Oogsttijd langs de Dijk

We naderden het einde van deze rondrit door het noorden van Fryslân. Nadat we de laatste dijkcoupure aan de Alddyk hadden bekeken, reden we terug richting Paesens. Onderweg hebben we nog even een korte tussenstop gemaakt om nog wat foto’s te maken van de aardappeloogst in de polder achter de Waddendijk …

In mijn eigen omgeving wordt weinig meer geoogst dan maïs. In 2010 heb ik een keer wat foto’s gemaakt bij een akker tussen Langezwaag en Luxwoude waar ook aardappelen geoogst werden. Hier op die indrukwekkende lege vlakte aan de Waddenzee levert het toch weer een heel ander beeld op …

Iets verderop leek nog een combine met de graanoogst bezig te zijn. Maar het ging het me op de onderstaande foto niet om die combine, maar om de vogels die de aardappelrooiers vergezellen. Waar op het land wordt gewerkt, daar zijn ook vrijwel altijd vogels te vinden …

Vooral meeuwen vallen daarbij altijd op, maar het zijn niet altijd de enige vogels die ervan profiteren. Een handjevol kraaien en vooral ook een groot aantal kieviten hielden de meeuwen gezelschap. De aardappelrooiers en de meeuwen leken een nauwe samenwerking met elkaar te zijn aangegaan, waarbij ze zich in een mooie ritmiek over de akker bewegen …

Wanneer de boer na verloop van tijd klaar is met zijn werkzaamheden, keert de rust langzaam weer op het akkerland achter de dijk. De vogels zoeken hun heil elders …

Wat overblijft is een kale akker achter de Waddenzeedijk …

Oponthoud door mesttransport

Op de eerste vrijdag van september zijn Jetske en ik weer een dagje samen op pad geweest. Ondanks het (nog) grijze weerbeeld had Jetske wel zin om weer eens aan het Wad te kijken. Ik stelde voor om dan nu maar eens in de noordwesthoek van Fryslân te beginnen en daar vandaan oostwaarts te rijden. En zo geschiedde …

We hadden de snelweg ter hoogte van Franeker nog maar net verlaten, of we kwamen in de buurt van Tzummarum al stil te staan bij het lossen van een vracht mest. We besloten van de nood een deugd te maken en stapten uit om wat foto’s te maken. De chauffeur dacht nog een minuut of tien nodig te hebben, die tijd kwamen we wel door …

We stonden bij een akker waarvan de graanoogst al binnen was gehaald. Door even door de knieën te zakken, kon ik de illusie creëren dat we ons in zuidelijke streken in een glooiend landschap bevonden. De spits van de kerk van Tzummarum leek tot net boven het maaiveld te reiken …

Niets was echter minder waar. Als de wereld ergens vlak is, dan is het wel hier op de Friese kleigronden in het noorden van de provincie. Hier en daar zien een terp of een oude dijk in het landschap. Rondom plaatsen als Tzummarum en rond boerderij zie je in deze streek nog wel wat bomen en boomsingels staan, maar afgezien daarvan kun je hier op veel plaatsen kilometers ver om je heen kijken …

Signs in the sand

– Virtueel naar Frankrijk 51 –

Over de brede betonnen ‘Boulevard d’Ault-Onival’ bereikten we de strandopgang …

Voorbij de grindstrook kwamen we op het zandstrand terecht. Mooi hard zand, waarin moeder de natuur subtiele patronen had gevormd …

Dichter bij de waterlijn werd het zand gevaarlijk nat …

We naderden het domein van de meeuwen en de door de branding zwoegende (garnalen)vissers …

Hier waren de sporen die moeder natuur in het zand had gevormd minder subtiel, maar niet minder mooi …

– wordt vervolgd –

Zeegezichten – elke dag anders

– Virtueel naar Frankrijk 36 –

De volgende dag – we schrijven intussen dag vijf – begon met zon boven land en wolken boven zee. Daaronder toonde de zee weer een mooie mengeling van zeegroen en marineblauw  …

Het was aanlokkelijk om weer te blijven kijken naar de steeds veranderende zeegezichten, de verderop voorbij drijvende wolken en groepjes meeuwen die zeilden op de wind in die zweem van blauw …

In plaats daarvan maakte ik eerst eens een rondje door het huis. De heer des huizes had zich teruggetrokken in zijn atelier en de beide vrouwen leken zich ook wel te vermaken, daarom besloot ik eens een wandeling door het dorp te maken. Even wat (art deco)geveltjes bekijken …

– wordt vervolgd –

Krijsend langs de rotswand

– Virtueel naar Frankrijk 23 –

Aan de voet van de hoogste krijtrots waar recentelijk nog een deel van de rotswand naar beneden was gestort, werd de blik omhoog gericht …

Meeuwen vlogen luid krijsend over en langs de top van de rotswand…

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen we aan het eind van de middag na een lange wandeling terug waren op de uitvalsbasis, was het daar onder het genot van een koele alcoholische versnapering op waterbasis goed toeven …

En dat was niet alleen binnen het geval, maar ook op ’t balkon met dat fantastisch weidse uitzicht over de oceaan …

– wordt vervolgd –

De visser en zijn tuig

– Virtueel naar Frankrijk 20 –

Terwijl aan de andere kant van de Atlantische Oceaan het tellen van de stemmen nog steeds doorgaat, pak ik de draad van mijn virtuele vakantie maar weer op. Dat kost maar weinig moeite, even naar de onderstaande foto kijken en het ruisen van de zee erbij denken, brengt me al snel weer terug in de sfeer …

Een stukje verderop was een visser bezig om zijn tuig op te ruimen. Ik heb die vissers daar in die week vanuit de verte diverse keren gadegeslagen, volgens mij is het loodzwaar werk om dat grote net over de bodem te schuiven, want dat is wat ze ermee doen …

Talloze sierlijk opgerolde sliertjes zand op het pas drooggevallen strand verraden de aanwezigheid van zeepieren …

En dan richt ik de blik weer op de krijtsteen aan de zuidkant van het dorp …