– Virtueel naar Frankrijk 54 –
Al pratend en fotograferend wandelde het weer licht met als gevolg dat we al sneller dan verwacht weer voor het grote, aan de zeezijde met leisteen betegelde huis langs liepen …
Even een momentje van weemoed met het oog op het naderende afscheid …
Een stukje verderop kwamen we langs het net van ‘ons mannetje’ de visser. Als er wat in had gezeten, dan had hij het er aan het begin van de middag grondig uit gehaald …
– wordt vervolgd –
Jammer dat het afscheid nadert.
Zelfs het net lijkt met de Frans slag te zijn gemaakt. 😉
Dat is nu het mooie van foto’s, en filmpjes eventueel, je kunt altijd terug, en in het nu zelfs laten zien 😀 Prachtig Jan, en dat net, dat dit gewoon blijft staan zo hoog boven water ook.
X
Ik denk dat ik in het weekend maar eens aan het begin van deze vakantie ga beginnen. Ik val er nu middenin.
Gelukkig is er een net 🙂
Goed idee, deze virtuele terugblik.
Ja, je komt nu tegen het eind van de serie binnen.
Ik vond het leuk om deze korte vakantie uit mei/juni 2005 hier opnieuw te beleven. Zo hebben de foto’s van vóór mijn blogtijd toch een plekje gekregen. En het is een prima manier om enigszins lichtvoetig door de coronatijd te komen.
Alweer een vakantie voorbij. Zucht.
Wanneer is de volgende?
Niet zo snel, Bertie, deze serie nog steeds niet afgelopen. We moeten nog terug naar het huis om maar eens wat te noemen. En dan heb ik het over de zonsondergang van die avond nog niet eens gehad. Om nog maar te zwijgen over de verrassing die ons de volgende dag wachtte … 🙂
Het is een prachtige serie geworden, je had foto’s zat op voorraad. Nu moet je eigenlijk een keer terug om te zien hoe het er nu voor staat 😉
Eigenlijk wel, maar of dat er ooit nog van komt, is maar zeer de vraag. 🙂
This place feels quite evocative.
🙂 jan…….
dat je 15 jaar later erover zou bloggen…. dat had je toch nooit gedacht hé 🙂
Zeker niet, ik begon ten slotte pas een half jaar later te bloggen. 🙂
Aan alle vakanties komt een einde, zelfs aan een virtuele vakantie.
Maar we hebben ervan genoten, en dat nemen we mee voor later 🙂
De eerste foto is dit logje vind ik top, omdat je hier heel mooi gewerkt hebt met scherpte én de onscherpte.
Dat groene net… misschien kunnen de vissen hier badminton spelen ? 😉
Dankjewel, Dirk, en dan te bedenken dat deze serie nog steeds niet afgelopen is. We moeten nog terug naar het huis om maar eens wat te noemen. En dan heb ik het over de zonsondergang nog niet eens gehad. Om nog maar te zwijgen over de verrassing die ons de volgende dag wachtte … 🙂
ook aan zo’n vakantie (virtueel of echt) komt weer een eind
hoofdzaak is dat je er van genoten hebt, toen en nu weer met het maken van je blog
ik heb het wel met plezier gevolgd en zin in een Frankrijk vakantie gekregen 😳 👍
En dan te bedenken dat deze serie nog steeds niet afgelopen is. We moeten nog terug naar het huis om maar eens wat te noemen. En dan heb ik het over de zonsondergang nog niet eens gehad. Om nog maar te zwijgen over de verrassing die ons de volgende dag wachtte … 🙂
Niets in het net.. jammer
wel knappe foto’s van op dit ruwe strand
prettige dag Jan
Vooral de laatste foto. een volleybalnet voor vissen…
Die kustbeelden blijven indrukwekkend, je liet je niet vangen bij de beslissing hierheen te gaan😉
Hoewel ik deze uitdrukking niet ken, denk ik dat het antwoord ‘nee’ is. 🙂
Je laten vangen, letterlijk in de netten, of figuurlijk 😉
Aha, zo bedoel je het. Logisch eigenlijk, ik had het zelf kunnen bedenken.
Maar ik had het antwoord dus wel goed gegokt. Ik ben met een wijde boog om dat net heen gelopen, en ik heb me geen moment laten vangen of weerhouden om een foto te maken. 🙂
Mooie sfeerbeelden van deze ruwe omgeving. De tijd vliegt als je met vakantie bent. Voor je het goed en wel beseft is die voorbij.
Ja, deze vakantie was in 2005 in werkelijkheid een stuk sneller voorbij dan de virtuele vakantie die ik er nu van heb gemaakt. 🙂