Op de tweede dag zijn we rond 11:00 uur op de fiets gestapt, want het was een prima dagje voor een bezoekje aan het strand. Nadat ik op dag één het hoge duin bij West-Terschelling had overwonnen, moest het ook lukken om het strand bij West aan Zee te bereiken.
Onderweg naar Paal 8 kwamen we langs de monumentale “Bessenschuur”. Naar verluidt is dit de enige originele cranberryschuur in Europa. Van oudsher is dit het middelpunt van de cranberryteelt op Terschelling. Net als twee jaar geleden hebben we hier ook dinsdag even halt gehouden …

Twee jaar geleden bood “de Bessenschuur” een heel ander beeld, niet alleen omdat we toen vanaf de andere kant kwamen, maar vooral ook omdat het toen grijs en regenachtig was. Afijn, de grote waterplas waarin de schuur wordt weerspiegeld, spreekt voor zich …

In 2009 kwamen op weg terug naar ons huisje langs de Badhuiskuil. Daar zijn we indertijd even gestopt om onze regenkleding aan te trekken, want het werd op dat moment echt bar en boos met het weer …

Van het uitzicht hebben we daar toen niet kunnen genieten, dat was afgelopen week gelukkig anders. Ditmaal kwamen we er langs op weg naar het strand, terwijl het zonnetje vriendelijk scheen. Nu was het een prima plekje om even te genieten van het uitzicht en om mijn benen even wat rust te gunnen …

Bij de Badhuiskuil staat een beeldje ter nagedachtenis aan Victor Westhoff (1916-2001). Westhoff was een van de meest invloedrijke natuuronderzoekers en -beschermers in Nederland. Hij was er van overtuigd dat variatie en rijkdom in de natuur gedeeltelijk afhankelijk is van menselijk beheer. Veel van zijn onderzoek voerde hij uit op Terschelling. De Boschplaat werd bezocht, maar ook verschillende natte en droge duinen. Een van deze natte duinen was de Badhuiskuil, bij West aan Zee. Hier werden zijn ideeën over menselijk beheer toegepast. In de beginjaren van zijn onderzoek kwamen er in de Badhuiskuil vele zeldzame plantensoorten voor. Eind jaren tachtig waren al deze soorten verdwenen en alles bijna volledig dichtgegroeid. In 1989 besloot Staatsbosbeheer de Badhuiskuil tot aan de schone zandlaag uit te graven …

Toen Westhoff de Badhuiskuil tien jaar later opnieuw bezocht, vond hij hier dezelfde zeldzame planten weer terug. De Badhuiskuil is de historische proeftuin van de natuurontwikkeling in Nederland, waarvan Westhoff de geestelijk vader is. De Badhuiskuil is een natte duinvallei die is hersteld volgens zijn inzichten. Met een geweldig resultaat: verloren gewaande planten kwamen hier massaal terug, onder meer zeldzaamheden als oeverkruid en draadgentiaan. Dat was het grote voorbeeld voor de natuurontwikkeling die daarna in gang is gezet in de overige duinvalleien …

Normaal gesproken zitten er veel vogels in en rond het meertje, maar nu was het er opvallend rustig. Wel kregen we van een voorbijganger nog een tip m.b.t. een plek verderop waar zich o.a. aalscholvers en lepelaars ophielden, maar daar zijn we toch maar niet meer naar op zoek gegaan …

Terwijl de dames nog genoten van de rust en het uitzicht, heb ik me nog even op een vlinder gestort, die zich tegoed deed aan de lekkernij die een bloeiende distel te bieden had. Het viel nog niet mee om hem enigszins acceptabel op de foto te krijgen, want de wind liet bloem en vlinder nogal heen en weer zwiepen …

Mogelijk betreft het hier een duinparelmoervlinder, maar als iemand hier een ander idee over heeft, dan hoor ik dat natuurlijk graag …

Tijd om verder te gaan. Op naar het strand …