Een expressieve ijsvogel

Afgelopen week was het hier ’s ochtends veelal te bewolkt om mooie foto’s van de ijsvogels te kunnen maken. Daarom show ik vandaag één van mijn mooiste ijsvogelfoto’s van april. Vermoedelijk is het ’t vrouwtje, maar dat weet ik niet zeker. Ze heeft zo te zien in ieder geval wel op expressieve wijze wat te zeggen, maar wat …

Ik denk zo, dat ze (nog steeds) haar beklag doet over de voedselvoorziening. Ik heb ze daar al menig uurtje in de gaten gehouden, maar vis heb ik er nog niet gezien. Die moet blijkbaar elders gevangen worden. Afijn, komende week nieuwe kansen …

De ijsvogel

Jetske heeft me de afgelopen jaren meerdere keren gewaarschuwd. “Als je één keer een mooie foto van een ijsvogel hebt gemaakt, dan wil je meer …”

Nuchter als ik over het algemeen ben, dacht ik altijd dat dat wel wat mee zou vallen. Een week nadat ik die eerste foto maakte, weet ik intussen dat ze gelijk had. Over de foto’s die ik tijdens die eerste sessie heb gemaakt, was ik maar matig tevreden. Door een onhandigheidje heb ik in de loop van de dag de ISO van mijn camera onbedoeld op ‘auto’ gezet. Voeg daarbij dat het bewolkt werd, en je zult begrijpen dat de hoeveelheid ruis en de matige kleuren me niet naar de zin waren.

Een beter plekje om ze te kunnen fotograferen krijg ik zeer waarschijnlijk niet weer. Daarom ben ik afgelopen week inmiddels al drie keer afgereisd naar dat plekje ergens in Nationaal Landschap Noardlike Fryske Wâlden. Omdat ik mijn fotocollectie van die prachtige vogels aardig heb kunnen aanvullen, ben ik van plan om daar de komende tijd op zon- en feestdagen van te tonen …

Toegift – ijsvogels op video

Ik kon het niet laten om tussen het fotograferen door ook nog even een korte video-opname van de twee ijsvogels te maken. Omdat we in de auto zaten moest ik dit uit de losse hand doen. Daarbij had ik beter vooraf even een wat comfortabelere positie kunnen zoeken, dat was de stabiliteit van het beeld ten goede gekomen. Maar goed, dat heb ik dus niet gedaan, maar met een paar ‘knipjes’ is het toch wel de moeite waard, hoop ik.

Afijn, het gaat uiteindelijk om de beleving, en die was fantastisch …

Eenakter voor twee ijsvogels

Een uur nadat we de eerste foto’s van de ijsvogel hadden gemaakt, zat er ineens weer een ijsvogel op de tak. Kijkend naar de oranje snavelbasis zou dit het vrouwtje moeten zijn (dankjewel C.)

Ze maakte wat een onrustige indruk. Nu eens zat ze naar links te kijken, een moment later had ze zich weer razendsnel omgedraaid om naar rechts te kijken. Zo ging dat even door …

Plotseling ging ze rechtop staan en strekte ze zich volledig uit …

Toen ik wat uitzoomde, zag ik dat er op dat moment een tweede ijsvogel was verschenen. Met zijn volledig zwarte snavel was dit duidelijk het mannetje. Vervolgens leken ze samen een boeiende eenakter voor ons op te voeren. Mijn vrije interpretatie is dat mevrouw niet tevreden was, omdat hij het alweer flikte om zonder visje terug te keren. En dat stond haar duidelijk niet aan!

Maar het kan natuurlijk ook heel wat anders geweest zijn. Ik heb er in elk geval enorm van genoten, en Jetske niet minder volgens mij. Enfin, kijk maar even mee …

Aan alles komt een eind, zo ook aan deze eenakter voor twee ijsvogels. Deze tweede sessie duurde net geen vier minuten, maar wat waren het mooie en intense minuten. Dit smaakte duidelijk naar meer …

Een verrassing – 3. een ijsvogel

In juli 2015 heb ik in het Weinterper Skar één keer een ijsvogel kunnen fotograferen bij de dobbe, een plekje waar ik indertijd vaak kwam. Omdat de vogel te ver weg zat voor mijn toenmalige camera, bleef er op de foto’s nauwelijks meer dan een vage oranje-blauwe vlek in een struikje. Sindsdien ben ik zowel alleen als samen met Jetske diverse keren vergeefs op jacht geweest naar dat prachtige vogeltje.

Afgelopen vrijdag kreeg ik om exact 12:35 uur weer een ijsvogel voor de lens. En hoe! Plotseling zat hij daar, precies op het plekje dat Jetske van haar collega had doorgekregen …

Om het nog wat mooier te maken, brak de lucht op dat moment ook nog even open, zodat de ijsvogel een moment in het zonlicht kwam te zitten. Net als de merel eerder deze week, wendde de ijsvogel zijn blik even in mijn richting. Maar dat was dan ook voorlopig het laatste wat ik van hem zag …

Zo plotseling als hij was verschenen, was hij na amper een minuut ook weer verdwenen. En meteen dook de concurrerende visser uit de buurt weer op …

Voor zover de beperkte ruimte van de auto het toeliet, deelden Jetske en ik even een high five. Met dank aan Jetske waren dit mijn eerste acceptabele ijsvogelfoto’s. Wat is dat een prachtig vogeltje! En zo razendsnel en verrassend in het komen en gaan. Ik begreep meteen waarom dit Jetskes’ lievelingsvogel is.

Mijn dag was al goed, maar het zou nog mooier worden. Een uur later zat de ijsvogel weer op zijn plekje, en ditmaal bleef hij niet alleen …

  • wordt vervolgd