Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

Weerbeeld april 2018

Na een koude maart kwam ook april met lage temperaturen uit de startblokken. Op beide Paasdagen was het met respectievelijk gemiddeld 4,3 ºC en 4,2 ºC kouder dan op de Kerstdagen van 2017 met respectievelijk 6,7 ºC en 5,5 ºC. Als gevolg van dat kille begin van het voorjaar bloeiden onze narcissen voor mijn gevoel wat later dan normaal. Maar daar waren ze niet minder mooi om …

In de tweede week van april liepen de temperaturen op naar normale waarden voor de tijd van het jaar. Maar al snel werd het warmer dan normaal, van 18 t/m 22 april was het ronduit zomers te noemen. Op vijf achtereenvolgende dagen was het warmer dan 20 graden met een topper van 28,2 ºC op 19 april …

Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur van april uit op 11,3 ºC tegen normaal over de periode 1971-2000 een gemiddelde van 7,5 ºC. Kortom: april was bijna 4 graden warmer dan normaal. Ik heb 7 warme dagen (20 ºC of hoger) kunnen noteren tegen normaal twee …

In tuin en natuur was het allemaal amper bij te houden. Alle bloesem leek in een paar dagen tot bloei te komen, bloemen schoten aan alle kanten tevoorschijn, bomen en geelbruine weilanden kleurden in recordtempo groen en ook in onze vijver keerde het leven volop terug …

Vooral in de eerste en de laatste week was het bewolkt en viel er de nodige regen. In de tussenliggende periode was het meestal zonnig en droog. Aan het eind van de maand kom ik tot een totaal van 58 mm, ongeveer de helft meer dan het gemiddelde van 41 mm normaal over de periode 1971-2000. Daarmee zijn we hier overigens heel goed weggekomen. Vooral in het laatste weekend was het op diverse plaatsen bar en boos, waardoor men her en der tot een maandsom van 100 mm regen kwam …

Zowel landbouw als natuur konden wel wat water gebruiken, maar aan plensbuien zoals afgelopen weekend heb je dan niks. De toplaag van de grond slaat slaat dicht en er blijft veel water op het land staan, waardoor boeren het land niet op kunnen om b.v. de aardappelen te poten. Gelukkig lijkt er nu een periode met warmer en droger weer in het verschiet te liggen, goed weer voor boer, vakantieganger en alle andere mensen …

Een vissende zilverreiger

Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …

Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …

“Shit … weer mis …!”

Een reiger aan de Alde Ie (2)

De blauwe reiger aan de Alde Ie bleef maar volharden in zijn vreemde gedrag, want opnieuw bleef hij enige tijd diep in het spiegelende water van het Klidzerak zitten …





Het werd zelfs nog wat gekker, toen hij even later uitgebreid met zijn vleugels slaand begon te badderen. Met vissen vangen had dit duidelijk weinig te maken …





Daarna bleef hij weer een tijdlang als Gekkie Henkie voor zich uit zitten staren …





Ik stond net op het punt om mijn weg maar te vervolgen, toen de reiger een minuut of vier later weer de vaste wal opzocht. Langs de waterkant scharrelde hij weer wat dichter naar mij toe …





Plotseling schoot zijn kop met de scherpe snavel als een speer vooruit in een poging om een prooi te vangen …





Ik heb hem nadien niet zien slikken, dus waarschijnlijk was ook dit weer mis …





Met honger in de hals ging hij vervolgens chagrijnig voor zich uit kijkend met zijn kuif in de wind op de wal zitten …





Voor mij was dit het moment om mijn weg te vervolgen. Het was weer zo’n dag, waarop de fotogenieke situaties en momenten zich in ruime mate aandienden. Jullie vinden het vast niet erg om de komende dagen ook nog wat foto’s van zwanen en zwijnen te zien …

Een reiger aan de Alde Ie (1)

Na afloop van een afscheidsdienst vind ik het altijd lekker om via ommelandse wegen rustig huiswaarts te rijden. Zeker met mooi, zonnig weer is dat een prima manier om het hoofd even leeg te maken. Zo ook afgelopen donderdagmiddag …





Tijdens de rit van Heerenveen naar Drachten, die alleen maar over plattelandswegen voerde, heb ik de auto drie keer even in de berm gezet om wat foto’s te maken …





Aan de Alde Ie ten westen van Gorredijk heb ik – verdekt opgesteld achter een hek, gerieflijk tegen de auto leunend – bijna een kwartier lang kunnen genieten van deze blauwe reiger …





Op het moment dat ik hem spotte, stond hij in het Klidzerak. Vrijwel meteen liet hij zich nog dieper in het water zakken, maar een visje verschalken zat er duidelijk niet in …





Enige tijd later besloot de visser het water te verlaten. Op zoek naar een beter visstekje scharrelde hij naar een plekje wat verderop …





Tot mijn verrassing ging de reiger daar opnieuw in het water zitten. Zo warm was het nu toch ook weer niet …





– wordt vervolgd –

Weerbeeld februari 2015

Voordat ik verder ga met de werkzaamheden van die raadselachtige tapijtlegger in de buurt van Moskou, lijkt het me raadzaam om eerst maar eens wat weercijfertjes op een rijtje te zetten. Ik moet deze maand tenslotte niet alleen het weerbeeld van februari, maar ook dat van de afgelopen winter vastleggen voor de archieven …





Februari begon vrij koud. In de eerste week van de maand kwam het zeven nachten achtereen tot temperaturen onder het vriespunt, driemaal kon ik in ons tuintje zelfs matige vorst (minimumtemperatuur lager dan -5,0 ºC) noteren. Echt koud werd het echter niet. Landelijk werd de laagste minimumtemperatuur, -6,8 °C, op 7 februari geregistreerd op KNMI station Twenthe. In ons tuintje werd het die dag niet kouder dan -5,8 °C …





In de eerste week van februari kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op -0,1 ºC. Daarna liepen de temperaturen snel weer op, waardoor de gemiddelde temperatuur in februari uiteindelijk is uitgekomen op 2,9 ºC tegen een langjarig gemiddelde van 2,3 ºC over de periode 1971-2000 …





Dankzij het licht winterse weer viel de neerslag in de eerste week van februari eerst in de vorm van hagel (zie eerste foto), en daarna in de vorm van sneeuw. Hierdoor kreeg het Friese land toch nog een aantal dagen een fraaie winterse aanblik, daarvan heb ik op mijn weblog in de laatste week van februari uitgebreid verslag gedaan. De tweede en derde week van februari verliepen droog, maar vanaf de twintigste kreeg februari een nat en herfstachtig karakter …





Gelukkig lieten mijn gezondheid en andere omstandigheden het toe, dat ik in de eerste week van februari een paar maal op pad kon om nog even van de mooiste periode van de afgelopen winter te kunnen genieten. Dat gaf in elk geval nog wat kleur aan deze verder tamelijk triest verlopen winter …




Op en onder het ijs

Vorige week vrijdag lag er voor het eerst in ruim twee jaar weer een laagje ijs op de vijver in ons tuintje. Bij de aanblik van dat gladde, maar allerminst vlakke ijsvloertje kon ik het niet laten om even snel naar buiten te gaan voor een paar foto’s …





Een van de boom gewaaid katje van de hazelaar durfde als eerste voorbode van het nakende voorjaar de confrontatie met de winter wel aan. Onder het ijs zwommen de vissen in traag tempo heen en weer …





De volgende dag waren zowel het katje als de vissen verdwenen onder een laagje sneeuw, en intussen herinnert niets meer aan het miniwintertje …