Een vreemd strandmonstertje

Aan alles komt een eind, zo ook aan die mooie tweede stranddag. En dus liepen we tegen vier uur ’s middags weer in de richting van de zee om over het harde deel van het strand naar de strandopgang te gaan …

Toen ik later thuis de foto’s bekeek, ontdekte ik op de bovenstaande foto een vreemd strandmonstertje dat ik daar op het strand helemaal over het hoofd heb gezien. Kijk maar eens op de onderstaande vergroting wat daar uit het schuim tevoorschijn komt …  😉

Sporen in het zand

Gisteren liet ik hier al zien dat weer en wind hun sporen voortdurend achterlaten in het zand, en dat ze het strand zo eeuwig in beweging houden. Maar ook dieren laten hun sporen achter in het zand. Zonder verder commentaar laat ik daarvan hieronder een aantal voorbeelden zien …
















Vormen, lijnen en structuren in het zand

Ook op dag vijf van onze vakantie op Terschelling scheen de zon weer volop. Omdat we toch in de buurt waren, besloten we nog maar eens naar het strand te gaan …

Het meest rulle zand zoveel mogelijk vermijdend, vonden we na een korte wandeling ergens ten westen van paal 8 weer een lekker plekje tegen de duinenrij …

Lang in de zon liggen luieren is er tegenwoordig niet meer bij, nadat mijn benen weer wat waren hersteld van de wandeling op weg naar ons plekje, begon de onrust weer te kriebelen …

Wat rondstruinend over het strand ben ik met de camera in de aanslag op zoek gegaan naar vormen, lijnen en structuren die wind en water in het zand hadden gecreëerd …

Menigeen zal het niks vinden, maar ik kan echt genieten van deze voortdurend veranderende creaties der natuur …

Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal (2)

In reactie op deel 1 van de sneeuwrandjes in de Ecokathedraal liet Eveline zich gisteren ontvallen dat ze dit wel eens in zwart/wit zou willen zien. Nu is dit geen verzoekplaatjesblog, maar als ik iemand blij kan maken door eens aan een verzoekje te voldoen, dan heb ik daar geen probleem mee. Kortom: vandaag deel 2 van de sneeuwrandjes in zwart/wit …














































Sneeuwrandjes in de Ecokathedraal (1)

Nadat ik de tractor bij het pontje van It Eilân uit beeld had zien verdwijnen, besloot ik dat het misschien wel aardig zou zijn om even een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen. Er lag misschien net genoeg sneeuw om de gestapelde stenen bouwwerken te voorzien van sierlijke witte randjes. Hoe verder ik echter in zuidelijke richting reed, hoe minder sneeuw er lag. In de buurt van Tijnje was zelfs vrijwel geen sneeuw meer te zien, maar gelukkig begon de wereld in de buurt van Mildam weer wit te kleuren. Zo mooi als in december 2012 was het niet in de Ecokathedraal, maar het witte tapijt en de fijne sneeuwrandjes zorgden toch wel weer voor een bijzonder sfeertje. Enfin, kijk maar even mee …















































– wordt vervolgd –

Het koningsnummer (v)

Goud verliezen met een verschil van 0,003 seconde (drieduizendste seconde) … Dat overkwam Koen Verweij gisteren op de 1.500 m schaatsen voor mannen. Wat kan sport toch ongelooflijk hard zijn, en wat kan zilver dan zuur zijn. En dat terwijl de bronzen medaille van Sjinkie Knegt op de 1.000 m shorttrack alom werd gevoeld en ervaren als goud …





Afijn, we hebben er weer twee medailles bij, en ik reken erop dat daar vandaag op de 1.500 m voor vrouwen nog zeker twee bij komen. Wüst lijkt me een zekerheidje voor goud, en ik zou het wel erg mooi vinden als ook Marrit Leenstra op het podium komt. Om op symbolische wijze weer een steentje bij te dragen, heb ik ook nu weer wat bomijs met mooie lijnen en structuren voor de dames uit het archief opgediept …




Besneeuwde tempels in de Ecokathedraal

Na een paar herfstachtige dagen met veel regen en temperaturen ruim boven het vriespunt, ligt er nu weer een laagje sneeuw in ons tuintje. Dat komt goed uit, want er staat vandaag een kuier met mijn fotomaatje op het programma.





Hier op het weblog pak ik de draad weer even op waar ik hem zaterdag had achtergelaten. Toen schreef ik hier al dat ik tijdens mijn rit over de witte Friese vlakten donderdag langs de Ecokathedraal (kaartje Google Maps) kwam. Dat was natuurlijk niet toevallig, want ik vermoedde dat het er met het mooie laagje sneeuw van die dag wel extra mooi zou zijn. En dat bleek ook inderdaad te kloppen …





Een paar jaar geleden heb ik er al eens wat foto’s gemaakt met een dikkere laag sneeuw, maar dat viel toen wat tegen, omdat de structuren van de bouwwerken daarbij niet mooi tot hun recht kwamen. Het dunne laagje sneeuw zorgde donderdag voor mooie accenten op de stenen bouwwerken, die zijn opgetrokken met los gestapelde stenen, en die nog het meest doen denken aan tempels van een verre cultuur uit het verleden …





Omdat mijn benen aan het begin van de kuier nog fit en sterk aanvoelden, heb ik meteen de heuvel aan het begin van de Ecokathedraal beklommen. Daar boven kon het zonlicht nog net over de boomtoppen heen een deel van de besneeuwde bouwwerken in het licht zetten …





Zoals de vaste volgers weten, kom ik graag op dit plekje omdat er altijd een bijzondere sfeer hangt. Op de een of andere manier straalt de plek rust en harmonie uit …





De sneeuw maakte het geheel nog mooier, hier en daar kregen de bouwwerken bijna een feeërieke uitstraling …





Het was alleen zo deksels jammer dat ik er niet even lekker kon gaan zitten zonder al snel een koude kont te krijgen, terwijl ik er na enige tijd toch wel aan toe was om mijn benen even wat rust te geven. Het bordje “Betreden op eigen risico” staat er niet voor niets bij de ingang van de Ecokathedraal. Vanwege hellende vlakken en los liggende stenen is het normaal al zaak om op te letten waar je je voeten neerzet, de sneeuw maakte het er niet makkelijker op. Desondanks heb ik er weer volop genoten …





EN DAN NOG EVEN DIT …

Sjoerd van bVision heeft de dvd “Werk in het Weerribbenriet” bekeken: het is maar dat jullie het even weten!
Klik gerust even op het linkje om Sjoerd zijn recensie te lezen. 🙂