Skywatch Friday 440

De uitkijktoren stak mooi tegen de strakblauwe lucht af op die prachtige herfstdag …

The watchtower stood out against the clear blue sky on that beautiful autumn day …

Een zeilboot voer geruisloos voorbij …

A sailboat silently floated by …

Even later naderde er een rondvaartboot …

Moments later, a tour boat approached …

Het is een bijzondere partyboot, de radarboot “Frisian Queen” …

It is a special party boat, the radar boat “Frisian Queen” …

Helemaal Mississippi stijl, maar wel varend onder Friese vlag …

Completely Mississippi style, but sailing under the Frisian flag …

En verder is het heerlijk rustig in dit mooie stukje Fryslân …

And furthermore it is wonderfully quiet in this beautiful part of Fryslân …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

De Jan Durkspolder van boven

Goed, lang genoeg gerust bij de picknicktafel, tijd om de uitkijktoren ‘Romsicht’ te beklimmen …

Boven gekomen, richt ik de blik eerst naar het zuidwesten. In de verte is nog net de Hooidamsbrug te zien …

Het was 10 oktober, herfstvakantie in het zuiden van ons land. Er gaan dagen voorbij dat het in de zomer minder druk is op de Hooidamsloot dan op deze stralende herfstdag …

Aan de overkant van de Hooidamsloot ligt het grootste deel van Nationaal Park de Alde Feanen, dat eigenlijk alleen over het water toegankelijk is. Rechts aan de horizon op de volgende foto ligt in noordelijke richting het watersportdorp Earnewâld verborgen achter de bosschages …

Een beetje verder naar rechts draaiend en dan flink inzoomend is de Afanja-mobiel tussen de bomen te zien …

Naar het noordoosten kijkend, strekt de Jan Durkspolder zich voor me uit. Voor wie echt heel goede ogen heeft, is op de foto hieronder de grote vogelkijkhut te zien …

Maar ik zal het jullie niet te moeilijk maken, ik heb tenslotte niet voor niks een camera met een flinke zoom …

We draaien verder door naar rechts, zodat we in zuidoostelijke richting uitkijken over de Jan Durkspolder …

Nog wat naar rechts draaiend, komen we weer uit bij de Hooidamsbrug, die alweer open staat. Wat er aankomt …?

Even een glimp  …

– wordt vervolgd in Skywatch Friday –

In de kleine vogelkijkhut

Zoals verschillende mensen gisteren al opmerkten, was het een flinke kuier naar de kleine vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Dat wist ik vooraf ook wel, want ik ben er tot een paar jaar geleden wel vaker geweest. Maar des te lekkerder is het om op zo’n dag bij het doel aan te komen, en daar een tijdlang lekker te kunnen zitten …

Het was geen straf om rustig uit te kijken over het Friese polderland. De gestaag voortdrijvende wolken verzorgden samen met de zon een mooi spel van licht & schaduw en fraai gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …

In de verte staat de windmotor, die vanaf de andere kant al zo vaak heeft gefigureerd op foto’s die op de achtergrond vooral (imposante) wolkenpartijen tonen …

Het was stil in het polderland. Aan de andere kant van het water stonden een paar koeien te grazen. Een blauwe reiger die ineen gedoken de wind trotseerde, bleef naar alle waarschijnlijkheid zitten om de benaming ‘vogelkijkhut’ eer aan te doen, denk ik …

Verderop stond te midden van het wuivende riet een vogelaar. Hij probeerde om een torenvalk voor de lens te krijgen, die zich ophield bij de gaswinningslocatie. Als een voorbode van de nakende winter blies de wind ontelbare pluisjes door de lucht …

Na enige tijd brak het moment aan om de terugweg te aanvaarden. Eerst langs het ‘dode bomen bos’, dan over het bruggetje waar ik leunend weer even wat rust kon pakken en tot slot langs het bankje, waar ik toen – in tegenstelling tot op de heenweg – wel even ben gaan zitten …

Ja, voor het eerst sinds bijna twee jaar is een langere fotokuier weer te doen, en dat voelt goed. Morgen meer daarover.

Naar de kleine hut

Verreweg de meeste foto’s die ik in de loop der jaren in de Jan Durkspolder heb gemaakt, heb ik genomen vanuit de grote vogelkijkhut aan het eind van de Westersanning. Deze hut is meteen vanaf de weg bereikbaar via een met wilgen omzoomd betonpad. Vanuit de ruim opgezette hut, die voorzien is van een rolstoelplateau, heb je rondom zicht over het zuidelijk deel van de polder …

Er staat echter ook nog een tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Die staat wat verder weg en is eigenlijk alleen op goeie dagen nog bereikbaar voor mij. Maandag had ik zo’n goeie dag, en dus heb ik mijn wandelschoenen aangetrokken om aan het eind van de Westersanning via het schelpenpad in westelijke richting te lopen …

Bij een groot informatiepaneel over flora en fauna in het gebied, gaan we rechtsaf en volgen we een graspad dat omgeven door struweel en riet via een bruggetje naar een veel kleinere vogelhut leidt …

Als we het bruggetje achter ons hebben gelaten, krijgen we uitkijkend over een rietkraag een eerste glimp van de vogelhut te zien …

Waar het pad na verloop van tijd afbuigt naar links, krijgen we zicht op een klein ‘dode bomen bos’ …

Als we de blik vanaf die plek naar rechts wenden, zien we weer een door wilgen omzoomd paadje dat naar de vogelkijkhut leidt …

In deze hut is ruimte voor vier, misschien vijf mensen, die op een rijtje naast elkaar op een bank kunnen zitten om aan de oostkant van de hut uit te kijken over land en water …

Morgen een rondblik vanuit deze kleine vogelkijkhut in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder.

Ontsnapt aan de dood

Terugkijkend kan ik niet anders dan zeggen dat vrijdag 5 juni een vreemde dag was. Om te beginnen was het na een fris voorjaar de eerste tropische dag van het jaar. Omdat MS en tropische temperaturen allerminst vrienden zijn, heb ik die dag grotendeels lekker met de airco aan in de auto doorgebracht. De rit voerde me o.a. langs ooievaarsnesten waar vliegoefeningen werden gedaan, Friese paarden in zon en schaduw, een bruidspaar in wit, roze en rood en een machtige mooie trike





Maar het eerste wat ik die dag voor lens kreeg, was een groepje ganzen die in Nationaal Park De Alde Feanen bij Earnewâld genoeglijk stonden te grazen. In een soort sluipgang schuifelden ze al vretend gestaag door het grasland aan de waterkant …





Regelmatig stak er eentje de kop op om de omgeving eens in ogenschouw te nemen, je weet tenslotte maar nooit wanneer er gevaar dreigt en waar het vandaan komt. Dit groepje ganzen kon gerust zijn die dag, door toevallig op een goede plek te gaan zitten, zijn ze aan de dood ontsnapt …





Een vele malen grotere groep ganzen had op hemelsbreed pakweg 3 km afstand in datzelfde Nationaal Park De Alde Feanen veel minder geluk. In de Jan Durkspolder werden op die vrijdagochtend de eerste grauwe ganzen gevangen en vergast. Drijvers in boten en te voet leidden de vogels naar een vangkraal. Daarna werden de ca 1.000 ganzen vergast met CO2. De provinciale vereniging voor natuurbescherming ‘It Fryske Gea’ – waar ik nota bene (nog) lid van ben – voelt zich gedwongen dit middel in te zetten omdat andere middelen te weinig effect hebben, stelt directeur Henk de Vries.

We leven in een rare wereld en in een mooi land, maar het is soms ook een raar land. Of, zoals Tom Sijmons – de maker van het onderstaande filmpje – me onlangs schreef: “Nederland is een gek land waar we 10 miljard verbranden aan een falende hoge snelheidstrein, maar een geschatte schade van 20 miljoen door die arme beesten kan kennelijk niet gecompenseerd worden.”

De dierenbescherming maakt zich hier ook erg druk om: http://friesland.dierenbescherming.nl/nieuws/bericht/24327

Met de vakanties voor de deur kan de dierenbescherming best een steuntje in de rug gebruiken, daarom draag ik dit logje op aan Woody en Dyna …