Lampionnetjes en hun schaduw

Waar zon is, is schaduw, zo ook bij de lampionnetjes. Ook deze tweede serie heb ik tijdens de kerstdagen gemaakt. Ditmaal heb ik de camera vooral gericht op lampionnetjes, die al wat verder in verval geraakt waren. Dat was niet zo moeilijk, want in totaal hangen er nu nog steeds 28 lampionnetjes in verschillende stadia. Die doorzichtige lampionnetjes zijn met dat ‘omhulsel van kant’ niet alleen zelf mooi, ook hun schaduw mag er zijn …


Oftewel …


Lampionnetjes in de zon

Zoals ik gisteren al schreef, was het hier op beide kerstdagen mooi zonnig weer. Dat leverde behalve fraaie ijsstructuren ook wel weer mooi plaatjes op van de lampionnetjes, die nog in groten getale zachtjes in de zon en wind hangen te wapperen …

Vandaag deel 1, de zonnige kant …


Oftewel …


Voorjaar en herfst samen

Je zou je bij onze vijver momenteel zomaar in het jaargetijde kunnen vergissen. De dotterbloem bloeide dit jaar begin april, vlak na het ingaan de zomertijd. Tot mijn niet geringe verbazing staat hij nu, vlak na het ingaan van de wintertijd, opnieuw in bloei. Dat is ook niet zo gek natuurlijk. De gemiddelde temperatuur kwam in oktober in onze tuin uit op 11,5°C, tegen een langjarig gemiddelde van 9,9°C over de periode 1971-2000 …

Een beetje uitzoomend komen er dan plotseling echter ook lampionnetjes in beeld. Die horen dan weer meer bij het eind van de zomer en het begin van de herfst. Hoe dan ook, de gele bloemen van de dotter vormen samen met de oranje lampionnetjes een mooi kleurenensemble …

Ik sluit af met toch wel een typisch herfstbeeld: fel oranje lampionnetjes die het onder een dun, intussen geel bladerdek, droog proberen te houden. Kijkend naar de druppels die onder de lampionnetjes hangen, is dat niet helemaal gelukt …

Terug naar de Middenweg

Nadat de mannen waren teruggekeerd van het doodlopende pad – het bleek inderdaad dood te lopen – maakten we ons op voor de 300 meter lange wandeling van de Middenvaart naar de Middenweg, waar de auto op ons wachtte. Pepijn wees de weg …

Halverwege de Commissiepolle nog even een korte tussenstop bij nr. 2 om een laatste foto van het bruggetje en het huis te kunnen maken…

Bijna terug bij het beginpunt wees ik de jongens op een grote lampionplant, waarvan de lampionnetjes al een stuk verder op kleur waren dan de onze. Nils plukte er voorzichtig een lampionnetje af. “Kijk, zo maakte ik die vroeger wel klaar,” vertelde Nils, die in zijn nog wat jongere jaren nog enige tijd in een sterrenrestaurant heeft gewerkt …

Pepijn had genoeg aan proeven met zijn ogen, maar Tijmen durfde het wel aan om zijn tanden er even in te zetten. Ik kreeg niet de indruk dat het voor herhaling vatbaar was …

Bij de auto wierp ik nog eenmaal een blik in de richting van de plek waar we ooit hebben gewoond. Het leek voorgoed te zijn verzwolgen door bomen …

  • wordt nog één keer vervolgd

Weer een storm overleefd

Niet alle lampionnetjes hebben de rukwinden van Ciara en de regenvlagen van Dennis goed doorstaan. Maar ondanks alle natuurgeweld, hing er gistermiddag nog steeds een tiental lampionnetjes vrolijk wapperend in de wind. Dit waren er twee van …

Toen mijn fotomaatje Jetske hier vorige week was, ontdekte ze dat Ciara schijnbaar een takje met drie lampionnetjes uit de plantenbak had geplukt. Die had ze vervolgens heel sympathiek naast ons vijvermeisje op de rand van de vijver gelegd …

Met het oog op de komst van Dennis heb ik dat takje voor het weekend maar even gezekerd door er een steen op te leggen. Twee van de drie lampionnetjes kwamen daarbij mooi op de warm ingepakte bovenbenen van ’t vijvermeisje te liggen. Gistermiddag hing de bovenste van het drietal zachtjes in de zon heen en weer te wiegen. Als je de 2 foto’s hierboven vergelijkt met de 2 hieronder, dan is meteen duidelijk wat een beetje zon met de wereld doet …

Ik sluit af met een mooi lampionnetje dat nog boven de plantenbak hing. Bij dit exemplaar is mooi te zien dat de bovenkant van het kelkje alleen nog uit nerven bestaat, terwijl verder naar beneden het vliesje er nog goeddeels omheen zit …

Overleven ze de storm?

Van enige afstand is onze lampionplant momenteel een rommeltje …

Maar zodra je er even wat op inzoomt, dan zijn de lampionnetjes nog steeds de moeite waard. Hoe ouder ze worden, hoe fijner de nerven op de kelkjes worden. En hoe beter het oranje besje in het kelkje zichtbaar wordt …

Gistermiddag heb ik nog even wat close-ups van een aantal van de lampionnetjes gemaakt. Dat viel nog niet eens mee, want het was dan wel mooi weer, maar het was niet bepaald windstil. Of het overmorgen ook nog lukt om ze ongeschonden te fotograferen, is maar zeer de vraag. Daarvoor moeten ze eerst de storm overleven die voor morgen op het programma staat …

Een oranje lichtpuntje

Dankzij Aafjes’ noeste onderhoudswerk ligt ons tuintje er zo aan het begin van het jaar netjes, maar tamelijk kleurloos bij …

180102-1330x

Groen en grijs zijn in januari meestal de hoofdkleuren, maar vrijwel altijd is er dat ene oranje lichtpuntje …

180102-1332x

Zachtjes wiegde ’t lampionnetje vanmiddag in het eerste zonlicht van 2018 heen en weer, tijd voor de eerste foto’s van het jaar …

180102-1331x