Klaar voor de vlucht

Op deze foto zat de ijsvogel duidelijk klaar om zijn tak te verlaten. Het zou maar een korte vlucht worden, want enkele meters verderop dook hij regelrecht het nest in …

Misschien moest ik er ook maar eens uit vliegen, het is er tenslotte de tijd van het jaar voor …

Een smerige snavel

Ik de loop van het jaar heb ik al heel wat uurtjes zitten posten bij de ijsvogels. Ze hebben me al die tijd nog nooit teleurgesteld, want ik ben er nog nooit vandaan gekomen zonder dat ik een aantal geslaagde foto’s van die prachtige vogels heb kunnen maken.

Als meneer ijsvogel na korte of langere tijd wachten uiteindelijk met een lekker maaltje vis voor zijn gezin thuis komt, duikt hij meestal na een korte tussenlanding op één van takken al snel het nest in …

Toen hij op een dag enige tijd nadat hij naar binnen was gegaan, weer uit het nest tevoorschijn kwam en op een tak ging zitten, viel het me op dat hij een behoorlijk smerige snavel had. Hij liet de smeerboel uitgebreid van alle kanten zien, alsof hij er trots op was dat de jongen zijn snavel hadden gebruikt om hun eigen snaveltjes af te vegen …

In afwachting van

Het duurt wel eens even voordat de ijsvogels zich laten zien …

Ik laat me dan graag afleiden door het zacht golvende water en hetgeen erop mee komt drijven …

Zo’n afgerukt kleurig plantendeel is dan ineens een dankbaar onderwerp …

Totdat het intussen welbekende schelle geluid de komst van één van de ijsvogels aankondigt …

Hèhè, dat lucht op …

Het is weer zondag, tijd om de blik weer eens op de ijsvogels te richten. Als je een ijsvogel op zijn tak ziet zitten, dan valt het vaak al snel op, dat de vogel een soort ‘hikkende’ bewegingen lijkt te maken …


Soms gaat dat hikken over in kokhalzen en kun je na verloop van tijd het geluk hebben om te zien hoe hij een braakbal uitkotst. Het is wat een onsmakelijk verhaal misschien, maar een ijsvogel kan de schubben, graatjes en vinnen van de vis die hij verorbert nu eenmaal niet verteren …


Hij moet die onverteerbare delen dus kwijt, en dat doet hij op deze manier. De braakbal zelf staat natuurlijk weer niet op de foto, dat ging me net wat te snel, maar het idee is duidelijk. Het luchtte in ieder geval duidelijk op, want het vogeltje zat er nadien een stuk rustiger bij …


En over ijsvogels gesproken …

Als je nu nog meer van deze ijsvogels wilt zien, dan kun je bij mijn fotomaatje Jetske terecht. Zij heeft de ijsvogels met haar spiegelreflex intussen een paar keer in de vlucht kunnen vastleggen: ‘IJsvogels in vlucht’.

IJsvogel test camouflage

Meneer ijsvogel leek enkele weken geleden een plekje te zoeken waar hij subtiel gecamoufleerd in de achtergrond op kon gaan …


Ik vond het een goede poging en was zeer tevreden met zijn poses en het zonnetje in zijn oog …

Verkoeling bij de ijsvogels

Hoewel het hier vrijdagochtend nog lang bewolkt bleef, besloten Jetske en ik met het oog op de verwachte warmte om vrijdag nog maar eens samen een ritje naar de ijsvogels te maken. Het zien van water heeft tenslotte al vaak een soort van virtuele verkoelende werking …

Een groot deel van de dag zaten we lekker in de schaduw. Bovendien kregen we er regelmatig een fijn verkoelend briesje over ons heen van over het kanaal en het vlakke land rondom. Ook de takken in de buurt van het nest waar de ijsvogels regelmatig met of zonder visje even op neerstrijken, bevonden zich aan de andere kant van het water lekker in de schaduw …

Kortom, we hadden een prima plekje waar het goed toeven was. Ook de ijsvogels werkten met tussenpauzes aardig mee aan een genoeglijk dagje door zo af en toe even voor ons te poseren. Tegen de tijd dat we bijna zouden opbreken, namen pa en ma ijsvogel zelfs nog even samen plaats op een van de takken. Zij (links) was met een visje onderweg naar het nest, hij (rechts) kwam er net vandaan …

De ene vis is de andere niet

Eind mei kwam mevrouw ijsvogel ’s middags enkele minuten over één met een visje thuis …

Drie kwartier later kwam meneer ijsvogel terug van de visvangst. ‘Verschil moet er zijn,’ zal hij gedacht hebben …