Een oude veensluis

Ik had het kunnen weten natuurlijk … Als ik een tegenlichtfoto laat zien van de bosschage waarin de restanten van een oude veensluis schuil gaan, zijn er natuurlijk altijd mensen die daar meer van willen zien. Nou vooruit maar dan maar … We blijven nog even aan dezelfde kant van het hek en steken het bruggetje over de Binnenringfeart over dat eerder op diezelfde tegenlichtfoto te zien was …

Om de onderstaande foto’s van de restanten van die oude veensluis te kunnen tonen, ben ik even het archief ingedoken …

Deze foto’s heb ik gemaakt in november 2015 tijdens een fotokuier met Jetske …

Het staat me bij, dat er een artikel over deze oude sluis op de website van It Fryske Gea stond, maar dat heb ik na de recente vernieuwing van die site niet terug kunnen vinden. Afijn, gelukkig had ik de foto’s nog …

Centraal gelegen tussen de Veenhoopster petgaten is duidelijk dat de sluis (Google Maps) is gebruikt voor de afvoer van de turf die hier in de buurt van De Veenhoop is afgegraven …

Ik sluit af met een toeristisch kaartje van de omgeving …

Windmotor in tegenlicht

Ongeveer halverwege de Hooidamsbrug en het dorp Oudega staat een Amerikaanse windmotor …





Toen ik daar onlangs na mijn bezoekje aan de Headammen langs kwam, stond hij zo mooi afgetekend in het zonnige tegenlicht, dat ik de auto nog maar even in de berm heb gezet om er weer eens een paar foto’s van te maken …





Zoals wel vaker voorkomt, kon ik weer niet kiezen, dat mag u dus zelf doen … 🙂




2013 in beeld: december

December begon rustig, heel rustig … Op 2 december lag vrijwel alle water in de omgeving er roerloos bij. Ook bij It Wiid bij Earnewâld was dat het geval, en dat leverde prachtige weerspiegelingen op …





Een rondrit door de omgeving eindigde op die tweede december bij Aldeboarn. Daar kon ik net als in januari van dit jaar het silhouet van de kenmerkende scheve kerktoren weer mooi in beeld vangen voor de ondergaande zon …





Een van de voordelen van de korte dagen zo tegen het eind van het jaar is, dat de zon zo lekker vroeg ondergaat. Daar heb ik op 11 december nog maar eens van geprofiteerd op de oever van de Leijen bij Eastermar …





Ik eindig mijn persoonlijke jaaroverzicht van 2013 met de laatste foto die ik dit jaar heb gemaakt tijdens de laatste gezamenlijke fotokuier met mijn trouwe fotomaatje Jetske: zacht wuivende rietpluimen in De Weerribben. Bedankt voor de vele mooie fotokuiers die we dit jaar weer hebben gemaakt, Jetske!




Zonsondergang bij de Leijen

– vervolg van “Tegen zonsondergang bij de Leijen”


Terwijl ik woensdag aan de noordkant van de Leijen stond te wachten op de zonsondergang, schoof er vanuit het zuidwesten een mistveld dichterbij …





Ik had gehoopt de zon weg te zien zakken achter de bomen aan de overkant, maar dat zat er niet in …





Nog even was het topje van de zon te zien, daarna zakte hij genadeloos weg in de mist …





De top van de mist of laaghangende bewolking vlamde nog heel even op, daarna verdween de kleur snel uit lucht en landschap …





Korte tijd later reed ik met de auto de mist binnen, om er vlak voor Drachten weer uit tevoorschijn te komen …

Tegen zonsondergang bij de Leijen

Woensdagmiddag ben ik tegen zonsondergang even naar de Leijen bij Eastermar gereden …





Vanaf het uitkijkpunt hoopte ik getuige te kunnen zijn van een mooie zonsondergang, want de lucht was kraakhelder …





Al snel legden licht en lucht een gouden glans over het kabbelende water …





Vanuit het westen naderde echter ineens in razend tempo een spelbreker …





Wordt vervolgd …

Waaghalzen op dun ijs

Nadat ik vorige week woensdag een bezoekje had gebracht aan de rietsnijders in de Weerribben, was het de volgende dag tijd om me in eigen omgeving weer op het ijs te gaan richten. Voordat ik naar de Jan Durkspolder zou gaan, waar vast al volop geschaatst zou worden, besloot ik even een kijkje bij de Leijen te nemen. Schaatsers verwachtte ik daar nog niet aan te treffen, maar ik was wel benieuwd hoe het ijs erbij zou liggen. Terwijl ik bij Doktersheide (kaartje Google Maps) naar het prieeltje op de oever van de Leijen liep, werd ik opnieuw geconfronteerd met rietsnijders, die ook hier profiteerden van het mooie winterweer. Het perceel bij het prieeltje was pas gemaaid en een deel van het riet wachtte nog op vervoer naar de weg …





Bij het prieeltje aangekomen, kon ik meteen vaststellen dat het ijs er ronduit fantastisch bij lag, zelden zo’n mooie ijsvloer gezien. Waar ik me over verbaasde, was dat er vlak voor het prieeltje al sporen van een schaatser op het ijs te zien waren. Veel meer dan 4, misschien 5 cm ijs zou er toch nog niet kunnen liggen, leek me …





Terwijl ik daar zo wat over stond te peinzen, meende ik vanuit de richting Opeinde het kenmerkende krassende geluid van een schaatser over het zingende ijs dichterbij te horen komen. En jawel, al snel zag ik door de rietkraag aan de rechterkant van het prieeltje een schim naderen …





Vriendelijk groetend passeerde hij me … de gek … De Leijen is weliswaar op de meeste plaatsen niet erg diep, maar het is op verschillende plaatsen toch wel diep genoeg om er te kunnen verdrinken. Omdat er vrijwel altijd stroming is tussen het Opeinder Kanaal aan de zuidkant van de Leijen en de Lits en de Burgumermar aan de noordkant van de plas, is het ijs op de Leijen op bepaalde plaatsen altijd wat langer onbetrouwbaar …





Ik vind het onbegrijpelijk dat zo’n man zich op zijn Friese noren, bijna in zomertenue en zonder ijsprikkers al na een paar nachten op deze ijsvloer waagt. Hemelsbreed hier 6 km vandaan ligt de Jan Durkspolder, daar groeit het gras bij wijze van spreken door het ijs heen, zo ondiep is het er … Ga daar dan toch schaatsen zo lang het buitenijs niet is vrijgegeven door de IJswegencentrale …





Verschillende reddingsacties om door het ijs gezakte schaatsers weer op het droge te krijgen hebben de afgelopen week weer handenvol geld gekost, en intussen is gistermiddag na een lange zoektocht in de Nieuwkoopse Plassen de eerste verdronken schaatser gevonden. Voorzitter Jan Oostenbrug van de Friesche IJsbond -dat is de vereniging van IJswegencetrales in Frylân- pleitte er gisteren voor dat mensen die zich op te dun ijs wagen en daar doorheen zakken, zelf de kosten van een reddingsactie maar moeten betalen. In zekere zin valt daar wel wat voor te zeggen, maar zo ver zal het voorlopig wel niet komen …





Natuurlijk, uit eigen ervaring weet ik dat er voor de liefhebber niets mooier is dan de eerste streken te kunnen zetten op zo’n maagdelijke ijsvloer, maar zeker aan het begin van zo’n winterperiode heb ik het verstand toch altijd wel laten prevaleren, en dat zouden meer mensen moeten doen!

Voorjaar bij het prieeltje

Met het oog op de weersverwachting, waarin sprake was van toenemende bewolking in de loop van de dag, ben ik vanmorgen na de koffie meteen maar op pad gegaan, zodat ik nog even wat zon mee kon pakken. Met de huidige benzineprijzen is het zaak om zo mogelijk met één ritje twee fotokuiertjes te combineren. Omdat mijn benen vanochtend lekker stabiel aanvoelden, besloot ik er een noordelijk ritje van te maken met eerst een kort kuiertje naar het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide en vervolgens een wat langere kuier in de Alde Feanen.

Nu het riet weer is gemaaid, is het prieeltje dat met z’n voeten in de Leijen staat, al vanaf het parkeerplaatsje bij Doktersheide te zien …

Eind december kon ik vanaf het ijs foto’s maken van de voorkant van het prieeltje, nu kan ik het ook eens vanaf de achterkant laten zien …

Het was geweldig om in december over het ijs naar het eilandje te kunnen lopen, maar nu het weer is omringd door water, heeft het toch ook wel wat …

Waar op 4 januari nog schaatsers over het ijs zwierden, zwemt nu weer een fuut rond …

Terwijl ik lekker in zon en wind over het water uitkeek, passeerde er een formatie van drie soorten ganzen …

Verder was er niets dan heerlijke schitteringen op het water …

… en zacht wuivende rietpluimen …

Voorjaar aan de waterkant … heerlijk!