SBB blameert zich in De Deelen

Omdat ik in de buurt was, heb ik gistermiddag weer even een tussenstop gemaakt bij De Deelen. Het mooie weer had veel wandelaars naar het mooie natuurgebied getrokken, want de parkeerplaats stond zo goed als vol.

Staatsbosbeheer staat er als beheerder van het gebied bij veel van de bezoekers duidelijk niet best op. Dankzij de aanhoudende “Afsluiting wegens werkzaamheden” van de korte wandelroute is het gebied eigenlijk alleen nog interessant voor mensen die goed ter been zijn. Er werd dan ook flink gemopperd, want ook ouderen die geen kilometers meer kunnen lopen, maken hier graag even een kuiertje. Het is voor veel van de (vaste) bezoekers niet alleen teleurstellend, maar ook bevreemdend dat deze afsluiting nu al meer dan een jaar duurt …

Wie net als ondergetekende minder goed ter been is, is nu aangewezen op het fietspad langs de Hooivaartsloot. Daar kun je door de rietpluimen naar de overkant van het water koekeloeren. Veel meer valt er niet te beleven. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om een stuk(je) over het lange brede pad naar het centrum van De Deelen te lopen. Maar ook daar valt weinig te beleven. Uitzicht naar links en rechts heb je er niet en aan dat pad komt maar geen eind. Na een meter of 50 vond ik het welletjes en heb ik rechtsomkeert gemaakt …

Naar aanleiding van mijn klacht over de afsluiting van het gebied d.d. 5 februari kreeg ik via Twitter van Staatsbosbeheer deze reactie: @JanKaliasAfanja‬ ‪@BoswachterRoel‬ De boswachter geeft aan dat natuurorganisaties helaas geen recreatiebijdragen krijgen voor het herstel van voorzieningen zoals hier in De Deelen. We proberen deze brug te vernieuwen zodra er budget voor is. Iedereen kan daarbij helpen via buitenfonds.nl/brugoverdedeelen. Wie helpt mee?”

Kortom: als ik mijn geliefde korte rondje in De Deelen weer wil kunnen lopen, moet ik zorgen dat er eerst € 20.000 op het kleedje komt voor reparatie of vervanging van een simpele houten voetgangersbrug. Maar Staatsbosbeheer, als jullie geen subsidie hebben voor onderhoud en instandhouding van dit soort minimale recreatievoorzieningen, wat doen jullie dan in godsnaam nog in het gebied??? Zonder die minimale voorzieningen verliest het gebied toch zijn publieke waarde? Als het gebied niet meer toegankelijk hoeft te zijn voor wandelaars en natuurliefhebbers, laat het dan maar lekker aan de natuur over, komt helemaal goed …

Ik baal hier echt gruwelijk van. Stapje voor stapje wordt de toegang tot de natuur voor mensen die wat minder ver kunnen lopen steeds meer beperkt. Dat is hier in de buurt de afgelopen jaren al gebeurt op twee plaatsen bij de Leijen en bij het Weinterper Skar. En intussen is De Deelen dus aan de beurt. Staatsbosbeheer, skamje jimme!

De plomp en ’t pompeblêd

Gebroederlijk naast de waterlelie bloeit ook dit jaar de gele plomp (giele plomp in het Fries) weer in onze vijver. De gele plomp is de nationale plant van de provincie Fryslân. Het blad van de gele plomp, in het Fries pompeblêd genoemd, staat in het rood afgebeeld op de Friese vlag. Dus voor wie nog altijd in die veronderstelling verkeerde: er staan geen hartjes op de Friesche vlag, maar pompeblêden …

“It Pompeblêdsje” is nog weer heel wat anders. Dat is “een oprechte Friesche kruidenlikeur, getrokken van talrijke natuurzuivere kruiden volgens oud-familie recept. Deze Friesche Kruidenbitter heeft een heilzame, opwekkende werking en is te bekomen bij de echte slijterij,” aldus het etiket. En lekkerrrr … hmmm …

Maar goed, daar ging het hier niet om. De bloem van de gele plomp oogt in eerste instantie misschien wat simpel, zeker wanneer hij net vanuit de diepte is opgedoken. Maar zodra hij zijn stevige bloembladeren opvouwt, komt er een ingenieus ogend kleinood tevoorschijn. Lekker op het terras zittend kan ik daar elk jaar weer van genieten. Komende week zou dat weer moeten lukken, want de onderstaande bloem staat nu volop te pronken en een tweede knop is net opgedoken …

Een roodoogjuffer in close-up

Nadat ik me een tijdje naar volle tevredenheid had vermaakt met de rietzanger, vervolgde ik mijn weg richting auto. Onderweg wisten een azuurjuffer en een distelvlinder aan mijn camera te ontsnappen …









Met een roodoogjuffer had ik even later meer geluk. De eerste foto’s gingen de mist in, omdat het rietblad waar het beestje op zat nogal heen en weer werd gewiegd door de wind. Bij de bovenstaande foto begon het er op te lijken, maar pas met de foto hieronder was ik echt tevreden. Dat maakte me echter ook wat overmoedig, waardoor het juffertje er geschrokken vandoor ging …









Ik zag nog net dat ze op een pompeblêd in de vaart neerstreek, te ver buiten bereik om nog eens een macro-opname te kunnen maken, maar goed genoeg om met de zoomlens nog even een plaatje ten afscheid te kunnen maken …








Dobberend in de decemberzon

Gistermiddag heb ik even een klein kuiertje gemaakt in De Deelen. Erg veel was er niet te zien, maar deze wortelstok van de gele plomp, die in één van de petgaten in het decemberzonnetje dobberde, moest toch wel even op de foto …





Door een minimale verandering van het standpunt ontstond er een heel ander beeld …




Gele plomp

Eerlijk is eerlijk: de gele plomp (Nuphar lutea) in ons tuintje is al enige tijd uitgebloeid, maar omdat ik momenteel weinig inspiratie heb en omdat een fotokuier er vandaag even niet in zit, heb ik even een greep in het archief gedaan …





Laten we de vrolijke gele bloem van deze waterplant maar zien als het zonnetje dat het grijze weer verdrijft om ons de komende dagen weer te verwennen met licht en warmte …




Voorjaar in De Deelen (2)

Terwijl we genoeglijk op het bankje bij het eerste bruggetje zaten, heeft Jetske me vrijdagochtend eerst eens bijgepraat over haar ontmoeting met de pad op het pad. Voor Jetske was dat een mooie gelegenheid om weer eens wat te oefenen met de macrovoorzetlens op haar Sony compactcamera …





Het werken met het macro-objectief op haar Canon spiegelreflexcamera heeft Jetske wel in de vingers, maar het voorzetlensje vergt toch een wat andere werkwijze, maar oefening baart kunst …





En dus bleef Jetske tijdens het tweede deel van onze kuier in De Deelen haar camera richten op katjes en ander klein spul. Het heldere weer werkte in elk geval lekker mee aan het maken van macrofoto’s …





Terwijl we onze weg vervolgden over het bruggetje, dobberden er rechts van het bruggetje een aantal wortelstokken van de gele plomp in het water, die zich vruchteloos trachtten voor te doen als monsterlijke verschijningen …





Ik sluit deze rondgang door De Deelen af met de close-up van een aantal frisgroene blaadjes, die bomen en struiken momenteel in hoog tempo kleuren …




Weerbeeld juli 2014

Het kan ook nooit normaal met het weer in ons land. Ben ik net verlost van de warmte die mijn benen wekenlang deed verslappen, dalen de maximumtemperaturen meteen naar 15-17 graden met als gevolg dat mijn benen nu weer voortdurend dreigen te verkrampen. Enfin, eerst maar eens terugblikken op juli …





Juli begon met een paar dagen rond de twintig graden, maar daarna liepen de temperaturen vrij snel op tot rond de 25 ºC. Rond 20 juli liepen de temperaturen op tot tropische waarden. Op 19 juli liep het kwik in ons tuintje zelfs op tot 34,4 ºC. Als gevolg van een aanhoudende noordoostelijke stroming was het voor de verandering nu eens het warmst in het noorden. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in juli uit op 19,8 ºC, tegen normaal over de periode 1971-2000 16,5 ºC. Kortom: juli was hier ruim 3 graden warmer dan normaal, daarmee was het de achtste te warme maand op rij …





Ik heb in ons tuintje 27 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0 °C of hoger) kunnen noteren, tegen normaal over de periode 1971-2000 18 warme dagen. Daarnaast telde juli 13 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0 °C of hoger), tegen normaal 6. Tot slot telde juli met maxima van 30,4 °C, 34,4 °C en 29,8 °C bijna drie tropische dagen (maximumtemperatuur 30,0 °C of hoger), terwijl dat er normaal gemiddeld eentje is …





Voor de mensen die in deze warme julimaand vakantie vierden in eigen land, was het zeker in het noorden van het land vooral aan de waterkant goed toeven, zoals op de foto hieronder aan het Tjeukemeer …





Volgens het KNMI viel er gemiddeld over het land 94 mm neerslag, en daarmee was juli vrij nat, want het langjarig gemiddelde bedraagt 78 mm. De verschillen in het land waren echter groot door het buiige karakter van de neerslag. In De Bilt werd 137 mm geregistreerd tegen een langjarig gemiddelde van 81 mm. In ons tuintje viel in juli slechts 41 mm regen, tegen normaal over de periode 1971-2000 ca 70 mm …





Vooral in het oosten en zuidoosten van het land vielen grote hoeveelheden neerslag. Op KNMI-weerstation Maastricht viel 197 mm neerslag, bijna drie keer de normale hoeveelheid (70 mm). Op sommige plaatsen in het zuiden viel zelfs meer dan 200 mm. Vooral op 8 en 9 juli zorgde veel neerslag in het zuidoosten van Limburg voor wateroverlast. Zeer zware buien zorgden op 28 juli voor grote hoeveelheden neerslag en veel overlast in eerst het westen en later het midden en oosten van het land zorgde. Op diverse plaatsen viel meer dan 75 mm in een etmaal. Het KNMI kondigde code oranje af in een groot deel van het land. In Deelen viel die dag 132 mm neerslag. Nooit eerder werd er daar zoveel neerslag in een dag afgetapt. Deelen was daarmee ook het natste KNMI-weerstation van de maand met in totaal 207 mm neerslag. En al die tijd stonden de dijken er in het noorden van Fryslân en Groningen dor en droog bij …





Die droogte ligt intussen wel achter ons, want in augustus is er in totaal al 74 mm regen in ons tuintje neergedaald.