Virtueel naar Frankrijk

– Virtueel naar Frankrijk 1 –

Tot 2005 waren Aafje en ik echte Frankrijkgangers. Daar kwam verandering in nadat ik eind 2004 de diagnose MS had gekregen en we van de neuroloog het welgemeende advies kregen om de warmte maar niet meer op te zoeken. In de loop der jaren begon ik aan den lijve te voelen waarom hij die waarschuwing had gegeven. Ruim 15 jaar nadien is de coronatijd een mooi moment om terug te blikken op onze eerste en laatste trip naar Frankrijk sindsdien.

Nadat we een half jaar aan de gedachte waren gewend, nodigden vrienden ons uit om een week bij hen door te brengen in hun huis aan de Noord-Franse westkust. En zo togen we eind mei 2005 vóór het losbarsten van de zomerwarmte naar het Franse tweelingdorp Ault-Onival. Het mooie grote huis met het leien dak aan het eind van de straat werd ons verblijf gedurende die week …

Het weer was bij aankomst een stuk minder mooi dan de eerste foto doet vermoeden, die foto is dan ook pas twee dagen later gemaakt. Tijdens onze reis was het grijs en licht regenachtig geweest, en dat was bij aankomst weinig anders. De foto’s hieronder waren de eerste foto’s die ik die week heb gemaakt. Er zouden nog vele volgen …

Het was dan wel grijs en kil weer, de plek en het uitzicht waren fenomenaal. En ik was ondanks het weer onder de indruk van het kleurenpalet dat zich in de weidsheid voor me uitstrekte. En dit was nog maar het begin …

Handen af van politici en journalisten!

Met viruswaanzinnigen en maskermijders was ik al een tijdje klaar. Het is voor geen van ons allen een fijne en feestelijke tijd, maar we zullen er wel met zijn allen doorheen moeten. Als de maatregelen die daartoe worden getroffen je niet aanstaan, dan mag je daar binnen de wettelijke kaders en met inachtneming van de regels tegen protesteren. Maar van politici en journalisten blijf je met je poten af! En anders dan donder je wat mij betreft maar op. Als je zo nodig wilt protesteren tegen wat volgens jou dictatoriale toestanden zijn, ga dan lekker naar Wit-Rusland of zo …

Dat gezegd hebbende … Nu we weer in een gedeeltelijke lockdown* zitten, wordt het tijd om me maar weer eens terug te trekken op een plekje in de luwte. Toen de intelligente lockdown* in het voorjaar eenmaal was ingedaald, was het in de tuin goed toeven. Met tussendoor af en toe eens een ritje naar de Jan Durkspolder of een ander rustig plekje in de natuur, was de tijd prima om te krijgen. Toen lokte het buitenleven wel, dat is nu met de lagere temperaturen toch even anders …

Daarom ga ik er de komende tijd maar weer even lekker op virtuele wijze tussenuit. De vorige virtuele vakantie leidde naar Terschelling, ditmaal gaan we wat verder van huis. Wie me de komende tijd zoekt, en dat zou best eens even kunnen duren, kan me hier vinden …
* Weet iemand het verschil tussen de ene lockdown en de andere …?

Bericht uit veilig Fryslân

Na een blogpauze van ruim een maand is het hoog tijd om eens even wat te laten horen vanuit het hoge noorden. Die pauze bevalt mij tot dusver eerlijk gezegd heel goed. Ik ben lang niet meer zo ontspannen geweest als nu, ontspannen en moe. Misschien zou ik het zelfs lui moeten noemen. Het lijkt erop dat alle vermoeidheid en spanningen van de afgelopen drie jaar en enkele maanden coronacrisis er nu uit komen. Dat bevalt zo goed, dat ik er met een heuse hittegolf in het vooruitzicht nog maar wat pauze achteraan knoop …

Als Kamer en Kabinet zich in tijden van oplopende coronadreiging kunnen permitteren om het reces in alle rust voort te zetten, dan lijkt het mij het best om dat hier in het nog altijd veilige Fryslân ook maar te doen. Serieus mensen, ik weet niet wat jullie daar in het zuiden en westen allemaal doen dat de besmettingsgevallen daar weer zo oplopen, maar hier in Fryslân houden we ons nog steeds zoveel mogelijk aan de coronamaatregelen. En dat is ook te zien aan de internationale cijfers. Fryslân en Drenthe staan hoog genoteerd in de top 25 van 300 Europese regio’s met het laagste aantal nieuwe besmettingen met het coronavirus …

In dat veilige Fryslân is het nog steeds goed vertoeven, ik vermaak me dan ook wel. Om te beginnen bood de tuin de afgelopen tijd voldoende afleiding. Jonge koolmezen, pimpelmezen en mussen maakten veelvuldig gebruik van het waterbakje annex badje bij de vijver. De allerjongsten wachtten daarbij veelal geduldig op hun beurt …

Maar ook elders in Fryslân kun je op de meeste plaatsen goed en veilig terecht. Het is druk in de provincie, ook hier zijn campings, hotels en andere logementen volgeboekt nu veel meer mensen in eigen land vakantie vieren. Bij strandjes, kleinschalige pretparken en andere toeristische trekpleisters is het af en toe druk. Maar wie mij kent, weet dat ik drukte altijd al probeer te vermijden, dat geldt nu nog meer dan anders. Maar er zijn zoveel fijne, rustige plekjes. Wat te denken van onze kleine woestijn het Aekingerzand – bij velen beter bekend als de Kale Duinen – bijvoorbeeld, waar het weer gisteren in een uur tijd snel veranderde …

In de altijd rustige Ecokathedraal bij Mildam heb ik onlangs onze Vlaamse medeblogster Lieve – in blogland bekend als Oma Baard – met haar gezelschap rondgeleid. Nou ja, rondgeleid is veel gezegd, want die taak werd geheel spontaan en onverwachts overgenomen door een vrijwilliger van de Ecothedraal. Dat vond ik niet erg, een beter verhaal over achtergrond en werkwijze in dit mooie stukje Fryslân konden ze niet krijgen. En het gaf mij de vrijheid om wat te fotograferen. Oma Baard doet op haar blog zelf ook verslag van dit bezoek. Het was een fijne kennismaking en een genoeglijke middag …

Met mijn fotomaatje Jetske ben ik o.a. nog een middagje naar de Leijen geweest. Net als in onze tuin konden we ook hier genieten van jonge vogels. Vooral een aantal jonge boerenzwaluwen en jonge zwarte sterns wisten ons wel te bekoren die middag. En ook hier kregen we mooie wolkenpartijen voorgeschoteld …

U ziet het … ik vermaak me wel. En dat zal de komende tijd vast niet veel anders zijn. Straks maak ik weer eens een rondje door weblogland, en daarna duik ik weer even de rust in. Vanaf volgende week heeft Aafje vakantie, vermoedelijk zullen we dan samen nog wel eens wat mooie en vooral rustige plekjes bezoeken …

Terug naar de Blaustirns

In de zon en uit de wind werd het rond het middaguur flink warm op en rond het bankje aan de oostkant van het Weinterper Skar. Daarom stelde ik na verloop van tijd voor om voor het tweede deel van onze dag een wat frisser plekje op te zoeken. Na kort overleg besloten we weer eens een kijkje te nemen bij de vogelkijkhut de ‘Blaustirns’ op de oever van de Leijen bij Doktersheide …

Onderweg sprak ik het vermoeden uit dat de kijkhut best eens gesloten zou kunnen zijn i.v.m. het coronavirus. Eenmaal ter plekke bleek dat inderdaad het geval te zijn. Maar het hek naar het toegangspad stond open en dus besloten we in elk geval die kant even op te lopen. Ook al zouden we aan het eind van het vlonderpad alleen maar even van het uitzicht kunnen genieten …

Langs het pad konden we onze camera’s meteen weer laten klikken. Een uurtje eerder hadden we de echte koekoeksbloem voor de lens gehad, hier zorgde de dagkoekoeksbloem voor roze tinten tussen het riet. Slechts enkele meters verderop stond de gele lis. Hij zat ruim onder allerlei klein grut, zoals diverse vliegen en kevers. Wat daar op die rechter knop zit, kan ik niet goed thuis brengen. ’t Lijkt op een pas uitgeslopen libel, maar daarvoor is het volgens mij te klein. Kortom: wie het weet, mag ’t zeggen …

We vervolgden onze weg langs het rietveld waar het eerder dit jaar gemaaide riet weer frisgroen omhoog reikte. Langs de oever van de Leijen en rond de tweedelige boom waar de koekoek kort zat te roepen, was een mooi oud rietkraagje blijven staan …

Uiteindelijk bereikten we het vlonderpad, we naderden ons doel. Nog een paar meter …, zodra we het bosje voorbij waren, zouden de hut in beeld krijgen …

– wordt vervolgd –

Mijn eerste waterhoen

Zo, we zijn weer een persconferentie verder. Langzaam, maar zeker worden de teugels wat gevierd. Stapje voor stapje komt er meer ruimte om ons leven binnen de anderhalvemetersamenleving op te pakken. “We mogen vertrouwen hebben, maar moeten waakzaam blijven,” aldus onze Premier in Crisistijd. Voor mij persoonlijk betekenen de versoepelingen die in juni ingaan nog geen verruimingen. Maar gelukkig kunnen we hier nog steeds rustig de natuur in, en dat probeer ik ook nog steeds een paar maal per week te doen …

Maandag heb ik weer even een ritje naar de Jan Durkspolder gemaakt. Ook ditmaal was het er weer heerlijk rustig. Er stond zelfs geen auto geparkeerd bij het paadje naar de grote vogelkijkhut. En dus besloot ik voor het eerst sinds het begin van het coronatijdperk maar weer eens in de hut te kijken …

Hoewel het echt een grote hut is, waarin je prima met een man of 4 op anderhalve meter van elkaar kunt zitten, zit ik er momenteel toch liever niet tegelijk met anderen. Het voelde goed om er voor het eerst sinds een paar maanden weer van het vertrouwde uitzicht te genieten …

Ik zat er nog maar net, toen ik links van de hut een zwarte vogel door het water zag stappen. Vermoedelijk een meerkoet, dacht ik, maar toen ik er goed naar keek, zag ik dat het een waterhoen was. En het was niet zomaar een waterhoen … Het klinkt misschien raar, maar in bijna 15 jaar bloggen, was dit het eerste waterhoen dat ik voor de lens kreeg. Een primeur dus …

Tot mijn grote verdriet bleef het beperkt tot één goede foto, want het dier stapte naar de kant en verdween daar tussen gele lissen. ’t Had zo mooi kunnen zijn …

 

Vruchtbaar Fries vijverwater

Langzaam komt er zowel bij ons als in de ons omringende landen een eind aan de lockdown. De kinderen t/m 12 jaar gaan weer naar school, er mag weer mondjesmaat gesport worden en de kapper is weer open. En zo gaan we als het goed is stapje voor stapje verder. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben er niet gerust op hoe het zich de komende tijd zal ontwikkelen. Hopelijk weet iedereen zich te gedragen, want ik zou de komende tijd de zorgverleners op de ic en andere corona-afdelingen zo graag een paar weken rust en vakantie gunnen. Maar als ik hoor hoe lichtzinnig en onnadenkend sommige mensen met de coronaproblematiek omgaan … brrrrr …

Mijn fotomaatje werkt intussen vrijwel helemaal weer volgens haar normale rooster. En dat betekent dat wij in principe weer om de 14 dagen samen op pad gaan om een fotokuier te maken. Vorige week waren we o.a. in Speelbos Sparjebird. Die serie onderbreek ik op deze tussenliggende ‘zorg-woensdag’ even voor een korte terugblik op het begin van onze vriendschap. Zelf blikte Jetske gisteren op haar weblog terug op haar opleiding en carrière in de zorg: ’12 mei – Dag van de Verpleging’

Nadat Jetske en ik in december 2006 een vierde gezamenlijke fotokuier hadden gemaakt, was het tijd om Aafje en Jetske eens aan elkaar voor te stellen. In de kerstvakantie van 2006 diende zich daarvoor een mooie gelegenheid aan. Zoals Jetske in reactie op mijn logje over haar vijver al schreef, was ik indertijd één van de mensen die Jetske en haar eega motiveerden om van hun zitkuil een vijver te maken …

Toen dat besluit eenmaal was genomen, vatte Jetske meteen de koe bij de horens. Voortvarend nam ze schep en andere gereedschappen en materialen ter hand om de zitkuil tot een royale vijver te kneden. Maar als je een grote bak met water hebt, dan heb je nog geen vijver. Daar heb je bacteriën en andere levende organismen voor nodig.

Omdat Jetske en haar eega letterlijk tegen de grens van Fryslân en Overijssel wonen, maar dan toch net aan de verkeerde kant, stelde ik voor om hen van wat levend Fries water uit onze vijver te voorzien. Ook toen was het biologisch evenwicht in onze vijver namelijk al heel goed. En dus togen Aafje en ik op 29 december 2006 samen naar de Kop van Overijssel voor de overdracht van Fries vijverwater …

En kijk eens waar dat uiteindelijk in heeft geresulteerd … het is van voor tot achter en van links tot rechts een prachtige vijver geworden. Ik schreef zaterdag dan wel plagerig: “Maar wij hebben salamanders in de vijver, en die heb ik bij Jetske nog niet kunnen ontdekken …”. Maar daar staat dan weer tegenover dat Jetske bij haar vijver libellen en waterjuffers ziet, waar ik bij onze vijver alleen maar van kan dromen …

Niet alleen de vijver heeft het overigens goed gedaan. Kijk ook eens naar dat kleine mannetje in zijn rode jas, dat op de laatste foto in de serie van drie zo aandachtig toekijkt bij deze plechtige handeling. De zoon van Jetske en haar echtgenoot is intussen een boomlange kerel,  die tegenwoordig studeert aan de VU in Amsterdam.   🙂

Bloemen in de Ecokathedraal

Terugblikkend op de afgelopen periode, ontdekte ik nog een fotoserie die ik begin april in de Ecokathedraal bij Mildam heb gemaakt. Daar heb ik me in de eerste weken van de corona-lockdown een paar maal teruggetrokken om in alle rust buiten te kunnen zijn …

Normaal gesproken staan vooral de bouwwerken van los op elkaar gestapelde stenen, tegels en stoepranden centraal in mijn fotoseries over de Ecokathedraal. In deze serie wijk ik eens van dat patroon af om jullie te laten zien hoe mooi wilde voorjaarsbloeiers de Ecokathedraal momenteel kleur geven. Loop maar even mee

In de oudere delen ligt op verschillende plaatsen een kleurige en fleurige deken langs het pad en rond de bouwwerken. Je kunt er o.a. bosanemonen (boskanemoanen), speenkruid (bûtergieltsjes), grote sneeuwroem (grutte stjerblom) en gele dovenetel (giele dôvenettel) vinden …