Waterpret bij Mirns

Voor de windturbines bij de Noordoostpolder was het een prima dag vorige week woensdag. Voor minder ervaren kitesurfers viel het nog lang niet mee, vanwege de aanlandige wind moesten plank en kite regelmatig door de surfer weer een eind het IJsselmeer opgetrokken worden …









Met de wind vol in de vlieger had de surfer er vervolgens weer enige tijd flink de vaart in, waardoor hij het water flink deed opspatten. Ik kon me niet geheel aan de indruk onttrekken dat hij druk bezig was om indruk te maken op zijn omgeving …









Hij had het moment alleen niet echt mee. Jetske lag te slapen en verder speelden er alleen een paar kinderen op het strand. En die ene fotograaf had eigenlijk ook vooral oog voor andere zaken die zich rondom hem afspeelden …









Want wat is er nu mooier dan kijken naar kinderen die zich vermaken op zo’n stukje strand? Nadat er enige tijd een kind met een emmertje en een schepje pollepel aan waterkant had zitten spelen, stal dit knaapje de show …









Al niet helemaal zeker van zijn zaak stapte hij – zijn t-shirt flink omhoog houdend – het water in. Nu kun je daar heel ver het IJsselmeer in lopen, voordat je ècht nat wordt, maar na verloop van tijd ontdekte het knaapje dat het toch niet helemaal goed ging … Zijn onderbroekje dreigde nat te worden, dat kon nooit de bedoeling zijn, en dus liep hij behoedzaam terug naar de wal. Even later ging hij in zijn zwembroek opnieuw te water …
(uit privacy-overwegingen heb ik het gezicht van het knaapje onherkenbaar gemaakt)









Intussen was het groepje meiden begonnen met het opvoeren van een spetterend waterballet …









Dat leek dat mannetje ook wel wat, en dus zette hij – avontuurlijk als hij was – behoedzaam koers in de richting van de meiden …









Eenmaal bij het groepje aangekomen, leek één van de meiden zich vriendelijk en zorgzaam over het knaap te ontfermen. Het resultaat was, dat het mannetje al snel vrolijk mee spetterde …









Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant bij het Mirnser Klif, en hoe kan ik dat beter afsluiten dan voor het vertrek nog één keer te kijken naar die prachtige schitteringen op het IJsselmeer …








Bij het Mirnser Klif

Na een kort ritje komen we aan bij het ruwweg 3,5 km ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif gelegen Mirnser Klif. We laten paviljoen en terras rechts liggen en dalen meteen via de trap af naar het strandje aan de voet van het klif …









Aan de voet van het Oudemirdumer Klif ligt kwetsbaar natuurgebied, dat niet betreden mag worden. Hier bij het veel lagere Mirnser Klif is dat heel anders. Een strandje lokt met mooi weer zwemmers en kiters van heinde en ver naar dit mooie plekje aan het IJsselmeer …









Jetske stort zich met haar camera meteen op alles wat het strandje en het IJsselmeer maar te bieden hebben: schuim aan de rand water en strand, glinsteringen op het water, een zeilschip in de verte, een enkele kitesurfer en wat dies meer zij …









Na een klein kwartiertje vindt Jetske het eerst welletjes, ze spreidt een plaid uit op het gras achter een dikke boomstam om vervolgens weg te zakken in wat ze zelf een powernap noemt …









Ja, het valt natuurlijk ook lang niet altijd mee om een hele dag met mij op pad te zijn. Dat schijnt zo vermoeiend te zijn, dat sommige mensen het niet eens meer aandurven …









Zoals op Jetskes’ verslag van deze dag te zien is, ga ik intussen lekker op de dikke boomstam zitten om te kijken en te genieten van hetgeen er om me heen zien valt. Verderop zit een viertal mensen op een andere boomstam hetzelfde te doen …









Daar waar water en zand elkaar ontmoeten zit een jongetje met een emmertje en een schepje te spelen. De muts valt niet goed te rijmen met de omstandigheden van die dag, maar voor de foto komt het me eerlijk gezegd wel goed uit …









In de verte scheert een kitesurfer over het water …









Een visdiefje hangt, loerend op een lekker hapje, een tijdje boven het water om ineens naar beneden te duiken …









Wat rest zijn nog slechts die fascinerende en betoverende schitteringen op het water …









– wordt vervolgd –



Dag Hanny

Zondag 2 januari is medeblogster en plaatsgenoot Hanny, in weblogland beter bekend als “Gewoon Hanny” overleden. Vandaag hebben we afscheid genomen van Hanny. Ter gelegenheid van haar afscheid open ik dit logje weer met de bloem, die ik wel vaker bij een afscheid heb gebruikt. Eigenlijk is deze bloem hier beter dan ooit op zijn plaats, omdat ik hem heb gefotografeerd op een plekje waar Hanny ieder jaar wel een paar maal met haar camera te vinden was: het strandje bij Smalle Ee …





Op 4 juli 2007 kwam ik via het weblog van Frans54 – die intussen ook al een paar jaar niet meer onder ons is – terecht op het weblog van Annemarie, in weblogland beter bekend als Annespike. Annemarie en ik bleken de avond daarvoor allebei tijdens een onweersbui voor het eerst de bliksem in beeld te hebben gevangen, en dat schept een band. Dit temeer, omdat we dat ook nog eens bijna vanaf dezelfde plek bleken te hebben gedaan, want we kwamen erachter dat we bij elkaar in de wijk woonden …





Vanaf Annespike’s weblog was het nog maar één klik om op Hanny’s blog terecht te komen. Hanny’s optimistische en in meerdere opzichten fleurige manier van bloggen stond me wel aan, zodat ik haar vanaf dat moment ben gaan volgen. In de loop van dat jaar leerden we elkaar persoonlijk kennen, waarna ik in november 2007 met Hanny en Annemarie èn mijn fotomaatje Jetske naar de Orchideeënhoeve in Luttelgeest toog, om ons daar eens goed uit te leven met onze camera’s …





Nadat wij in begin 2008 een nieuwe badkamer hadden gekregen, kwam Hanny op een mooie voorjaarsmiddag langs met een klein presentje. “Een bad kan niet zonder badeend,”zei Hanny. En dus kreeg ik een badeend. En niet zo maar één … Nee, het ging hier om een badeend in Hanny’s lievelingskleur blauw. Blauw met witte sterretjes. Dat blauwe badeendje zit nog steeds te pronken op de rand van het bad, en zal altijd een aandenken aan Hanny blijven vormen …





Hanny’s bloemen, haar stadsgezichten, de onvolprezen rijtjes die regelmatig terugkeerden op haar blog, de prachtige bergpanorama’s die ze in december in Oostenrijk pleegde te maken en haar reacties op andere weblogs … We zullen ze allemaal node moeten missen nu Hanny haar zo fier gestreden strijd tegen de kanker heeft verloren. Hanny laat een leegte na in weblogland, maar ze zal niet snel worden vergeten …





Jan, Annemarie, Roely, Jan, Marco, Karin, Frank en kleinkinderen heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd.

Skywatch Friday 333

Vandaag begeleiden we mijn zondag overleden schoonmoeder naar haar laatste rustplaats …

Today we accompany my Sunday deceased mother-in-law to her final resting place …





Voor deze gelegenheid heb ik twee foto’s uit het archief gezocht …

For this occasion I took two nice photos from my archive …





I hope you understand I won’t be visiting any blogs today …



Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Aalscholvers in de mist

Het was een bijzondere dag donderdag. Nadat de zon vrijwel de hele ochtend vrolijk aan een strakblauwe hemel had staan stralen, schoof er rond het middaguur ineens een dikke mist de straat in. Voor mensen die op zo’n moment node op de weg zitten, is dat geen pretje, voor mij bood de mist weer nieuwe uitdagingen en perspectieven …





Omdat ik uit ervaring weet dat de palenrij bij het strandje van Smalle Ee ook in de mist een erg fotogeniek object is, besloot ik daar tegen enen eerst maar eens naar toe te rijden. Als er geen dagjesmensen bij het strandje zijn, kun je er vaak wel wat aalscholvers aantreffen, die de paaltjes gebruiken als rustplaats om hun verendek te laten drogen …





Ik had geluk, want ook donderdag zaten er weer wat meeuwen en aalscholvers op de paaltjes. Een van de vogels bleef verwoede pogingen ondernemen om met wijd gespreide vleugels zijn veren te laten drogen. Nu eens stond hij met zijn snavel een tijdje naar het noorden te wijzen …





Dan weer draaide hij zich ruim een kwartslag om de blik naar het zuidwesten te richten. Welke windrichting hij ook probeerde en hoe hij af en toe ook wapperde met zijn vleugels, snel ging het niet met het drogen van zijn verendek. Er stond geen zuchtje wind en de talloze kleine mistdruppeltjes leken alleen nog maar in aantal toe te nemen …





Het was een genot om daar een tijdje te midden van de grijze en stille leegte aan de waterkant te staan, lekker leunend tegen het glijbaantje. Maar uiteindelijk werd het toch tijd om op zoek te gaan naar andere min of meer mysterieuze mistlandschapjes. Op naar de windmotor De Veenhoop …




Paaltjes in de mist

Na de nevel kwam de mist …, en het werd een mooie, fotogenieke mist op de donderdagmiddag …





Het had geen enkele zin om op zoek te gaan naar zonneharpen, want de zon had geen schijn van kans om door die dikke grijze deken heen te prikken …





Er restte mij niets anders dan op zoek te gaan naar onderwerpen die zich beter lenen voor een mistig dagje …





De eerste locatie waar ik voor koos, was het strandje bij Smalle Ee, waar de paaltjes en de rietkragen in de mist leken te verdwijnen …





In de verte zaten een paar aalscholvers, die vruchteloze pogingen leken te ondernemen om hun veren te drogen. Daarover morgen meer …