Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

De Peelrug in een wit decor

“Op de laatste open eindjes en op de vraag waarom die de boomstronken in de berm van de tunnel liggen, hoop ik volgend jaar nog eens terug te komen,” schreef ik op 29 december 2015 ter afsluiting van mijn serie over de aanleg van de Peelrugtunnel. Ik kwam er alweer veel eerder dan ik toen in gedachten had …





Het kon vorige week natuurlijk niet uitblijven … Ik moest en zou even een ritje over de Peelrug maken om toch zeker even wat foto’s te maken van de Peelrugtunnel in een wit decor. Het eerste object dat ik vorige week dinsdag in het besneeuwde Friese land opzocht was dan ook die tunnel …





Twee dingen vielen meteen op: op het noordelijke talud had de zon al kans gezien om alle sneeuw te doen verdwijnen, en de boomstronken in de zuidelijke berm van de tunnel vielen nu nog meer op dan ze in december al deden …





Intussen heb ik van Anne Meijer (Assistent Projectmanager N381 Drachten – Drentse grens) een mailtje ontvangen over deze boomstronken. Anne schrijft hierover: “Er is in de tunnel Peelrug een zogenaamde stobbenstrook aangelegd. Via deze stobben kunnen kleine (zoog)dieren en reptielen de nieuwe N381 ook ongelijkvloers kruisen. Deze kleine (zoog)dieren en reptielen kunnen onder beschutting/dekking op deze wijze door de tunnel lopen/kruipen …





Dat maakt maar weer eens duidelijk dat er bij de aanleg van de vernieuwde N381 niet alleen is gedacht aan de veiligheid voor de mens. Naast de kunstwerken voor de automobilist, fietser, ruiter en wandelaar, zijn er ook diverse ecologische voorzieningen getroffen voor klein en groot wild …




Afronding N381 – Peelrug

Het begon allemaal toen ik in februari van dit jaar tijdens een ritje op de Peelrug tussen Wijnjewoude en Donkerbroek op een enorme bouwput stuitte. Hier werd gewerkt aan een tunnel onder de deels nieuw aan te leggen N381 van Drachten naar de Drentse grens. Ik besloot er wat foto’s te maken, en daarna kwam van het één het ander …





In de periode tot de bouwvak was ik wekelijks een keer of drie bij die bouwplaats te vinden, want ik raakte “hielendal yn’e besnijing fan al dat wurk”. Vrij vertaald: ik raakte volledig in de ban van al het werk dat daar werd verzet. Omdat het meeste grote werk voor de bouwvak was afgerond, dreigde ik nadien zowaar weg te zakken in het welbekende zwarte gat. Maar ja, ik had het daar dan ook goed voor elkaar: elke dag viel er wel wat te beleven en te fotograferen en ik had op verschillende plaatsen rond de bouwput een provisorisch zitplekje gevonden of  gemaakt …





Gistermiddag ben ik er weer eens langs gereden. 10 maanden en ca 1.700 foto’s later is dit het beeld. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat de eerste en de tweede vanaf hetzelfde plekje zijn gemaakt …





Er moeten nog wat puntjes op de ‘i’ worden gezet, maar het ziet er op hoofdlijnen allemaal keurig uit. Het lijkt er op dat er een misrekening is gemaakt met het hek dat fietsers en auto’s van elkaar moet scheiden, want aan beide uiteinden is tijdelijk hekwerk geplaatst. Waar ik me verder over verwonderde, is dat er een lange rij boomstronken in de smalle groene berm naast het fietspad zijn gelegd. Terwijl die berm toch bedoeld is om dieren een gelegenheid te bieden om de N381 ter plekke veilig over te steken …





Om die oversteek voor dieren aanlokkelijker te maken, zou er naar ik had begrepen geen verlichting in de tunnel komen, terwijl er nu toch ledverlichting boven die smalle groen berm is aangebracht …





Aan de noordoostkant zijn parallel aan de tunnel grastegels gelegd, zodat het technische gedeelte van de tunnel bereikbaar is voor onderhoud en zo nodig het verhelpen van storingen …





Ook daar boven moeten nog een paar losse eindjes worden weggewerkt …





Tja, en toen ik toch boven was, heb ik ook nog maar even een paar foto’s gemaakt van het dubbele asfaltlint, dat het eerste deel van de weg van Drachten naar Drenthe een stuk veiliger maakt …





Op de bovenstaande foto is in de verte de brug over de Opsterlandse Compagnonsvaart te zien. En als je ter plekke niet bekend bent, heb je als automobilist geen idee dat je hier op de onderstaande foto in zuidelijke richting de Peelrug kruist …





Op de laatste open eindjes en op de vraag waarom die de boomstronken in de berm van de tunnel liggen hoop ik volgend jaar nog eens terug te komen. Voorlopig zet ik hier een punt achter de bouw aan de Peelrug. Ik heb het met veel plezier allemaal gevolgd en in beeld gebracht.

Een grijze zondag in december

Het was een grijze dag die op geen enkele manier lokte om naar buiten te gaan. Behalve het weer werkten ook vermoeidheid en pijntjes daar niet aan mee, en bij Aafje was het al niet veel anders. Aafje heeft sinds vrijdagmiddag kerstvakantie, na een razend drukke periode komt bij haar de werkstress er nu uit. Kortom: we hebben allebei weinig anders gedaan dan wat luieren …





Aangezien dat geen foto’s heeft opgeleverd, die het delen waard zijn, heb ik een paar foto’s uit mijn goed gevulde archief getrokken. Deze foto’s zijn gemaakt op 20 december 2007. Het was die dag ongeveer net zo grijs als vandaag, maar waar het kwik in ons tuintje vandaag opliep tot 12,1 ºC, bleef het kwik 8 jaar geleden de hele dag onder het vriespunt …




Paard en veulen in de wei

Behalve kalveren vinden ook veulens het lekker om in het zonnetje in de wei te liggen …





Als mama in de buurt is tenminste, want het moet wel veilig zijn …





Als er dan ineens iemand aan de rand van het weiland staat, wil je als veulen best even overeind komen …





Eens even kijken wat die vreemde snuiter van me wil …





Ojee, die man blijft daar maar staan … Dan toch maar wat dichter bij mama gaan staan … safety first …




Rietsnijders tussen de buien

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds begin januari weer eens een ritje gemaakt in de buurt van Oudega en Earnewâld …





Regelmatig trok er een bui met hagel of natte sneeuw over het polderlandschap …





Tussen de buien door waren de rietsnijders druk bezig om het riet binnen te halen en de ruigte te verbranden …




Grijs en nevelig

De thermometer geeft nog vrijwel dagelijks aangename nazomerse temperaturen aan …





Maar lucht en landschap vertonen steeds meer herfstachtige trekjes met laag hangende bewolking en nevelslierten die over het land trekken …