Naar de uitgang

Moe, maar absoluut voldaan over alle moois dat we hadden gezien in Park Vijversburg, besloten we op die mooie dag in mei tegen vier uur ’s middags op zoek te gaan naar de uitgang. En dat viel nog niet eens mee …

In een eerder logje schreef ik al: “Groot Vijversburg was dus eigenlijk een bos om de hoek. In het park waren vernuftige slingerpaden en kronkelende vijverpartijen aangelegd, zodat er lange wandelingen gemaakt konden worden zonder dat de wandelaars in de gaten hadden dat ze verschillende keren (bijna) langs dezelfde plek liepen …”

Uit eigen ondervinding kan ik zeggen dat de landschapsarchitect indertijd goed werk heeft gedaan, want wij kwamen helaas ook een paar maal op hetzelfde punt uit zonder dat we een stap dichter bij de auto waren gekomen. En dat terwijl ik intussen al knap moe was en ook flink dorstig. Het was aanlokkelijk om maar even op één van de bankjes te gaan zitten, die daar heel verleidelijk in de zon stonden. Maar behalve aanlokkelijk was het ook gevaarlijk. Wanneer ik in zo’n fase van mijn vermoeidheid ‘even’ ga zitten, dan maak ik het mezelf niet echt gemakkelijker. Want om dan weer overeind te komen en de weg te vervolgen … pfff …

Nee, ik stelde voor om eerst maar naar de oude ingang van het park te lopen (want die wist ik wel te vinden) en dan maar verder te zien. Dat bleek een goed idee, want toen we daar bijna waren, zag ik een auto naderen die op het punt stond om het terrein te verlaten. Terwijl het ijzeren hek open draaide, zetten wij zo goed en zo kwaad als het ging de pas er even flink in. Tot ons geluk konden we mooi bij de auto aansluiten, voordat het hek achter ons weer werd gesloten …

Aan de overkant van de weg stond een muurtje onder een lommerrijke boom. Dat was een fijn plekje om even lekker te zitten, terwijl Jetske de auto haalde. Die stond op de parkeerplaats bij de nieuwe ingang van het park, 200+ m verderop. Daarmee kwam er een onvoorzien eind aan ons bezoek aan Park Vijversburg. Een bezoek, dat wat mij betreft overigens zeker voor herhaling vatbaar is …

En zo heeft Jetske me ook dit jaar weer een paar maal door een mooie, maar vermoeiende fotokuier heen geholpen. Dankjewel, Jetske, ik zou me geen beter fotomaatje kunnen wensen!

Spiegeltje, spiegeltje

Onderweg naar de gesloten deuren aan het eind van één van de gangen van het glazen paviljoen in Park Vijversburg (zie foto boven) zag ik deze wat vervreemdende en verwarrende spiegelingen …

De gebogen glazen panelen hebben een wonderlijke visuele werking. Op die plek achterom kijkend, leek het park van rechts het paviljoen binnen te komen …

Links leek ineens een enorme gebogen spiegelwand te zijn opgetrokken. Als gevolg daarvan nam het aantal fotomaatjes plotseling schrikbarend toe terwijl ik terugliep naar het centrale deel van het paviljoen. Op enig moment zag ik wel zeven Jetskes voor me staan …

– wordt vervolgd –

Een glazen paviljoen

Het valt niet mee om het nieuwe glazen paviljoen bij Villa Vijversburg in enkele woorden te omschrijven. Van bovenaf ziet het eruit als een soort ster met drie armen die zich alle drie in een boog uitstrekken in een andere richting. We staan op de foto hieronder voor de zuidelijke arm. Hier versmalt het paviljoen zich tot de tot dikte van een enkele glasplaat, waaruit een soort toegangspoort tot het terras achter de villa is uitgespaard …

Zoals ook op de bovenstaande foto te zien is, strekt één van de andere armen zich uit naar de villa,. De derde arm loopt buiten beeld naar rechts en eindigt in een ‘achterdeur’ naar buiten. Het centrale deel van het paviljoen is bedoeld voor kleinschalige exposities, concerten en lezingen …

Hoog tijd om binnen een kijkje te nemen. Let er vooral even op hoe ongelooflijk helder het glas is als je naar buiten kijkt, maar ook op de bijzondere weerspiegelingen die er door de gebogen vormen ontstaan. Er staan helemaal geen dragende kolommen in het paviljoen, en dat komt de transparantie van het gebouw ten goede. Mooi is ook de verdiepte ligging van het paviljoen, daardoor ontstaat er een boeiende relatie met het park. Ook de strakke afwerking valt op, er zijn geen storende elementen als tl-armaturen of verwarmingsradiatoren te zien. En toch is alle techniek aanwezig. Afijn, kijk maar even mee …

– wordt vervolgd –

Gebroken glas

Zoals ik al eerder schreef is Park Vijversburg de afgelopen jaren grondig onder handen genomen. Het park heeft een eigentijdser gezicht gekregen en de villa is van binnen en van buiten gerestaureerd. Aan de achterkant van de villa is een geheel nieuw paviljoen verschenen …

Het paviljoen is ontworpen door de Japanse architect Junya Ishigami samen met de Rotterdamse architecte Marieke Kums. Van berichtgeving in de regionale pers en Omrop Fryslân kan ik me herinneren dat de realisatie van dat nieuwe paviljoen heel wat voeten in aarde heeft gehad …

Het is namelijk een glazen paviljoen geworden met een unieke draagconstructie, die volledig bestaat uit glazen wanden. Het paviljoen is opgebouwd uit 77 glazen panelen die exclusief voor Vijversburg zijn gemaakt in China. Ieder paneel heeft een ander formaat, sommige panelen zijn recht en andere gebogen, en allemaal moesten ze de constructie kunnen dragen …

Waarschijnlijk ter herinnering aan dat moeizaam verlopen traject, dat allerminst van een leien dakje verliep, is er één bijzonder paneel blijven staan. Voordat ik jullie meeneem naar binnen, eerst nog even wat foto’s van dat ene paneel, omdat het best aardige plaatjes oplevert …

– wordt vervolgd –

Skywatch Friday 405

Een paar foto’s van de zonsondergang gisteravond bij de Leijen …

A few shots of yesterday’s sunset near the small lake Leijen …













Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Bij het Mirnser Klif

Na een kort ritje komen we aan bij het ruwweg 3,5 km ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif gelegen Mirnser Klif. We laten paviljoen en terras rechts liggen en dalen meteen via de trap af naar het strandje aan de voet van het klif …









Aan de voet van het Oudemirdumer Klif ligt kwetsbaar natuurgebied, dat niet betreden mag worden. Hier bij het veel lagere Mirnser Klif is dat heel anders. Een strandje lokt met mooi weer zwemmers en kiters van heinde en ver naar dit mooie plekje aan het IJsselmeer …









Jetske stort zich met haar camera meteen op alles wat het strandje en het IJsselmeer maar te bieden hebben: schuim aan de rand water en strand, glinsteringen op het water, een zeilschip in de verte, een enkele kitesurfer en wat dies meer zij …









Na een klein kwartiertje vindt Jetske het eerst welletjes, ze spreidt een plaid uit op het gras achter een dikke boomstam om vervolgens weg te zakken in wat ze zelf een powernap noemt …









Ja, het valt natuurlijk ook lang niet altijd mee om een hele dag met mij op pad te zijn. Dat schijnt zo vermoeiend te zijn, dat sommige mensen het niet eens meer aandurven …









Zoals op Jetskes’ verslag van deze dag te zien is, ga ik intussen lekker op de dikke boomstam zitten om te kijken en te genieten van hetgeen er om me heen zien valt. Verderop zit een viertal mensen op een andere boomstam hetzelfde te doen …









Daar waar water en zand elkaar ontmoeten zit een jongetje met een emmertje en een schepje te spelen. De muts valt niet goed te rijmen met de omstandigheden van die dag, maar voor de foto komt het me eerlijk gezegd wel goed uit …









In de verte scheert een kitesurfer over het water …









Een visdiefje hangt, loerend op een lekker hapje, een tijdje boven het water om ineens naar beneden te duiken …









Wat rest zijn nog slechts die fascinerende en betoverende schitteringen op het water …









– wordt vervolgd –



’t Is weer winderig weer

Dat komt ervan als het in deze tijd van het jaar geen winter is, dan zitten we veelal opgescheept met nat, grijs en winderig weer. Dat was ook het beeld toen ik vrijdag even een tussenstop maakte aan de oostkant van de Leijen. En het zal vandaag niet veel anders zijn …





Te midden van vele tinten grijs vormden zich witte schuimkopjes, die roekeloos over elkaar heen buitelden …





Aan lagerwal deden wind en water hun best om weer wat land weg te snoepen …