In de kleine vogelkijkhut

Zoals verschillende mensen gisteren al opmerkten, was het een flinke kuier naar de kleine vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Dat wist ik vooraf ook wel, want ik ben er tot een paar jaar geleden wel vaker geweest. Maar des te lekkerder is het om op zo’n dag bij het doel aan te komen, en daar een tijdlang lekker te kunnen zitten …

Het was geen straf om rustig uit te kijken over het Friese polderland. De gestaag voortdrijvende wolken verzorgden samen met de zon een mooi spel van licht & schaduw en fraai gebroken weerspiegelingen op het wateroppervlak …

In de verte staat de windmotor, die vanaf de andere kant al zo vaak heeft gefigureerd op foto’s die op de achtergrond vooral (imposante) wolkenpartijen tonen …

Het was stil in het polderland. Aan de andere kant van het water stonden een paar koeien te grazen. Een blauwe reiger die ineen gedoken de wind trotseerde, bleef naar alle waarschijnlijkheid zitten om de benaming ‘vogelkijkhut’ eer aan te doen, denk ik …

Verderop stond te midden van het wuivende riet een vogelaar. Hij probeerde om een torenvalk voor de lens te krijgen, die zich ophield bij de gaswinningslocatie. Als een voorbode van de nakende winter blies de wind ontelbare pluisjes door de lucht …

Na enige tijd brak het moment aan om de terugweg te aanvaarden. Eerst langs het ‘dode bomen bos’, dan over het bruggetje waar ik leunend weer even wat rust kon pakken en tot slot langs het bankje, waar ik toen – in tegenstelling tot op de heenweg – wel even ben gaan zitten …

Ja, voor het eerst sinds bijna twee jaar is een langere fotokuier weer te doen, en dat voelt goed. Morgen meer daarover.

Naar de kleine hut

Verreweg de meeste foto’s die ik in de loop der jaren in de Jan Durkspolder heb gemaakt, heb ik genomen vanuit de grote vogelkijkhut aan het eind van de Westersanning. Deze hut is meteen vanaf de weg bereikbaar via een met wilgen omzoomd betonpad. Vanuit de ruim opgezette hut, die voorzien is van een rolstoelplateau, heb je rondom zicht over het zuidelijk deel van de polder …

Er staat echter ook nog een tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Die staat wat verder weg en is eigenlijk alleen op goeie dagen nog bereikbaar voor mij. Maandag had ik zo’n goeie dag, en dus heb ik mijn wandelschoenen aangetrokken om aan het eind van de Westersanning via het schelpenpad in westelijke richting te lopen …

Bij een groot informatiepaneel over flora en fauna in het gebied, gaan we rechtsaf en volgen we een graspad dat omgeven door struweel en riet via een bruggetje naar een veel kleinere vogelhut leidt …

Als we het bruggetje achter ons hebben gelaten, krijgen we uitkijkend over een rietkraag een eerste glimp van de vogelhut te zien …

Waar het pad na verloop van tijd afbuigt naar links, krijgen we zicht op een klein ‘dode bomen bos’ …

Als we de blik vanaf die plek naar rechts wenden, zien we weer een door wilgen omzoomd paadje dat naar de vogelkijkhut leidt …

In deze hut is ruimte voor vier, misschien vijf mensen, die op een rijtje naast elkaar op een bank kunnen zitten om aan de oostkant van de hut uit te kijken over land en water …

Morgen een rondblik vanuit deze kleine vogelkijkhut in het noordelijk deel van de Jan Durkspolder.

Gehamer in ’t Skar

Nadat ik een tijdlang bij het meest zuidelijke ven in het Weinterper Skar had rondgestruind om wat juffertjes en weerspiegelingen te fotograferen, werd het de hoogste tijd om terug te keren naar het bankje bij het noordelijke vennetje. Bij het zuidelijke ven staat namelijk geen bankje, en met het oog op die vermaledijde teken durf ik het tegenwoordig niet meer aan om even lekker in het hoge gras te gaan zitten …

Ik zat nog maar nauwelijks, toen er achter me gehamer klonk. Hoe moe mijn benen ook aanvoelden, dat geluid lokte me toch weer overeind …

Het duurde even voordat ik hem had gelokaliseerd, maar toen kreeg ik de veroorzaker van het gehamer mooi in beeld …

Het is me wel eens eerder gelukt om een grote bonte specht op de foto te zetten, maar meer dan een schim bleef er meestal niet van over …

Dit exemplaar zat prachtig op het licht en liet zich van alle kanten zien …

Nadat ik hem uitgebreid had geportretteerd, ben ik nog maar weer even op het bankje gaan zitten. Erg lang duurde dat echter niet meer, want vanuit het zuidwesten hadden de vriendelijke witte wolken inmiddels plaatsgemaakt voor donkere wolken, die snel dichterbij kwamen …

Het werd tijd om de blik weer noordwaarts te richten en terug te keren naar de auto …

En als we het dan toch over noordelijke richting hebben …

Donderdag heeft zich aan het eind van de middag een grote uitbarsting voorgedaan op de zon. De golf met geladen zonnedeeltjes wordt in de loop van de middag bij de aarde verwacht. Dat betekent dat er een kans is dat we in de komende nacht vanuit Nederland en België poollicht kunnen zien. Zoals meestal in dergelijke gevallen lijkt het weer niet mee te willen werken, want de kans op een gesloten wolkendek is vrij groot, maar zeker in het noorden van het land is er ook kans op opklaringen. Hoe dan ook, ik houd de grafiekjes de komende uren zeker in de gaten. Zodra de schokgolf de aarde heeft bereikt en we serieus kans hebben op poollicht, zal ik daarvan zeker melding maken via mijn Twitter-account.

Aan de zuidkant

Omdat het ook vandaag weer grijs en miezerig is, èn omdat ik vanmiddag een afspraak heb met het creatieve duo achter J&R Producties, blik ik hier nu toch maar even terug op afgelopen maandag. Het kuiertje in de tuin van Huize Olterterp was maar kort geweest, daarom had ik nog wel wat energie over voor een tweede kuiertje. Het was tenslotte mooi weer, en dat moet je zeker in deze tijd van het jaar volop meepakken. Daarom ben ik nog maar even naar het enkele kilometers verderop gelegen Weinterper Skar gereden …

Zoals vrijwel altijd zat er ook nu weer een steenrode heidelibel lekker in het zonnetje op de paal van Staatsbosbeheer, naast het pad dat naar de dobbe aan de noordkant van het gebied leidt …

Ik koos ditmaal voor het pad aan de zuidkant van de weg. Er viel onderweg nog genoeg te beleven, want ook op het pad zaten nog meerdere libellen. De meeste vlogen op zodra ik in de buurt kwam, maar eentje wilde nog wel even op de foto. Helaas voor de libel: die foto is vandaag niet door de ballotage gekomen. We naderen intussen het eerste vennetje …

Als we de twee dode bomen rechts van het pad hebben bereikt, zijn we bij het vennetje aangekomen. De lucht leent zich op dat moment net even goed voor een tegenlichtopname …

Nog een klein stukje verderop staat aan het eind van het eerste vennetje een van mijn favoriete bankjes. In de zon en uit de wind was het er maandagmiddag goed uit te houden …

Hoe lekker het er voor de tijd van het jaar ook zat, uiteindelijk moest ik toch weer huiswaarts. Met de zon in de rug is nu toch wel goed te zien dat de herfst toch wel degelijk zijn intrede heeft gedaan …

Bijna terug bij de auto kon ik het niet laten om nog even neer te knielen bij een zweefvlieg die zijn kostje bijeen scharrelde op een biggenkruid bloemetje …

Helemaal terug op het beginpunt werd ik opnieuw opgewacht door een steenrode heidelibel. Dit exemplaar had de afsluitboom als uitvalsbasis gekozen. Zou dit dan echt de laatste libel geweest zijn die ik dit jaar heb gefotografeerd …? Nu er voor de komende dagen opnieuw hogere temperaturen zijn voorspeld, heb ik daarover zo mijn twijfels …