Ruzie met de ganzen

In eerste instantie zag het er allemaal vredig uit in het hooiland aan de Bolderen bij Earnewâld. Aan de andere kant van de afscheiding met de lichtblauwe paaltjes liepen wat brandganzen, aan deze kant liepen een grote groep kolganzen en een tamelijk dominant uitziende grote zilverreiger …

Het had er alle schijn van dat de zilverreiger dit deel van het hooiland voor zichzelf probeerde op te eisen door de kolganzen naar hun neven aan de andere kant van afscheiding te jagen …

Erg succesvol was hij daarbij niet. Steeds vlogen enkele ganzen op om na een paar meter weer tussen de pitrussen neer te dalen. Daarna leken ze hem aan te kijken alsof ze wilden zeggen: “ach, vlieg toch zelf op …”

Hoe het zich verder ontwikkelde, weet ik niet, want ik moest ruimte maken voor een naderende vrachtwagen. Erg tevreden leek de zilverreiger in elk geval nog niet te zijn …

 

Wit in it Wikelslân

In de voorbije winterperiode heb ik veel foto’s gemaakt van het wit berijpte Wikelslân bij Earnewâld …

Met het huidige weertype is het er weer donker. Zo’n grote witte zilverreiger valt nu weer extra op …

Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Zilverreiger bij de vogelkijkhut

Nadat ik vorige week vrijdag wat van het onstuimige weer had opgesnoven bij de Leijen, ben ik nog even doorgereden naar de Jan Durkspolder …





Daar scharrelde bij de grote vogelkijkhut een grote zilverreiger rond …





Statig stapte hij door het water, voortdurend scherp om zich heen kijkend of er nog wat te eten was, maar dat leek tegen te vallen …




Een mens moet wat …

Op 17 december 2009 werden we hier wakker met een pak sneeuw van ruim 35 cm. De maximumtemperatuur kwam die dag in ons tuintje niet hoger dan -2,1 ºC. Dat was het begin van een lange, koude en vooral ook fotogenieke witte winter, waarin het laatste restje sneeuw pas na 69 dagen uit ons tuintje was verdwenen …





Hoe anders is het beeld vandaag. Het is de hele dag grijs en er valt vrijwel voortdurend motregen. Dit is echt het tegendeel van het fotogenieke weer van 5 jaar geleden. De maximumtemperatuur is in ons tuintje vanmiddag opgelopen tot 8,6 ºC, en de komende dagen lijkt het nog warmer te worden …





Omdat ik vandaag toch naar buiten moest om een paar zaken te regelen, heb ik vervolgens ook nog maar even een ritje over het platteland gemaakt. Een mens moet tenslotte toch wat …





Het overkomt me niet zo vaak, maar op deze druilerige dag heb ik echt niks interessants voor de camera gekregen. Daarom heb ik de foto’s van de grote zilverreiger en de buizerd, die ik twee weken geleden heb gemaakt op de Alle om Slachte bij Earnewâld, maar uit het archief getrokken. Aangezien het weerbeeld de komende dagen weinig beter lijkt te worden, heb ik besloten m.i.v. morgen maar over te schakelen op de eindejaarsmodus. Ik ben eerst wel even weer uitgekuierd, daarom zal ik hier de rest van het jaar wat (nog niet eerder gepubliceerde) foto’s uit het archief de revue laten passeren …

Wit en zwart in de polder

Eigenlijk had ik me donderdagmiddag voorgenomen om even een fotokuiertje te maken naar de vogelkijkhut aan de zuidelijk plas in de Jan Durkspolder, maar daar kwam ik niet aan toe. Terwijl ik over de Geau in de richting van de vogelkijkhut reed, zag ik een grote zilverreiger aan de rand van de plas neerstrijken …





Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik hoe de grote witte vogel op gracieuze wijze tussen de beplanting door schreed …





Een stukje verderop stonden twee aalscholvers op een paar paaltjes. Met gespreide vleugels trachtten ze hun veren te drogen …





En zo had ik – zonder dat ik er al teveel voor hoefde te doen – ineens een mooi zicht over de zuidelijke plas in de Jan Durkspolder met een grote zilverreiger en twee aalscholvers. De windmotor aan de andere kant van de plas maakte het beeld compleet …




Zilverreiger in ’t Wikelslân

Ze zijn d’r weer … grote zilverreigers …





Het heeft even geduurd voordat ik een exemplaar tegen het lijf liep, dat wel even voor me wilde poseren binnen het bereik van mijn zoomlens …





Maar tijdens een ritje langs het Wikelslân bij Earnewâld was het onlangs toch zo ver …





Na drie foto’s vond hij het welletjes en scharrelde hij langzaam uit beeld achter het bos bies.