In de kleine vogelkijkhut

Zoals verschillende mensen gisteren al opmerkten, was het een flinke kuier naar de kleine vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Dat wist ik vooraf ook wel, want ik ben er tot een paar jaar geleden wel vaker geweest. Maar des te lekkerder is het om op zo’n dag bij het doel aan te komen, en daar een tijdlang lekker te kunnen zitten …

Het was geen straf om rustig uit te kijken over het Friese polderland. De gestaag voortdrijvende wolken verzorgden samen met de zon een mooi spel van licht & schaduw en fraai gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …

In de verte staat de windmotor, die vanaf de andere kant al zo vaak heeft gefigureerd op foto’s die op de achtergrond vooral (imposante) wolkenpartijen tonen …

Het was stil in het polderland. Aan de andere kant van het water stonden een paar koeien te grazen. Een blauwe reiger die ineen gedoken de wind trotseerde, bleef naar alle waarschijnlijkheid zitten om de benaming ‘vogelkijkhut’ eer aan te doen, denk ik …

Verderop stond te midden van het wuivende riet een vogelaar. Hij probeerde om een torenvalk voor de lens te krijgen, die zich ophield bij de gaswinningslocatie. Als een voorbode van de nakende winter blies de wind ontelbare pluisjes door de lucht …

Na enige tijd brak het moment aan om de terugweg te aanvaarden. Eerst langs het ‘dode bomen bos’, dan over het bruggetje waar ik leunend weer even wat rust kon pakken en tot slot langs het bankje, waar ik toen – in tegenstelling tot op de heenweg – wel even ben gaan zitten …

Ja, voor het eerst sinds bijna twee jaar is een langere fotokuier weer te doen, en dat voelt goed. Morgen meer daarover.

Naar de kleine hut

Verreweg de meeste foto’s die ik in de loop der jaren in de Jan Durkspolder heb gemaakt, heb ik genomen vanuit de grote vogelkijkhut aan het eind van de Westersanning. Deze hut is meteen vanaf de weg bereikbaar via een met wilgen omzoomd betonpad. Vanuit de ruim opgezette hut, die voorzien is van een rolstoelplateau, heb je rondom zicht over het zuidelijk deel van de polder …

Er staat echter ook nog een tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Die staat wat verder weg en is eigenlijk alleen op goeie dagen nog bereikbaar voor mij. Maandag had ik zo’n goeie dag, en dus heb ik mijn wandelschoenen aangetrokken om aan het eind van de Westersanning via het schelpenpad in westelijke richting te lopen …

Bij een groot informatiepaneel over flora en fauna in het gebied, gaan we rechtsaf en volgen we een graspad dat omgeven door struweel en riet via een bruggetje naar een veel kleinere vogelhut leidt …

Als we het bruggetje achter ons hebben gelaten, krijgen we uitkijkend over een rietkraag een eerste glimp van de vogelhut te zien …

Waar het pad na verloop van tijd afbuigt naar links, krijgen we zicht op een klein ‘dode bomen bos’ …

Als we de blik vanaf die plek naar rechts wenden, zien we weer een door wilgen omzoomd paadje dat naar de vogelkijkhut leidt …

In deze hut is ruimte voor vier, misschien vijf mensen, die op een rijtje naast elkaar op een bank kunnen zitten om aan de oostkant van de hut uit te kijken over land en water …

Morgen een rondblik vanuit deze kleine vogelkijkhut in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder.