Omdat het niet meteen duidelijk was hoe laat het zou gaan regenen, besloot ik voor de zekerheid en voor de verandering eens een ritje in Drachten te maken. Ik ben weer eens naar de wijk van mijn jeugdjaren gereden, de wijk ‘de Swetten’. Mijn eerste twee schooljaren heb ik doorgebracht in een noodgebouw aan de Tijen. Op die locatie is niets uit die tijd meer herkenbaar. Maar de oude school 4, tegenwoordig ‘o.b.s. de Swetten’, staat nog in bijna originele staat aan de Kuiperssingel. Daar heb ik in klas 3 en 4 gezeten. De bomen op de onderstaande foto stonden er toen waarschijnlijk ook al …
Nadat ik nog wat foto’s op andere plekjes in de wijk had gemaakt, besloot ik op weg naar huis via industrieterrein de Haven te rijden. Terwijl ik in het verlengde van de Rien het tunneltje onder de Noorderhogeweg in reed, kwam ik in een groep steppende kinderen terecht. Waar zij verderop bij de Loswal linksaf gingen, ging ik naar rechts …
Ik vond om de een of andere reden dat het tijd was om weer eens een paar foto’s te maken van wat ik met stip het lelijkste gebouw van Drachten vind. Het is de veevoederfabriek van Agrifirm, vroeger de CAF. De kolos is zelfs nog groter en wanstaltiger geworden dan toen ik er in maart 2009 een fotoserie van heb gemaakt met Johan …
Eerst maar snel weer vergeten en terug naar vrolijker objecten. Denkend aan het groepje kinderen dat me had ingehaald, besloot ik langs het skatepark in het Slingepark te rijden. Wie weet, misschien zou ik ze daar weer aantreffen. Dat bleek echter niet het geval te zijn, maar ik kon er wel een paar andere jongens kieken die zich op rolletjes voortbewogen ….
Omdat de regen nog altijd uit bleef, reed ik een stukje verder het park in. Daar ging ik even op een van de bankjes rond de vijver te gaat zitten. Tot mijn verrassing zag ik even later ook de steppers uit het tunneltje weer terug. Niet onlogisch want zulke mooie, hier en daar lekker gooiende asfalt paadjes hebben ze in mijn oude – hun huidige – woonwijk de Swetten niet …
Nadat ik ze een paar keer voorbij had zien komen, werd het tijd om wat te chillen. Dat deden ze op de speeltoestellen aan de andere kant van de vijver. Ik vond het wel grappig dat die jongens mijn pad en paar maal kruisten op de dag, waarop ik zelf even terug ging naar de wijk waar ik mijn kinderjaren heb doorgebracht. Dat was toen, dankzij veel braakliggende stukken grond, nog een mooie groene wijk om op te groeien. Tegenwoordig zijn alle vrije terreintjes van toen bebouwd met woningen. De wijk waar ik woon is een stuk groener. Ik begrijp die jongens dus wel …
