Torenvalk in ’t wit

Zo lang mijn benen me maar enigszins willen dragen

zo lang het vertrouwd is om me de weg op te wagen

zo lang blijven sneeuwtochtjes en -kuiertjes me behagen

Niet ver van de plek waar ik in november een hooghartig torenvalkje fotografeerde, trof ik vorige week donderdag opnieuw een torenvalk – reade wikel in het Fries – aan in de wijde witte wereld in de buurt van de Jan Durkspolder. Best mogelijk dat het dezelfde vogel was, want dit exemplaar vertoonde hetzelfde hooghartige gedrag, alsof ik er niet was …

Het was in elk geval ‘t eerste van veel mooie fotomomenten op die prachtige dag, waarop de wereld even wit was …

As it kwik sakket

Het kwik bleef vandaag opnieuw tot het middaguur onder het vriespunt steken …

En dus heb ik in de loop van de ochtend nog maar eens een kijkje in de Jan Durkspolder genomen, want …

Erg druk was het er niet, maar ook nu de winter echt op zijn laatste benen lijkt te lopen, waren er nog vermetele ridders van het ijs actief …

In het weekend volgen nog wat sfeerplaatjes.

Gedicht bij een bankje

Terwijl de regen in een groot deel van het land met bakken uit de lucht kwam, was het bij ons maandag de hele dag droog. Echt zonnig wilde het echter niet worden, de bewolking eindigde net ten noorden van Drachten. Op de onderstaande foto is de blauwe lucht ten noorden van ons te zien, en nog weer iets verderop bollen langs de Waddenkust weer witte wolken op …





Bij zonnig weer had ik misschien nog wat heideblauwtjes kunnen kieken, maar die hielden zich allemaal schuil. Door de combinatie van bewolking en welig woekerende pijpenstrootjes kreeg de heide helaas geen fraaie paarse gloed. Om toch wat kleur in beeld te vangen, heb ik maar gekozen voor een paar macro-opnamen …





Op de foto hierboven een trosje dopheide en hieronder een takje van de veel meer voorkomende struikheide. Dankzij het insect dat er op rond struinde, kreeg ik toch nog wat leven in beeld …





Aan het eind van het noordelijke heideveld staat een van mijn zo geliefde bankjes. Daar heb ik maandagmiddag een tijdje heerlijk gezeten. Naast het bankje staat een bordje met daarop een gedicht …





Dit pad en dit gedicht maken deel uit van een ongeveer drie kilometer lange Poëzieroute die door het Weinterper Skar loopt. De vijftien gedichten van de route komen van bekende dichters en zijn in het Nederlands, Fries of Stellingwarfs te lezen en te beluisteren. Het Friestalige gedicht “Oantinken” staat naast het bankje op de bovenstaande foto. Omdat de meeste lezers van dit weblog van het Fries geen kaas hebben gegeten, heb ik de Nederlandse vertaling “Herinnering” ernaast gezet …




Heerlijk avondje

Het was weer een ouderwets heerlijk avondje gisteren. Voordat Sinterklaas en Zwarte Piet met het nodige misbaar een zak met cadeautjes in de gang dropten, verrasten Tijmen en Pepijn ons om de tijd te doden met een kleine recital op percussie …





Nadat we vervolgens een paar Sinterklaasliedjes hadden gezongen, kon het grote uitpakfeest beginnen. Pepijn was meteen verguld met zijn eerste presentje: een seinhuisje of iets van dien aard van Tomas de Trein, het werd meteen aan alle kanten bekeken en verkend, we hadden er geen kind meer aan …   😉





We hadden ook nog een primeur. Een van de hoogtepuntjes van de avond was het feit, dat Tijmen voor het eerst een aan hem gericht gedicht voor kon lezen. Wij vonden het allemaal reuze knap voor een ventje dat nog zeven moet worden …





Aan het eind van de avond konden we vaststellen dat iedereen blij was met de cadeautjes en gedichten, zodat we uit volle borst samen nog een liedje hebben gezongen om Sinterklaas te bedanken voor alle gulle gaven en de gezellige avond.