plannetje bedacht. Daartoe ging ik eerst een stukje terug in de richting waar ik vandaan was gekomen, achter de vrouw met haar hond aan …

– wordt vervolgd –

Een stijlvol bankje

Enkele minuten nadat ik een paar foto’s had gemaakt van de takkenzooi in de windmotor aan de Westersanning bij Oudega zag ik opnieuw een opvallend onderwerp opdoemen. In de berm van de Manjepetswei tussen Oudega en Earnewâld stond ineens een kleurrijk bankje …

Dat herinnerde mij er ineens aan dat 2017 is uitgeroepen tot het ‘Stijljaar‘. Door heel Nederland wordt aandacht besteed aan het jubileum van De Stijl. Omdat er in de geschiedenis van De Stijl een prominente plaats is voor Drachten, had ik me begin dit jaar voorgenomen om daar in mijn weblog ook af en toe wat aandacht te besteden, maar dat is er vanwege mijn gezondheidsperikelen helaas niet van gekomen …

Dit bankje heeft in opdracht van Doarpsbelang Aldegea in mei een kleurrijke make-over gekregen van cliënten van dagbesteding Tierelantuintje. Met de strakke lijnen en de herkenbare primaire kleuren van De Stijl brengt Oudega een mooie ode aan kunstenaar Theo van Doesburg die Drachten met zijn abstracte kunst internationaal op de kaart zette …

Theo van Doesburg had zijn eerste grote opdracht in Drachten. In 1921 mocht hij de kleurschema’s ontwerpen voor zestien middenstandswoningen in de Torenstraat. In deze straat, die in de volksmond de ‘Papegaaienbuurt’ wordt genoemd, zijn die stijlkleuren nog steeds terug te zien. Museum Dr8888 heeft een van de woningen teruggebracht in de originele staat en geopend voor het publiek. Als ik eraan denk, zal ik in de resterende maanden van het jaar proberen hier nog eens wat van de Stijlelementen in Drachten te tonen …

Op een bankje aan ’t Wad

Nadat we in ganzenpas over de dijk naar het Wad waren gelopen, streken we eerst even neer op een bankje …

Even wat drinken en intussen de blik rustig over de stille weidsheid van het Wad laten glijden …

Op de foto hierboven was hij al te zien, hij was ook Jetske niet ontgaan …

Even later draaide hij zich zelfs even netjes om voor de foto …

– wordt vervolgd –

De koe van Nijega

Wie in het Friese Nijega om wat voor reden dan ook even wil zitten, die kan dat doen op een behoorlijk in het oog springend bankje in het plantsoen …

Nadat het geheel vorig jaar van een nieuw laagje verf is voorzien, staat er – na de roodbonte koe van vroeger – tegenwoordig een wat donkerder getinte koe op de vermoeide voorbijganger te wachten …

Morgen nemen we nogmaals een kijkje in het plantsoen van Nijega, dan richt ik het vizier op hetgeen nu uiterst rechts in beeld te zien is …

Spiegelende vennetjes

Dit zouden best eens de laatste foto’s kunnen zijn, die ik dit jaar in het Weinterper Skar heb gemaakt. Intussen zijn deze foto’s ook alweer bijna een week oud, maar ik kan er met het donkere en sombere weer van de laatste dagen niet toe komen om er op uit te trekken. En als het weer niet verbetert, dan zie ik het er dit jaar ook niet meer van komen …

De laatste maanden heb ik me vooral gericht op het midden en het zuiden van het Skar, omdat de noordkant vanwege de werkzaamheden zo mogelijk nog moeilijker toegankelijk was dan de zuidkant. De onderstaande foto toont een deel van het meest zuidoostelijke ven in het Weinterper Skar zoals het er vorige week vrijdag bij lag, met op de achtergrond de vernieuwde N381 …

Als we op die plek de blik in zuidwestelijke richting wenden, dan zien we een paar dode bomen, die aan de andere kant van het pad al jaren met hun voeten in het water staan …

Pakweg twintig meter verderop staat het meest zuidelijke bankje in het Weinterper Skar. Om eventueel een derde bankje langs het nieuwe pad te krijgen, zou dit bankje opgeofferd moeten worden … Daar kon ik natuurlijk niet mee akkoord gaan, want zeg nu zelf: zo’n prachtig uitzicht vanaf een bankje, dat wil je toch niet kwijt …!?

Het laatste beeld zal hier morgen nogmaals voorbij komen, maar dan gehuld in de prachtige wintertooi van 27 december 2007. Dat beeld vormde een perfect decor voor onze wenskaart voor 2017 …

Oant Moarn! Tot morgen! 🙂

Interview te velde

Vorige week werd ik via het bureau van Project N381 benaderd door Ingrid Spijkers van ‘Wij van PS‘. Zij is in opdracht van de provincie bezig met een boek over de vernieuwing van de N381 en alles wat daarmee annex is. In het kader daarvan wilde ze graag een gesprek met mij hebben, omdat mijn verhaal en foto’s m.b.t. de veranderingen in het Weinterper Skar wellicht bruikbaar zijn voor dit boek …

Een afspraak was snel gemaakt. Omdat Ingrid het gesprek graag op locatie wilde voeren, troffen we elkaar vanmorgen om elf uur in werkelijk prachtige winterse omstandigheden op de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar …

Meteen al genoeglijk pratend, wandelden we samen naar de nog licht berijpte heide. Onderweg hebben we natuurlijk even halt gehouden bij het nieuwe bankje aan het oostelijke pad, maar de rijp op de liggende delen nodigde helaas niet echt uit om er ook even te gaan zitten. Gelukkig heb ik dat met dit fantastische winterweer ook aanzienlijk minder snel nodig. In de huidige  omstandigheden kan ik zeker twee, op goeie dagen misschien wel drie keer zo ver lopen als in de beklemmende septemberwarmte …

Nadat we later op de parkeerplaats afscheid hadden genomen, heb ik mijn viskrukje nog even uit de auto gehaald om nog even wat macro-opnamen te maken van de vele fonkelende ijskristallen op de berijpte bladeren …

Omdat het vandaag voorlopig weer de laatste winterdag is en het twee nachten achtereen lekker heeft gevroren, besloot ik vervolgens nog even naar de Hooidammen te rijden om te kijken of daar al geschaatst werd. En jawel, daar werden alweer heel wat eerste streken gezet door de liefhebbers van natuurijs. Foto’s daarvan zullen hier ongetwijfeld in de loop van de week verschijnen …

En het tweede bankje: check!

Alle gebanjer over het vaak moeilijk begaanbare terrein in het Weinterper Skar heeft er de afgelopen weken behoorlijk ingehakt, toen ik donderdagmiddag thuis kwam, had ik dan ook echt het gevoel dat ik op mijn laatste benen liep. Maar nadat ik gisteren van een verkwikkende rustdag had genoten, vond ik toch dat ik vanmiddag met het mooie weer het tweede bankje nog maar eens moest gaan checken. Voor de nodige morele ondersteuning kuierde Aafje voor de verandering eens mee, want zij wilde ook wel eens met eigen ogen zien wat de veranderingen in It Skar teweeg hebben gebracht …

Die morele ondersteuning was zeer welkom, want het eerste deel van het pad vanaf de westelijke parkeerplaats was nog moeilijk begaanbaar vanwege de dikke laag zand die erop is gebracht. Pas ter hoogte van de plek waar tot twee jaar geleden nog een boerderij stond, bereikten we het deel tot waar de kraanmachinist het nieuwe pad had geëgaliseerd …

Op dat moment hadden we het tweede bankje gelukkig ook bijna bereikt. Kijk eens … daar staat het! Niet vlak ten noorden van het pad, zoals ik had verwacht, maar vlak ten zuiden daarvan  …

Het is een fijn plekje, hoor, lekker met de neus in zuidwestelijke richting … Kijk haar daar eens lekker zitten …

En het uitzicht … daar mankeert ook niets aan. In voorjaar en zomer kijk je hier uit over welig bloeiende velden …
Hoe vaak ik tot dit tweede bankje zal komen, is maar de vraag, want het is een flink stukje lopen, maar dat zien we in de loop der tijd ook wel. Ik ben in ieder geval tevreden met het behaalde resultaat, en ik verwacht dat de bankjes ook door andere wandelaars als een aanwinst zullen worden ervaren.

Zo, en nu neem ik even een paar dagen een welverdiende time-out, want er moet nog het nodige gebeuren om van de Sinterklaasviering ook dit jaar weer een succes te maken. Ik wens jullie allen een gezellige Sinterklaas.