Terug naar normaal

Na 48 blogjes over drie dagen in de Waddenregio is het tijd om weer eens wat andere onderwerpen voorbij te laten komen. Terug naar normaal dus eigenlijk. Zoals te doen gebruikelijk was, kan dat weer van alles zijn. Zo zal er weer wat vaker een landschapje uit mijn eigen rayon te zien zijn …

Maar ook beestjes zullen er wel weer voorbij komen. Wat te denken van die hele grote slak, die ik samen met het allerkleinste slakje ooit kon fotografeerde. Of gewoon eens een neergedwarreld herfstblad in de tuin…

Als het zo uitkomt, kun je hier zelfs enige dichterlijkheid in herfsttinten aantreffen …

Wetend dat november in diverse opzichten vaak niet mijn beste maand is, heb ik voor alle zekerheid wel een ruime collectie ‘dijkzichten’ uit de periode 2003-2021 bijeengezocht in mijn digitale archief. Die houd ik voorlopig achter de hand. Want hoe het jullie vergaat, weet ik niet, maar zelf ben ik nog steeds niet uitgekeken op die streek …

Nu het met Corona weer helemaal de verkeerde kant op gaat en onze premier nog steeds alleen met holle woorden kan regeren, sluit ik zelfs niet uit, dat ik zo af en toe eens met wat modder ga gooien …

’t Is maar dat u het weet.

Een slak op de afvalbak

Begin augustus zag ik tijdens een loopje door de tuin een kleine huisjesslak op de gft-container achter in de tuin …

Een groot fan ben ik niet van slakken, maar ik vind ze wel fotogeniek, zeker als ze nog zo klein en transparant zijn …

En klein was dit exemplaar zeker, gelukkig wijst een pijl het kleine ding behulpzaam aan …

Sierlijk en traag kroop hij over het handvat. Precies het tempo dat mij en mijn camera eigenlijk nog het best ligt …

Daar gaat ‘ie

Nadat hij met zijn wendbare ogen op steeltjes een inschatting had gemaakt van hetgeen hem in de afgrond te wachten stond, waagde de slak zich over de rand van het tafeltje …

Steeds verder schoof hij met zijn gespierde buik over de rand, tot hij uiteindelijk als een heuse steile wand acrobaat in de richting van de klimop kroop …

Uitgerekend op dat moment kwam Aafje thuis van haar zaterdagse boodschappenronde. Voordat ik in de gaten had wat er gebeurde, had ze de slak van de tafel geplukt. “Ik zie het al, jij hebt honger, hè …,” zei ze …

Alsof hij haar begreep, hief de slak zijn kopje even naar haar op. Daarna bracht Aafje hem met ferme tred naar een plekje waar hij zijn buikje vol kon vreten, zonder daarbij schade aan te kunnen richten … de gft-container …

Op weg naar de afgrond

Ooit, toen het nog eens twaalf dagen achtereen droog was … een week of drie geleden dus …

Er kroop een slak over de terrastafel. Moeizaam, bijna laverend, leek hij zijn weg te zoeken …

Met zijn niet meer in topconditie verkerende huisje ging hij traag, maar onstuitbaar op weg naar de afgrond …

  • wordt vervolgd

Terugblik op betere tijden

Mijn fotomaatje Jetske zet ook vandaag haar beste beentje weer voor in de strijd tegen de gevolgen van de corona-uitbarsting. Ziekenhuis Tjongerschans en de andere Friese ziekenhuizen zijn de afgelopen weken voortdurend bezig geweest met het opschalen van de opvangcapaciteit. Om voldoende capaciteit te creëren zijn er rond de ziekenhuizen kleine tentendorpen verschenen …

Het aantal Friese coronapatiënten is nog altijd betrekkelijk klein, maar er zijn en worden al enkele weken talloze patiënten uit het zuiden verpleegd. Naar ik heb begrepen, bestaan specialismen hoegenaamd nauwelijks meer in de ziekenhuizen momenteel. Alles en iedereen lijkt nu in eerste instantie gericht op het in leven houden van coronapatiënten. Naar mate de druk op artsen en verplegend personeel toeneemt, stijgen zowel mijn zorg als mijn bewondering voor deze mensen. Vooral het voortdurend dreigende tekort aan deugdelijke beschermingsmiddelen vind ik een gruwel …   ;-(

Genoeg daarover. Ik doe het vandaag weer zonder mijn fotomaatje, maar ik neem jullie wel even mee terug naar onze allereerste kuier in september 2006. Dat was eigenlijk voor allebei natuurlijk de spannendste kuier. Jetske had van mij al een beeld gekregen via mijn weblog. Ik had aan alle kanten het raden, maar het kwam goed.

Jetske had een mooie, niet al te lange kuier uitgezocht ‘bij het witte bruggetje’ aan de Hoogeweg bij Kalenberg. Aan het begin groeide een madeliefje langs het pad en halverwege stond een bankje. Met mijn voorkeur voor dat laatste had Jetske meteen al een vol punt gescoord …

Het bankje was geen luxe uitvoering met een leuning voor zover ik me herinner, maar het was een aangenaam rustpunt voor mijn benen. Onderweg waren we allebei stil geweest en lieten we onze ogen ronddwalen door de ons omringende natuur, op zoek naar onderwerpen om te fotograferen. Eenmaal op het bankje raakten we al snel in gesprek over onze gezamenlijke hobby en over de omgeving waar we waren …

De terugweg verliep op vergelijkbare wijze. Rondkijken, fotograferen en af en toe de ander zachtjes ergens op wijzen. Terug op het startpunt van deze eerste kuier namen we opnieuw plaats op een bankje. Daar ontwikkelde zich een geanimeerd gesprek over een keur aan onderwerpen. De basis voor onze vriendschap werd hier gelegd …

Lieve Jetske, fijn fotomaatje op afstand,

Ik blijf het toch zeggen zo lang deze ellende voortduurt …
Als ik vandaag weer in mijn uppie ergens een fotokuiertje maak – en dat is gezien de omstandigheden maar de vraag – dan zal ik zeker even aan jou en je vele collega’s denken. Jullie staan nog steeds voor een immense klus. Aan jullie inzet en toewijding zal het niet liggen. Maar hoe het met jullie eigen bescherming en zaken als beademingsapparatuur zit, vind ik eigenlijk steeds zorgelijker worden. Pas daarom de komende tijd behalve op jullie patiënten vooral ook goed op jezelf en elkaar. Werkze en heel veel sterkte de komende tijd!

Een slijmerige snoeper

Ook tijdens mijn boswandeling bij Heidehuizen kon ik vorige week vrijdag niet helemaal om de paddenstoelen heen. Bij de mooiste en de meest opvallende exemplaren ben ik hier en daar even door de knieën gegaan …

151002-1429x

Dit was bepaald niet één van de mooiste paddenstoelen die ik op mijn pad aantrof, maar de slijmerige snoeper die er overheen kroop maakte het geheel toch aantrekkelijk genoeg om er even een paar plaatjes van te schieten …

151002-1431x