Een nieuw bankje voor Bert

Vanaf het vennetje met de gevallen boom vervolgde ik mijn ritje. Via een bekend fietspaadje kwam ik met een omweg terecht op een mij onbekend fietspaadje. Nadat ik over een bruggetje het Alddjip was overgestoken, moest ik me aan het eind van het fietspaadje even oriënteren …

Via it Skjer was ik uitgekomen op de Finne. Door die plattelandsweg te volgen, kwam ik uit bij de westkant van het Oude Bosch bij Bakkeveen. Ik besloot het fietspad naar de Freulevijver (kaartje OpenStreetMap) te volgen. Zonder dat ik er vooraf bij had stilgestaan, reed ik in ’t Oude Bosch langs een bankje. Een bankje met een plaatje …

Ik was er al voorbij, toen ik het me realiseerde. Ik reed een paar meter terug om het bankje en het plaatje eens goed te bekijken. Het was een bekend plekje, maar iets was er anders … Keek ik er misschien wat vreemd tegenaan, omdat ik vanaf een andere kant was gekomen …? En toen zag ik het: er stond een nieuw bankje, ditmaal zonder boompje. Bert heeft een nieuw bankje gekregen

Ik ben in 2008, 2013 en 2018 ook langs dit bankje gekomen. De eerste twee keer kon ik dat nog lopend doen. In 2018 ben ik er op mijn loopfietsje geweest. Op de foto’s hierboven kun je het bankje en de boom in de loop der jaren zien veranderen. In 2013 heb ik onder de titel ‘Grensoverschrijdend gedrag’ nog eens iets geschreven over het bankje. Daar kreeg ik een paar keer een mooie reactie op van nabestaande Hiltje Wuite-Harmsma. Waarom er nu een nieuw bankje is geplaatst, weet ik niet …

‘Leven is reizen en de weg is kort.’ Het is inderdaad waar, die weg is kort. En we zijn er onlangs weer eens op gewezen dat de weg steeds korter wordt. Ik heb er een tijdje fijn zitten mijmeren, voordat ik mijn pad vervolgde.

Bij een omgevallen boom

Tijdens een ritje door de omgeving van Beetsterzaag en Olterterp hoopte ik op het bankje bij een van de vennetjes bij Heidehuizen in alle rust even van het uitzicht te kunnen genieten …

Dat viel echter nogal tegen. Een omgevallen boom lag deels over het vennetje voor het bankje en versperde daarmee het uitzicht. Maar rustig was het er wel …

Een kikker deed zijn best om er wat van te maken door een tijdje vlak voor me te blijven zitten. Nadat hij was weg gehipt, heb ik mijn ritje over lommerrijke paden en wegen vervolgd …

Bloemenpracht in het Skar

De Joiny deed het prima op het harde zandpad dat van zuid naar noord door het Weinterper Skar loopt. Na een minuut of wat kwamen we aan bij het eerste Afanja bankje. We besloten er niet te gaan zitten, omdat we nog maar net weer onderweg waren, maar ik maakte wel een aantal foto’s van het uitzicht vanaf het bankje …

In de periode mei-juni is het Weinterper Skar op zijn mooist. Een breed scala aan bloemen kleurt het gebied dan, variërend van boterbloem en paardenbloem tot veenpluis en koekoeksbloem. Aafje wees me op de eerste bloeiende brede orchis, ik vermoedde dat we er verderop nog wel meer konden vinden …

Ondersteboven

Een week of vier geleden zat ik tijdens een korte fotokuier even op een bankje. Toen ik me even voorover boog, zag ik tussen mijn voeten een klein roestbruin herfstblaadje op het schelpenpaadje liggen …

Ongeveer anderhalve meter verderop lag nog zo’n herfstblaadje. In tegenstelling tot het eerste blaadje, lag dit exemplaar ondersteboven op de grond met het bladsteeltje omhoog wijzend …

Tot zover deze observatie. Fijne zondag verder!

’n Prachtig postzegeltje natuur

Ik heb het de laatste tijd regelmatig gehad over ‘postzegeltjes natuur’. Dit is wel één van de beste voorbeelden daarvan. De Kapellepôle is eigendom van It Frsyke Gea, en het gebied is echt nauwelijks groter dan een flinke postzegel (OpenStreetMap). Het is in feite niet meer dan een stukje heide met rondom wat bomen. Veel groter dan 250 x 250 meter is het niet. Hieronder zie je wat foto’s van de randen van het gebied …

De Kapellepôle is een klein, maar fijn stukje natuur. Vooral voor macroliefhebbers is het een mooi gebied om in voorjaar of zomer eens rond te kijken. Er slingeren een paar uitgesleten paadjes over en langs de heide. En een groot pluspunt: ergens halverwege het paadje staat een bankje. Maar een echt wandelgebied zou ik het met dit postzegelformaat niet willen noemen …

Het kleine gebied heeft wel een bijzondere historie. Op deze plek stond tot de 18de eeuw op een hoge zandkop de Bonifatiuskapel. Reizigers op weg naar Dokkum konden de kapel bezoeken. De kapel is al lang verdwenen, maar het gebied dankt er nog altijd zijn naam aan. Tegenwoordig kun je hier volop genieten van de stilte, het uitzicht over de heide, een vennetje met rondom bloeiend veenpluis …

Lekker in de zon

Vanmorgen ben ik op de iLark via Olterterp naar Heidehuizen gereden. Daar heb ik op één van mijn favoriete bankjes een tijdlang lekker in de zon bij gezeten een vennetje …

Een vuurjuffer en een lantaarntje waren zo vriendelijk om even voor me te poseren. Met nog twee knipperende streepjes op het dashboard, was het ritje weer precies lang genoeg. Ik kan me geen fratsen meer veroorloven, want de accu heeft intussen zoveel aan kracht ingeboet, dat ik nog maximaal 25 km ver kan rijden …