Het meisje met de sneeuwklokjes

Jullie kennen vast ’t sprookje Het meisje met de zwavelstokjes wel …
Wel, wij hebben in de tuin het meisje met de sneeuwklokjes

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Merels ontkleden terraspoes

Naturetoday.com kwam vandaag met het bericht dat de natuur anderhalve maand voor ligt op schema. In ons tuintje is dat al niet anders. Eind december stond de eerste narcis al stoer te bloeien, en op dit moment hebben de merels volop nesteldrang. Ze zijn in elk geval druk bezig met het verzamelen van nestmateriaal, onze terraspoes wordt langzaam maar zeker van haar warme en heerlijk zachte moskleedje ontdaan door een paar merels …





Het is me helaas nog niet gelukt om een merel te fotograferen, terwijl die aan het mos aan het trekken was. Zodra ze me gewaarworden vliegen ze weg of ze gaan heel onschuldig iets verderop aan de rand van de vijver zitten …





En dan maar quasi onschuldig omkijken, alsof ze willen zeggen: “Aan de terraspoes komen …? Ikke …? Welnee, ik kom alleen even om een slokje water te drinken en mijn toilet te maken …”




Daar was de winter dan toch (even)

Na een record warme decembermaand, waarin van winter volstrekt geen sprake was, is de winter gisteravond toch vanuit het noordoosten ons land binnen getrokken. Dat begon gisteravond met stroomdipjes, die de lampen in huis regelmatig even lieten knipperen. Doordat ijzel zich afzette op hoogspanningslijnen, begonnen die lijnen te dansen in de wind, met als gevolg kleine kortsluitinkjes wanneer die lijnen elkaar raakten …





Toen ik vanmorgen uit bed kwam, was de tuin bedekt met het eerste laagje sneeuw van deze winter. En dat op de dag waarop het precies 19 jaar geleden is, dat de laatste Elfstedentocht werd gereden. Ons beeldige vrouwtje bij de vijver leek er geen last van te hebben, zij rekte zich nog eens behaaglijk uit …





Ook de decoratie op de terrastafel lijkt voorlopig nog geen last te hebben van de winterse omstandigheden, de rode besjes doen het prima in dit laagje sneeuw …





Voor de narcis die op oudejaarsdag zo fier stond te bloeien, komt het winterweer niet echt gelegen. Zoals te verwachten was, lag de bloem nu geknakt in een laagje sneeuw …




De eerste tuindag

Met net 18 graden op de thermometer was gisteren de eerste lekkere tuindag, en daar heb ik meteen goed van geprofiteerd door eerst het terras maar eens aan te vegen en vervolgens wat algen uit de vijver te vissen …





Daarna heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een rondje door de tuin gemaakt met de camera. Eerst langs de tuintobbe, waarin weer van alles tot leven komt …





Natuurlijk kon ik het niet laten om even door frisgroene bladeren van de iris naar ons zonnende vrouwtje aan de overkant van de vijver te gluren …





In de hoek van vijver komt de dotter weer tot leven, er zitten redelijk wat knoppen in, die volgende week ongetwijfeld zullen openbarsten. Langs de bedding van het drooggevallen stroompje komt de muur weer tevoorschijn …





Op ’n paar plekken langs de vijver heeft zich in de loop der jaren een fraai mostapijtje ontwikkeld, en daar nestelen zich intussen ook wat andere plantjes …





Het skeletje van één van de laatste lampionnetjes houdt dapper stand aan de waterkant …





Achter in de tuin is de kerria weer tot bloei gekomen met zijn prachtige felgele bloemen …





Lager bij de grond achter doen ook de narcissen achter in de tuin hun best om het voorjaarsgevoel verder op te zwepen …




Vriendenkring

Kleinzoon Tijmen spaart diverse stenen, mineralen en beeldjes …





Sinterklaas had daarom dit beeldje getiteld “Vriendenkring”, gemaakt van Keniaans speksteen, voor hem meegenomen …





Tijmen was er erg blij mee!
En ik ook, want ik vond het meteen een mooi foto object. 🙂

Doorkijkje in de tuin

De bladeren van de hosta bij de vijver hebben hun glans nog niet helemaal verloren, maar er zijn inmiddels wel grote gaten in gevallen …

Eén van die gaten biedt een mooi doorkijkje naar het beeldje aan de andere kant van de vijver …

Met de tweede bloei van de dotter is het nu toch echt afgelopen …

De Bessenschuur en de Badhuiskuil

Op de tweede dag zijn we rond 11:00 uur op de fiets gestapt, want het was een prima dagje voor een bezoekje aan het strand. Nadat ik op dag één het hoge duin bij West-Terschelling had overwonnen, moest het ook lukken om het strand bij West aan Zee te bereiken.
Onderweg naar Paal 8 kwamen we langs de monumentale “Bessenschuur”. Naar verluidt is dit de enige originele cranberryschuur in Europa. Van oudsher is dit het middelpunt van de cranberryteelt op Terschelling. Net als twee jaar geleden hebben we hier ook dinsdag even halt gehouden …

Twee jaar geleden bood “de Bessenschuur” een heel ander beeld, niet alleen omdat we toen vanaf de andere kant kwamen, maar vooral ook omdat het toen grijs en regenachtig was. Afijn, de grote waterplas waarin de schuur wordt weerspiegeld, spreekt voor zich …

In 2009 kwamen op weg terug naar ons huisje langs de Badhuiskuil. Daar zijn we indertijd even gestopt om onze regenkleding aan te trekken, want het werd op dat moment echt bar en boos met het weer …

Van het uitzicht hebben we daar toen niet kunnen genieten, dat was afgelopen week gelukkig anders. Ditmaal kwamen we er langs op weg naar het strand, terwijl het zonnetje vriendelijk scheen. Nu was het een prima plekje om even te genieten van het uitzicht en om mijn benen even wat rust te gunnen …

Bij de Badhuiskuil staat een beeldje ter nagedachtenis aan Victor Westhoff (1916-2001). Westhoff was een van de meest invloedrijke natuuronderzoekers en -beschermers in Nederland. Hij was er van overtuigd dat variatie en rijkdom in de natuur gedeeltelijk afhankelijk is van menselijk beheer. Veel van zijn onderzoek voerde hij uit op Terschelling. De Boschplaat werd bezocht, maar ook verschillende natte en droge duinen. Een van deze natte duinen was de Badhuiskuil, bij West aan Zee. Hier werden zijn ideeën over menselijk beheer toegepast. In de beginjaren van zijn onderzoek kwamen er in de Badhuiskuil vele zeldzame plantensoorten voor. Eind jaren tachtig waren al deze soorten verdwenen en alles bijna volledig dichtgegroeid. In 1989 besloot Staatsbosbeheer de Badhuiskuil tot aan de schone zandlaag uit te graven …

Toen Westhoff de Badhuiskuil tien jaar later opnieuw bezocht, vond hij hier dezelfde zeldzame planten weer terug. De Badhuiskuil is de historische proeftuin van de natuurontwikkeling in Nederland, waarvan Westhoff de geestelijk vader is. De Badhuiskuil is een natte duinvallei die is hersteld volgens zijn inzichten. Met een geweldig resultaat: verloren gewaande planten kwamen hier massaal terug, onder meer zeldzaamheden als oeverkruid en draadgentiaan. Dat was het grote voorbeeld voor de natuurontwikkeling die daarna in gang is gezet in de overige duinvalleien …

Normaal gesproken zitten er veel vogels in en rond het meertje, maar nu was het er opvallend rustig. Wel kregen we van een voorbijganger nog een tip m.b.t. een plek verderop waar zich o.a. aalscholvers en lepelaars ophielden, maar daar zijn we toch maar niet meer naar op zoek gegaan …

Terwijl de dames nog genoten van de rust en het uitzicht, heb ik me nog even op een vlinder gestort, die zich tegoed deed aan de lekkernij die een bloeiende distel te bieden had. Het viel nog niet mee om hem enigszins acceptabel op de foto te krijgen, want de wind liet bloem en vlinder nogal heen en weer zwiepen …

Mogelijk betreft het hier een duinparelmoervlinder, maar als iemand hier een ander idee over heeft, dan hoor ik dat natuurlijk graag …

Tijd om verder te gaan. Op naar het strand …