Signs in the sand

– Virtueel naar Frankrijk 51 –

Over de brede betonnen ‘Boulevard d’Ault-Onival’ bereikten we de strandopgang …

Voorbij de grindstrook kwamen we op het zandstrand terecht. Mooi hard zand, waarin moeder de natuur subtiele patronen had gevormd …

Dichter bij de waterlijn werd het zand gevaarlijk nat …

We naderden het domein van de meeuwen en de door de branding zwoegende (garnalen)vissers …

Hier waren de sporen die moeder natuur in het zand had gevormd minder subtiel, maar niet minder mooi …

– wordt vervolgd –

Mannetjes in de mist

– Virtueel naar Frankrijk 40 –

Die middag verdwenen de krijtrotsen in de verte steeds meer in de mist. Maar ook bij mist hoefde ik me niet vervelen bij hetgeen zich in de diepte voor het huis afspeelde …

Na de lunch verscheen de visserman weer op het strand voor het huis. Terwijl ‘ons mannetje’ – zoals ik hem intussen liefkozend was gaan noemen – aan het scheppen en graven was, verscheen er enige tijd later een tweede visser in beeld. Hij liep van noord naar zuid met zijn net door de branding te zeulen …

Ook het brede strand aan de noordkant van het dorp ging intussen goeddeels schuil in de mist …

Daar werd het plotseling druk. Behalve dat er een paar tractoren op het strand verschenen, waarmee bootjes te water werden gelaten, waren ook daar ineens allerlei mannetjes aan het graven geslagen …

Ons mannetje leek intussen de zee in te lopen. Rare jongens, die Fransen …

– wordt vervolgd –

Bij de vuurtoren van Le Tréport

– Virtueel naar Frankrijk 29 –

Vanaf het strand bij Le Tréport hadden we mooi zicht op de vuurtoren …

Nadat mijn benen weer wat kracht hadden verzameld, liepen we over de korte pier naar de vuurtoren …

Onderweg hadden we zicht op ’t brede strand bij Mers-les-Bains, de badplaats ten noorden van de havenmonding …

Omdat ik indertijd nog gemakkelijk door mijn knieën kon gaan om laag-bij-de-grondse foto’s te maken èn vervolgens ook nog weinig moeite had om weer overeind te komen, heb ik ook maar even een paar plaatjes geschoten door de gaten die bedoeld zijn om overtollig water af te voeren …

Eenmaal bij de vuurtoren viel daar in fotografisch opzicht nog maar weinig lol aan te beleven, omdat het onmogelijk was om enige afstand te nemen …

In plaats daarvan heb ik de camera nog maar even gericht op de staketsels bij de havenmonding …

Van de vuurtoren heb ik verder alleen de onderstaande foto nog kunnen maken …

Waar je langs deze kust niet omheen kunt, zijn de mannen met emmers, schepjes en netjes. Ook hier bij Le Tréport waren ze in groten getale op de been …

– wordt vervolgd –

Geen visserslatijn

Vissen is nooit mijn hobby geweest. In mijn jongste jaren ging ik wel eens met een schoolvriendje vissen, maar dat verveelde me vaak al snel. De ander ving altijd meer dan ik, en als ik al eens wat ving, dan was het vrijwel altijd zo’n kreng van een stekelbaars waar je je handen aan open haalde. En dan dat gepruts om het haakje weer uit zo’n beestje te krijgen …
Nee, laat de vissen maar lekker zwemmen. Ik zit liever aan de waterkant met mijn camera dan met een hengel. Ik vang beestjes liever op de foto …

101001-1354x

Maar even een praatje met een paar vissers kan op z’n tijd wel aardig zijn. Gistermiddag diende zich bij een petgat in De Deelen weer eens zo’n praatje aan. Zodra ik binnen gehoorsafstand was, hoorde ik een tweetal al wat oudere vissers breed gesticulerend praten over de naderende fotograaf.
“Nou kan die rare vangst van jou mooi even op de foto, jongen …,” hoorde ik. Ik voelde een gevalletje ‘visserslatijn’ aankomen, daarom besloot ik het gesprek maar te openen met: “Goeie mannen, wol it wat bite …?”

101001-1340x

De man rechts op de foto vertelde dat hij een voorntje had gevangen, voor de rest hadden ze nog geen vis gezien. “Maar …,” zo vervolgde hij, “mijn maat heeft wel een heel bijzondere bijvangst vandaag …”
De man links op de foto was intussen bezig met een wit emmertje. “Ik zal er even wat schoon water in doen, dan kunt u er wel een foto van maken, als u daar aardigheid aan hebt …”
Wel, daar had ik zeker aardigheid aan, toen ik de inhoud van het emmertje zag …

101001-1342x

De mannen vermoedden dat het een zoetwaterkrab was. Mij leek het gezien de vorm meer een zoetwaterkreeft, en dat beeld wordt ook bevestigt door foto’s van zoetwaterkrabben en zoetwaterkreeften op internet. De kans is groot dat het een exoot is, die hier van nature niet thuis hoort. Veel informatie heb ik nog niet kunnen vinden over zoetwaterkreeften, maar volgens natuurbericht.nl hoeven we bepaald niet blij te zijn met deze ‘verrijking’ …

101001-1343x

Van het vissen en de bijvangst ging het gesprek vrijwel automatisch over op onderwerpen als De Deelen, het mooie weer en fotografie. Het toeval wilde namelijk dat de kreeftenvanger in zijn wat jongere jaren zelf ook veel bezig was geweest met fotografie …

101001-1345x

Als ik mij stoeltje had meegenomen, hadden we het waarschijnlijk nog wel een uurtje pratend kunnen houden. Maar hoe gezellig het ook was, het leek me toch maar beter om mijn weg te vervolgen, want ik was nog maar aan het begin van mijn kuiertje. Later volgen er nog wel eens een paar plaatjes van deze zonnige najaarskuier door De Deelen …

101001-1348x