Uitzwaaidag

Nadat Aafje in de jaren ’80 bijna negen jaar in het Bonifatiushospitaal in Leeuwarden had gewerkt, maakte ze in 1989 de overstap naar Revalidatie Friesland. Voor deze mooie organisatie heeft ze ruim 31 jaar op verschillende plekken diverse functies bekleed.

De laatste 5 jaar was dit gedurende 36 uur per week haar werkplek, direct onder het pannendak in de uiterste zuidoost hoek van het statige oude gebouw. Zij en haar kamergenoot hadden er – zoals het hoort in een gebouw als dit – hun eigen zithoek voor representatieve doeleinden. Veel ruimte om er van het uitzicht is er niet, zoals je kunt zien. Maar als je er even bij kunt, dan krijg je ook een mooi zicht over de tuin en de overtuin van Lyndenstein …

Formeel krijgt Aafje pas volgend jaar februari AOW, maar met aftrek van overuren en vakantie-uren kan ze er al voor de kerstdagen een punt achter zetten. In de loop van het jaar was al snel duidelijk dat van een pensioensfeestje niets terecht zou komen. Zelfs een koffietafel of een soort staande en gaande receptie was niet mogelijk. Veel meer dan deze week min of meer toevallig passerende collega’s gedag zeggen, zit er niet in. Vier uitzwaaidagen dus, waarvan dinsdag de eerste en meest officiële was …

Toen Aafje en haar collega Taco een jaar of vijf geleden samen deze kamer toebedeeld kregen, hadden ze allebei eerst de nodige bedenkingen. Er was geen fijn daglicht en met name de dreigende warmte ’s zomers maakten het niet direct aanlokkelijk. Maar het pakte verrassend goed uit. Ja, het was er ’s zomers wel eens wat warm heet, maar wat belangrijker was: Aafje en haar collega kregen een prima klik. Omdat Huize Lyndenstein leeg loopt in de lockdown, is Taco sinds gisteren thuis aan het werk. Dinsdagmiddag was ik getuige van hun exitgesprek. Daar komt in de privésfeer zeker nog eens een vervolg op, is afgesproken …

Daarna volgde enkele deuren verderop het meer officiële moment van afscheid. Op ruime afstand van elkaar zaten we even later te smullen van koffie en gebak met Aafjes’ leidinggevende van de laatste jaren en de bestuurder van Revalidatie Friesland, Peter Visch. In een genoeglijke en ontspannen sfeer schetste Visch Aafjes’ loopbaan en de betekenis die ze heeft gehad voor de ontwikkeling van de organisatie. Als dank kreeg Aafje letterlijk en figuurlijk een fraaie ‘Chapeau’

Het was als gevolg van dat vermaledijde coronavirus dan wel niet een droomafscheid, maar het was goed zoals het was. Aafje kreeg namelijk niet alleen een mooi boeket bloemen en een prachtig cadeau van de werkgever mee naar huis. Via de zijdeur verlieten we het pand in de loop van de middag. Dat was de kortste route naar de auto, en dat leek ons bepakt en bezakt als we waren wel handig in dit geval …

Een half uurtje later waren we thuis. Daar etaleerde Aafje alle cadeaus die Taco e.a. voor haar hadden verzameld eerst maar eens uit op het tapijt in de woonkamer. Wat Aafje namelijk niet wist, is dat zo ongeveer alle collega’s met wie Aafje in meerdere of mindere mate contact heeft gehad op het naderende afscheid waren gewezen. Een regen van lieve cadeaus en warme woorden daalde op Aafje neer … dankjewel allemaal …

Ofskie fan Skylge

– Een virtuele vakantie 31 –

Onverbiddelijk kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van Terschelling en van Jetske. Zij had het geluk dat ze nog een paar dagen mocht blijven. Aafje en mij wachtte een tripje over de woelige baren. Gelukkig hadden we kaartjes voor de snelle catamaran de Tiger. Ik heb niets op de gewone veerboot tegen, maar dan wel graag bij mooi weer, zodat je aan dek kunt verkeren. Dat zou nu allerminst aanlokkelijk geweest zijn …

Aafje en Jetske waren allebei al vaker op Terschelling geweest, ik was er in mei 2009 – tijdens deze nu virtuele vakantie – voor het eerst. Het waren maar drie dagen, maar als je er zo achteraf in 31 logjes op terugkijkt, lijkt het veel langer. Het was trouwens niet de laatste keer dat we er met z’n drieën waren. Ook in 2011 en in 2017 hebben we gedrieën een paar dagen op Terschelling doorgebracht. En ik houd het niet voor onmogelijk dat er nog eens een vervolg komt, want als je eenmaal in goed gezelschap op Terschelling bent geweest, dan werkt dat verslavend …

Een koepel met witte randjes

Net als vrijwel alle gestapelde bouwwerken in de Ecokathedraal, krijgt ook het meest recente bouwwerk – de koepel die bijna vooraan op het terrein staat – extra cachet door de witte randjes …

Het is zeker met dat mooie laagje sneeuw rondom, van binnen en van buiten een indrukwekkend bouwwerk. Ook de blik van binnen naar buiten biedt een andere aanblik dan in oktober. Op de laatste foto wuift een zestal handen van één of meer voorgaande bezoekers ons ten afscheid toe. Maar dat zal geen langdurig afscheid zijn …