Van achteruitkijkspiegel naar mist

Tijdens de persconferentie kreeg ik gisteravond even een déjà-vu van één van de eerste persconferenties. Daarin vertelde Hugo –met de mooie schoenen– de Jonge breedvoerig als altijd dat we in verband met een gebrek aan actuele info gedwongen waren om in de auto te rijden met alleen zicht in de achteruitkijkspiegel …

Na het wazige verhaal van Jaap –pratende baard– van Dissel had ik gisteravond het gevoel dat we weer volledig terug zijn bij af. Met een paar minimal art foto’s die ik in 2014 heb gemaakt, vervang ik die achteruitkijkspiegel hier vandaag visueel door mist in onbekend terrein …

Eigenlijk weten we dus nog steeds niet precies welke kant we op gaan en wat er op ons afkomt. Laten we voorlopig maar weer uitgaan van een positief scenario en hopen dat de lucht begin volgend jaar langzaam begint op te klaren. Want het kan natuurlijk ook zo zijn, dat de mist wordt verdreven door wind en aanstormende donkere wolken. Maar daar ga ik dus eerst maar niet van uit …

Gebladerte in de tuin

Wat het weer betreft zijn we na anderhalve dag met wat zon terug bij af: het is weer egaal grijs …

De tuin heeft er ook wel eens fleuriger bij gestaan, maar gelukkig brengen de vallende bladeren wat kleur …

De laatste, de mooiste, wilde ik maar opdragen aan allen die hun best doen om dag en nacht nu ook al letterlijk te vechten voor ieders gezondheid, welzijn en veiligheid …

Bij de stoppenkast

Ik heb vanmorgen eerst maar eens een blik op de stoppenkast geworpen. De spanningen liepen de afgelopen dagen al tijdens de eerste gelekte berichten over de aangescherpte coronamaatregelen her en der weer flink op. Dus toch maar even checken of de stoppen er vannacht niet uit geknald zijn …

Omdat ik zo ongeveer de enige inwoner van dit land lijk te zijn, die geen verstand heeft van Corona en de bestrijding ervan, leg ik me eerst maar weer neer bij de maatregelen zoals ze gisteravond zijn aangekondigd. Ik heb ook weinig keuze nu is gebleken, dat de zestigers die zijn gevaccineerd met het AstraZeneca-vaccin, nu aanzienlijk minder antistoffen tegen het coronavirus hebben dan gevaccineerde mensen in andere leeftijdsgroepen. Dus kom maar op met dat booster vaccin …

Het zal me trouwens ook nu waarschijnlijk weer betrekkelijk weinig moeite kosten om me aan die maatregelen te houden. De 1,5 m afstand houd ik al ruim anderhalf jaar aan en op drukke plaatsen – waar ik overigens zelden of nooit kom – heb ik nog altijd een masker op. Het kan hooguit zo zijn, dat ik de komende tijd wat minder fotokuiertjes maak. Maar dat wordt meer bepaalt door het weer en de conditie van mijn onderdanen dan door de coronamaatregelen. Maar wees gerust, wanneer ik wat minder recent gemaakte foto’s heb, doe ik af en toe een greep in het archief …

Omdat we intussen na ruim anderhalf jaar nog steeds geen stap verder zijn met corona, sluit ik maar af met vrijwel dezelfde hartenkreet die ik hier ook op 15 maart 2020 in een Ode aan onze zorgverlenersook al eens heb gedaan:

Lieve artsen en verpleegkundigen, jullie staan nog steeds voor een immense klus. Aan jullie inzet en toewijding twijfel ik nog steeds niet. Maar pas de komende tijd behalve op jullie patiënten vooral ook goed op jezelf en elkaar. Bedankt voor jullie inzet en toewijding! Heel veel sterkte nog steeds voor de komende tijd!

Donders en bliksem

Dit zijn geen actuele beelden. Tot dusver is er hier momenteel van slecht weer geen sprake. Ik heb even een paar bliksemfoto’s uit het archief gehaald, omdat ik gisteravond tijdens de zoveelste corona-persconferentie echt donders kwaad ben geworden. Opnieuw neemt het kabinet geen verantwoordelijkheid voor gemaakte keuzes …

Iedereen kon bij de versnelde versoepelingen van twee weken geleden op zijn vingers uitrekenen dat dat geen verstandige keuze leek te zijn. In alle ons omringende landen zijn bij voortduring kleine stapjes gezet bij de invoering van versoepelingen. Maar dat vonden Rutte en De Jonge blijkbaar niet nodig, hier stonden immers alle seinen op groen. De gevolgen zijn intussen duidelijk: we – en dan bedoel ik vooral de jongeren en de horeca – zijn weer bijna terug bij af …

Het ergste vind ik echter dat de schuld in de schoenen wordt geschoven van diezelfde jongeren, de horeca en de organisatoren van grote evenementen. Geen greintje zelfreflectie van de heren. Geen woord van excuus. Dit kabinet heeft gemeend voor ca. 1 miljard Euro Test & Toegang te moeten organiseren. Maar het werkt voor geen meter en het systeem is aan alle kanten lek. Kortom: de door het kabinet voorgespiegelde mooie zomer werd dankzij het Dansen met Jansen niet meer dan een Slutty Summer van slechts twee weken …

Het wordt tijd dat we een nieuw kabinet krijgen, want deze heren hebben wat mij betreft momenteel alle vertrouwen en perspectief op beter volstrekt verloren. Ik kijk nu al uit naar de parlementaire enquête! Vuilnisman, mogen deze zakken ook nog mee!?

Herinneringen aan een vriend

Afgelopen dinsdag is onze vriend Johan van Aken in Ziekenhuis Nij Smellinghe overleden aan Corona. Zo dichtbij en zo definitief hadden we Corona nog niet in eigen kring meegemaakt. Johan is 73 jaar geworden.

Johan en ik hebben elkaar in 1978 leren kennen als vrijwilligers bij Kinderspul, de jaarlijks kindervakantie-activiteiten in de laatste week van de basisschoolvakanties. In de jaren daarna raakten we goed bevriend. Terwijl ik mijn dagen in die tijd doorbracht op de P.A., begon Johan zich te ontwikkelen als kunstenaar. Johan zijn landschappen veranderden al snel in geometrisch abstracte landschappen. Kenmerkende landschapselementen als bomen, kerktorens en dieren ontbreken in Johan zijn landschappen. Johan bracht zijn landschappen graag terug tot de kern, waar toch altijd het Friese platteland of de Waddenkust in te herkennen is …

Als schilder is Johan van 1978 tot 2004 altijd bezig geweest met geometrisch abstract werk. De landschappen leken in de loop van de jaren 90 bijna automatisch over te gaan in ruimtelijker scheppingen. Johan’s abstracte werken waren o.a. te zien op beurzen en bij galeries in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Londen. Ook deed Johan mee aan groepsexposities in Canada, Oostenrijk en België, en in het Mondriaanhuis. Het onderstaande doek komt uit de reeks ‘Beweging is de eeuwige orde der dingen’ en hangt bij ons in de woonkamer …

Nadat Johan in 2004 te kampen kreeg met een netvliesafwijking, lukte het schilderen niet meer. Maar een kunstenaar is altijd op zoek naar mogelijkheden om zich te uiten. Johan besloot zijn eerste schreden in de digitale wereld te zetten. Samen togen we naar Leeuwarden om een eerste laptop te kopen. Zijn vrouw Rik hielp Johan om stapje voor stapje zijn weg te vinden in verschillende programma’s. En zo begon Johan langzaam maar zeker ‘minimal music’ te componeren.

Omdat Johan niet direct de beschikking had over een digitaal podium in de vorm van een eigen website, vond een deel van zijn muziek al snel een weg naar mijn website en mijn toenmalige weblog, waar het vaak heel goed paste als achtergrondmuziek bij een deel van mijn fotoseries en video-opnamen. Een voorbeeld daarvan is het onderstaande filmpje getiteld ‘Ontstressen aan het Wad’. De opnamen hiervoor heb ik gemaakt tijdens één van de vele ritjes die Johan en ik in de loop der jaren hebben gemaakt door de provincie. De muziek getiteld ‘Veil’ is van Johan …

Een paar oogoperaties boden Johan later weer ruimte om ook weer op visueel vlak aan de slag te gaan. Hij pakte een oude hobby weer op en begon te fotograferen en met videostills te werken. Johan ging aan de slag met verschillende ondergronden en technieken voor prints en de laptop maakte plaats voor een beest van een computer. Dit maakte het hem mogelijk om te gaan experimenteren met en zich verder te verdiepen in de digitale media. Verschillende van zijn videokunstwerken werden aangekocht door het Fries Museum en Museum Drachten. Enkele waren te zien op het Museumplein in Drachten en als onderdeel van de expositie ‘Beyond Dada en De Stijl’ tijdens LF2018.

Een deel van Johan zijn video’s staan op zijn YouTube-kanaal. De beelden voor de onderstaande video heeft Johan opgenomen op het strand bij Ault-Onival

Als gevolg van verschillende omstandigheden zijn we elkaar de afgelopen jaren wat uit het oog verloren. Zo lopen dingen gewoon soms. We hadden wel eens woorden of een pittige discussie, maar ruzie hebben we nooit echt gehad. Godsamme, ik zou een boek kunnen schrijven over alles wat we in die 40 jaar hebben gedaan en beleefd. Over Kinderspul, de lange avonden met mooie muziek en diepgaande gesprekken en dat ene spacekeekje, over onze zomerse concertbezoeken in Groningen, onze schaatstochtjes en de vele ritjes en fotokuiers …

Maar ik doe het niet … Ik bewaar die mooie herinneringen voor mezelf om bij een muziekje of een gesprek met deze of gene nog eens met een glimlach terug te kunnen kijken op die mooie jaren. Daarbij houd ik graag het beeld voor ogen van Johan zoals hij, genoeglijk zijn shagje rokend, in mei 2005 in Ault-Onival op een bankje zat, met zicht op de oneindige weidsheid van de Atlantische Oceaan…

Mede namens Aafje wens ik Rik heel veel sterkte met dit voor haar enorme verlies.