Klaproosjes en lampionnetjes

De klaproosjes zaaien zich de laatste jaren steeds verder uit in onze tuin. Samen met een paar soortgenootjes is dit klaproosje vanuit de tuin overgewaaid naar het terras. De foto van dit mooie klaproosje heb ik al begin mei op het terras gemaakt tegen de achtergrond van een bloembak …


In die bloembak staat onze lampionplant. Van lampionnetjes is echter nog geen sprake als de klaproosje bloeien. De lampionplant begon dit jaar pas in augustus te bloeien. De onderstaande foto van het bloemetje van de lampionplant heb ik begin september gemaakt …


Tegelijkertijd hingen er ook al een paar lampionnetjes te pronken tussen het bladerdek. De onderstaande serie laat mooi het verkleuren van de lampionnetjes zien, terwijl ze hangen te rijpen …

Ook het verkleuren van de individuele lampionnetjes van boven naar beneden levert mooie overgangen van groen naar oranje op. En dan zien we op de onderstaande foto’s behalve de lampionnetjes ook de klaproosjes weer in beeld komen. Nou ja, de restanten van de klaproosjes …


Langzaam vallen de zaaddoosjes van de kleine klaproosjes uiteen. Alleen een op kant lijkend materiaal lijkt het geheel nog bij elkaar te houden. En zo maakt het ene oranje op ons terras geleidelijk weer plaats voor het andere …


Lampionnetjes en hun schaduw

Waar zon is, is schaduw, zo ook bij de lampionnetjes. Ook deze tweede serie heb ik tijdens de kerstdagen gemaakt. Ditmaal heb ik de camera vooral gericht op lampionnetjes, die al wat verder in verval geraakt waren. Dat was niet zo moeilijk, want in totaal hangen er nu nog steeds 28 lampionnetjes in verschillende stadia. Die doorzichtige lampionnetjes zijn met dat ‘omhulsel van kant’ niet alleen zelf mooi, ook hun schaduw mag er zijn …


Oftewel …


Lampionnetjes in de zon

Zoals ik gisteren al schreef, was het hier op beide kerstdagen mooi zonnig weer. Dat leverde behalve fraaie ijsstructuren ook wel weer mooi plaatjes op van de lampionnetjes, die nog in groten getale zachtjes in de zon en wind hangen te wapperen …

Vandaag deel 1, de zonnige kant …


Oftewel …


Voorjaar en herfst samen

Je zou je bij onze vijver momenteel zomaar in het jaargetijde kunnen vergissen. De dotterbloem bloeide dit jaar begin april, vlak na het ingaan de zomertijd. Tot mijn niet geringe verbazing staat hij nu, vlak na het ingaan van de wintertijd, opnieuw in bloei. Dat is ook niet zo gek natuurlijk. De gemiddelde temperatuur kwam in oktober in onze tuin uit op 11,5°C, tegen een langjarig gemiddelde van 9,9°C over de periode 1971-2000 …

Een beetje uitzoomend komen er dan plotseling echter ook lampionnetjes in beeld. Die horen dan weer meer bij het eind van de zomer en het begin van de herfst. Hoe dan ook, de gele bloemen van de dotter vormen samen met de oranje lampionnetjes een mooi kleurenensemble …

Ik sluit af met toch wel een typisch herfstbeeld: fel oranje lampionnetjes die het onder een dun, intussen geel bladerdek, droog proberen te houden. Kijkend naar de druppels die onder de lampionnetjes hangen, is dat niet helemaal gelukt …

Lampionnetjes boven ’t ijs

Toen we hier in het noorden in december 2009 een pak sneeuw hadden, hingen er boven de dik besneeuwde vijver nog een aantal fris en vrolijk uitziende lampionnetjes …

Op een echt pak sneeuw wachten we deze winter nog steeds. Maar ik kreeg zondag wel de kans om een paar van de lampionnetjes opnieuw in winterse omstandigheden te fotograferen. Ditmaal hingen ze boven het dunne laagje ijs op de vijver …

De lampionnetjes hangen er nog, maar het ijs is sinds vanmorgen weer uit de vijver verdwenen. Gelukkig heb ik de foto’s nog, zodat ik tot de volgende koude periode nog wel vooruit kan met wat ijzige en vooral ook kleurige foto’s …

Weer een storm overleefd

Niet alle lampionnetjes hebben de rukwinden van Ciara en de regenvlagen van Dennis goed doorstaan. Maar ondanks alle natuurgeweld, hing er gistermiddag nog steeds een tiental lampionnetjes vrolijk wapperend in de wind. Dit waren er twee van …

Toen mijn fotomaatje Jetske hier vorige week was, ontdekte ze dat Ciara schijnbaar een takje met drie lampionnetjes uit de plantenbak had geplukt. Die had ze vervolgens heel sympathiek naast ons vijvermeisje op de rand van de vijver gelegd …

Met het oog op de komst van Dennis heb ik dat takje voor het weekend maar even gezekerd door er een steen op te leggen. Twee van de drie lampionnetjes kwamen daarbij mooi op de warm ingepakte bovenbenen van ’t vijvermeisje te liggen. Gistermiddag hing de bovenste van het drietal zachtjes in de zon heen en weer te wiegen. Als je de 2 foto’s hierboven vergelijkt met de 2 hieronder, dan is meteen duidelijk wat een beetje zon met de wereld doet …

Ik sluit af met een mooi lampionnetje dat nog boven de plantenbak hing. Bij dit exemplaar is mooi te zien dat de bovenkant van het kelkje alleen nog uit nerven bestaat, terwijl verder naar beneden het vliesje er nog goeddeels omheen zit …

Overleven ze de storm?

Van enige afstand is onze lampionplant momenteel een rommeltje …

Maar zodra je er even wat op inzoomt, dan zijn de lampionnetjes nog steeds de moeite waard. Hoe ouder ze worden, hoe fijner de nerven op de kelkjes worden. En hoe beter het oranje besje in het kelkje zichtbaar wordt …

Gistermiddag heb ik nog even wat close-ups van een aantal van de lampionnetjes gemaakt. Dat viel nog niet eens mee, want het was dan wel mooi weer, maar het was niet bepaald windstil. Of het overmorgen ook nog lukt om ze ongeschonden te fotograferen, is maar zeer de vraag. Daarvoor moeten ze eerst de storm overleven die voor morgen op het programma staat …