Terug op de fiets

Jetske kwam gistermiddag op de proppen met een aantal foto’s, waarop ik op de fiets te zien ben. Voordat we in 2009 op Terschelling waren, had ik mijn fiets al een tijdlang aan de kant gezet, omdat mijn benen de trappers steeds moeilijk rond konden krijgen. De kennismaking met de gehuurde e-bike bracht daar verandering in. In die drie dagen op Terschelling heb ik meer gefietst dan de vier jaar ervoor. Deze foto laat zien, dat ik op die e-bike zelfs weer een surplace kon maken …  😉

Terug thuis hebben we de kogel binnen een maand door de kerk gejaagd. Mede omdat Aafje gebruik kon maken van een fietsplan op haar werk, konden we een mooie e-bike aanschaffen. Daarmee heb ik die zomer diverse ritjes rondom Drachten gemaakt. Erg ver begaf ik me nooit van huis. Hoewel het licht fietst op zo’n gloednieuwe e-bike, heb je met MS altijd een zeker gevoel van onzekerheid. Je weet nooit wanneer een vrijwel alle kracht absorberende vermoeidheid je kan overvallen. En dan is het ook op een e-bike zwaar trappen. Maar niet ver van huis heb ik die zomer weer diverse mooie plekjes bezocht waar ik al lang niet meer was geweest, omdat ze met de auto niet bereikbaar zijn …

Nadat ik een jaar later een schub kreeg – zeg maar een achteruitgang van de MS – waarvan ik nooit helemaal ben hersteld, kwam er een eind aan mijn fietsavonturen. Sindsdien gaat Aafje dagelijks op de e-bike naar haar werk en heb ik de beschikking over de auto. In 2011 heb ik op Terschelling nog eens een e-bike gehuurd, maar dat was geen succes. Daarom hebben we tijdens onze laatste korte vakantie op Terschelling in 2017 de auto maar meegenomen …

Ofskie fan Skylge

– Een virtuele vakantie 31 –

Onverbiddelijk kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van Terschelling en van Jetske. Zij had het geluk dat ze nog een paar dagen mocht blijven. Aafje en mij wachtte een tripje over de woelige baren. Gelukkig hadden we kaartjes voor de snelle catamaran de Tiger. Ik heb niets op de gewone veerboot tegen, maar dan wel graag bij mooi weer, zodat je aan dek kunt verkeren. Dat zou nu allerminst aanlokkelijk geweest zijn …

Aafje en Jetske waren allebei al vaker op Terschelling geweest, ik was er in mei 2009 – tijdens deze nu virtuele vakantie – voor het eerst. Het waren maar drie dagen, maar als je er zo achteraf in 31 logjes op terugkijkt, lijkt het veel langer. Het was trouwens niet de laatste keer dat we er met z’n drieën waren. Ook in 2011 en in 2017 hebben we gedrieën een paar dagen op Terschelling doorgebracht. En ik houd het niet voor onmogelijk dat er nog eens een vervolg komt, want als je eenmaal in goed gezelschap op Terschelling bent geweest, dan werkt dat verslavend …

Bij de haven

– Een virtuele vakantie 30 –

Twee uur later waren we bij de haven. De veerboot ‘Midsland’ lag al aangemeerd aan de kade. Wij hadden echter kaarten voor de snelle catamaran ‘Tiger’, en dus hadden we nog wat tijd over. Hoewel het intussen zwaar bewolkt was, en de temperatuur ook een stuk was gedaald, lukte het toch om nog even met z’n drieën in de luwte op een terrasje te zitten …

Orchideeën in de duinen

– Een virtuele vakantie 26 –

Sneller dan verwacht reden we weer in de duinen. Onderweg kwamen we langs een orchideeënveldje waar het dinsdagochtend plensde van de regen toen we daar passeerden. Van fotograferen was op dat moment ter plekke dus niets gekomen. Dit buitenkansje moesten we dus ook maar even meepakken. Een luidkeels “Ho …” mijnerzijds was voldoende om onze kleine karavaan halt te doen houden. Een kenner ben ik niet, maar vermoedelijk zijn het gevlekte orchissen …

Tussen de weilanden

– Een virtuele vakantie 25 –

Zodra we de dijk waren overgestoken waande ik me eigenlijk weer bijna thuis. Met in de verte hier en daar een dorpje tussen kruidige weilanden, zouden we net zo goed in het zuiden van Fryslân of in de kop van Overijssel kunnen zijn. Dat zou echter al snel weer veranderen, nadat de tureluur ons na een korte fotostop uitgeleide had gedaan uit het weidegebied …

Een schaapje op ’t droge

– Een virtuele vakantie 24 –

We hebben in Fryslân enkele bijzondere dierenrassen. Het meest bekend is waarschijnlijk het Friese paard, het meest bijzonder is zonder meer het Friese stamboek dijkschaap. Fietsend langs de dijk passeerden we nogal wat van die wonderlijke schapen. Aan het eind van dit logje kom ik hier nog op terug. Hieronder zie je er alvast eentje lekker in zon en wind op de dijk liggen.

Na een half uurtje kwamen we op het punt waar we de zee de rug toe moesten keren om onze tocht landinwaarts te vervolgen. Nog even een laatste rondblik over winderige Waddenzee …

En dan nog even een kleine ‘terzijde’ …

De Friese troubadour Pieter Wilkens heeft een ode gebracht aan het Friese dijkschaap, ‘It dykskiep’, waarvan je hieronder een live uitvoering kunt bekijken en beluisteren. Een Nederlandse vertaling van de tekst, waarin het dijkschaap nader wordt beschreven, kun je hier lezen: Vertaling ‘Dykskiep’

Twee blonde deernen in de duinen

– Een virtuele vakantie 6 –

Donkere wolken schoven over het strand en de duinen. Maar dat was nog niet het ergst. Die wolken werden aangevoerd door een plotseling aanwakkerende wind van zee, en die was zo vroeg in het jaar nog allerminst aangenaam.

Twee blonde deernen rezen met verwarde haardos op uit een duinpan aan de rand van ’t strand. Een plekje in de zon en uit de wind, dat ze nog niet eens zo heel lang geleden met zorg hadden uitgezocht. Daar ging hun middagje zonnen. Fluks waren ze in de kleren en op weg naar elders …